Bianconero

2008-08-10T09:31:00.000+04:30

دوباره می نویسم ، اینجا

دشمن من یا دوست من

2007-01-15T10:42:00.001+03:30

من پاک قاطی کردم وقتی دیدم دانیل اورتگا با پیژامه به استقبال پرزیدنت سپاهی ایران رفته

نه از جهت پیژامه پوش بودنش ، که نصف مسافرت های خارجی ش رو این طوری استقبال می شه، بلکه از این جهت که یادم آمد ، پرزیدنت امروز ایران ، در جنگ با عراق با سلاح هایی جنگیده که از قبل پولش ، دولت منتخب همین ژنرال پیشین (ساندینیستا) توسط کنتراها ساقط شد.

حالا فکر می کنم ، اگر بشه سرخوردگی سپاهی ها رو از ناتوانی شان در برآورده کردن امام شان نادیده گرفت ، چطور می شه که یک رویزیونیست چپ ، که قول بهبود روابط با واشنگتن رو داده ، این طوری با پیژامه کنار دوست دشمن (؟؟؟) خودش بیاسته؟

دنیای عجیبی ست

جنون خون

2006-08-15T02:01:00.000+03:30

فرصت ام اندک است این روز ها ، وبلاگ را البته مدت ها بود که به روز نمی کردم ، چون فکر می کنم کارم با لیبرال دموکرات موثر تر است از این خزعبلات وبلاگ ام.
اما نمی شود بعضی وقت ها دندان روی جگر گذاشت و هیچ ننوشت.
در روز هایی که صدا و سیما یک جای مبارک شان پاره شد از بس برای آتش بس هوار زدند ، آن هم در شرایطی که در کل جدال میان حزب الله و اسراییل فقط از ایران زمانی یادی شد که می خواستند تقصیر جنگ را بر گردن کسی بیاندازند ، این موجود گرد بامزه برای تان افاضات کرده که بخوانید کیف کنید ،
کل دروغ های جابجایی که گفته شده را به حساب نمی آورم و پیش کش تان ( اینکه حزب الله شروع کننده جنگ بوده انگار اصلاً مهم نیست ، جنگ همین طوری خودش شروع شده ، اینکه در جنگ های میان اعراب و اسراییل هیچ وقت یک گروه شبه نظامی میان مردم پناه نمی گرفته تا جنگ رو کش بده و خیلی مسایل نورانی دیگه )
ولی بچسبید به نکته عارفانه و علمی استاد که توصیه شده به غرب که سید حسن رو بچسبن و بن لادن رو ول کنن.

تصور کنید در همه دنیا الان چهره سید حسن رو با بن لادن اشتباه می گیرن .برای مردم متمدن فرقی نمی کنه رنگ عمامه شما یا تعداد امام هایی که قبول دارید ( برای مسئولین جمهوری اسلامی فرق داره) مادامی که مخالف صلح هستید تروریست به حساب می آیید.
بعد سعی کنید که باور کنید که جهان اسلام که بخش اعظم اش سنی مذهب هستن ، وقتی رهبران ش آن طور به حزب الله پشت کردند ، همه عکس های سید حسن را روی دست می گیرند .این جناب ابطحی فکر کنم اخبار نگاه نمی کنه که ببینه در همین بغل گوش مبارکش هر روز در عراق بیش از 40 تا شیعه رو تبدیل به خورشت قورمه و بمب می کنن اون هم با انتحار ، یا شایدم باورش شده که عامل بمب گذاری ها امریکایی ان به هر حال وقتی قافیه کم بیاد باید از چیز دیگری مایه گذاشت
شده از جون 1100 کشته این نزاع خونین
مگه این شرق یک عاقل نداره که نذاره این جفنگ ها رو به اسم تحلیل چاپ کنن؟.

اروتیسیسم اسلامی-انقلابی

2006-07-20T01:30:00.000+03:30

من همش سعی می کنم به جای نوشتن مزخرفات در وبلاگ کار های مفید تر بکنم
ولی باور کنید نمی گذارند
خودتان مشاهده بفرمایید

تصور کنید که مجری برنامه کلی با این کارش فخر خواهد فروخت که به قول سایت بازتاب ، از آمار بدحجابی با این کار کاسته ، لابد فلان موافقت اصولی رو هم زده تو رگ
ولی مسئله این جاست که شما با عکس اول متوجه می شوید طراح خوش ذوق - و البته رویاپرداز - برنامه الان دارد از صمیم قلب به بلاهت این دوستان می خندد.
فقط سعی کنید تصور کنید که این شیوه لباس پوشیدن رو کجا دیده اید؟ در فیلم های هنری - اروتیک دهه شصت و هفتاد سینمای روشنفکری اروپا ، من که یاد پازولینی رو زنده کردم.البته نباید انتظار داشت که مسئولین شست شان خبر دار شود

اروتیسیسم در زمینه های مختلف فرهنگی بحثی خارج از تخصص من است ولی حداقل در زمینه روانشناسی سکس می توانم بگویم که تمام ابزار هایی که به تخیلات انسانی برای ابهت بخشیدن به عمل جنسی استفاده می شوند ، در جهاتی مفید و گاه اثر درمانی دارند.پس از دید یک پزشک نمی توانم مخالفتی با این کار طراح محترم بکنم.ولی مشکل اینجاست که اروتیسیسم کمک به عمل جنسی برای هر دو جنس است ، وقتی چادر و برقع طراح محترم اروتیک به حساب می آد که معادل ش هم برای آقایان ساخته بشه تا در تخلیات جنسی خانم ها کمک کننده باشه. البته خوب تصور این که از نظر فرهنگ «غنی»اسلامی چه جور لباسی برای مردان چنین خصوصیاتی خواهد داشت ، شما را با تخیلات تان تنها می گذارم

این مسخره بازی ها البته نشان از تمایل درونی فراوان حضرات در مدرن شدن و سنتی ماندن است.وگرنه این
Catwalk
ها که یک سره مربوط به فرهنگ منحط غرب است ، و خوب یادمه که همه این مدل بازی ها را مذموم می دانستند.البته خوب همه چیز در ایران نسبی ست ، حتی اروتیک بودن لباس

به اعتصاب می رویم

2006-07-14T00:52:00.000+03:30

برای کسانی که هنوز در پیوستن به این اعتصاب غذا تردید دارند ، خواندن این دو را توصیه می کنم
.فرهاد می گوید که حمایت ما موقت مشروط و مقطعی ست ، به نظرم برای کسی تردیدی نباید باقی بماند با توصیف اش

.سخن هم می گوید که حمایت کردن ما حتی وقتی می دانیم که کار انجام زود هنگام ، پاسخی امیدوارکننده و حتی نتیجه ای مشخص ندارد می تواند سر آغاز حرکت ما باشد

فقط چند نکته بگویم:
.اول اینکه این برنامه به مراتب هوشمندانه تر از حرکت های قبلی طراحی شده ، کافی ست به فلسفه اعتراض ، اهداف اعتراض و پیام های معترضین و حتی طیف معترضین نگاه کنید.
. دوم،اول باری ست که در عمرم می بینم که طیف خاموش جامعه ایرانی ، که می شود تقریباً همه شان را زیر مجموعه تحریمی های انتخابات سوم تیر جا داد ، یکپارچه در پی یک هدف اند ، و به استراتژی واحدی دست پیدا کرده اند.خوب نمی دانم اگر این نشانی از تغییر نیست پس چیست؟
.سوم من فکرمی کنم که این جنبش در حرکت نخست توان جذب بخش هایی خیلی خاص از مردم را دارد .به طور مشخص آنهایی که مرتب از اینترنت استفاده می کنند و با بخش تحلیلی اخبار صدای آمریکا سر و کار دارند ،اما احتمال می دهم که هرچه نیروی شروع کننده پرشمار تر باشند شانس بیشتری برای قدرت بخشیدن به حرکت های بعدی دارند
.چهارم اینکه فاصله من هم مانند خیلی دیگر شرکت کننده گان ،با گنجی بسیار زیاد است اما هیچ دلیلی نمی بینم که وزن سیاسی او را نادیده بگیرم خواهی نخواهی او تنها روزنه امید ما برای داشتن صدایی در جهان است
پس ،عاقلانه از آن برای رساندن صدایمان استفاده کنیم

تاملی کوتاه

2006-06-27T22:19:00.000+03:30

یک دوست ، مدتی قبل اعتراضی کرد که چرا حاضر به وحدت نیستم. نظرش برایم گرامی بود ولی ترجیح دادم فرصت بیشتری بدهم به وقایع تا اثرشان را بر ما بگذارند.
این همان کاریکاتور کذایی ست.
این هم متن آن دوست است که چون وبلاگ نداشت ، قرار شد در وبلاگ من مطرح اش کنیم.
این را بگویم که هر آنچه در متن می آید نظر اوست ، و اگر احیاناً چیزی خلاف مشی بنده یافتید ، بزرگواری کرده فرصت دهید تا بنده هم چیزکی در مورد اش بنویسم.
پیشاپیش از کامنت هایتان استقبال می کنم

نامه اي به دانيال

اين نامه فقط جهت اثبات حقانيت قومي تنظيم شده و هيچ قصد و قرضي در پي ان نبوده

در ضمن من وبلاگي ندارم اما اگه بخواهي در وبلاگ خودت از اين نوشته هاي ناچيز استفاده كني به شرطي كه در جهت همبستگي و دفاع از حق قوميتها باشد بنده موافقم و حاضر به هر گونه كمكي كه از دستم بياد هستم..

سلام خدمت دوست عزيزم دانيال خان

اميدوارم كه روزگارت خوش و زندگيت شاد باشد

در مورد اون پستي كه شما اونو نامربوط خوانديد ميخوام كمي بحث كنيم

اولا كه بنده با شما در مورد نامربوطبودن ان پست در نگاه اول موافقم مثل هر بيننده

ولي چرا اونو زدم؟؟؟

ببين دوست عزيز من اين بحثو تو نت با خيلي ها كردم ولي متاسفانه كمي منجر به سوتفاهم بين مناظرين شده كه البته اصلا در مورد شما راضي به وقوع اين چنين مسئله اي نيستم.

پس بحث ما اصلا ترك و فارس نيست!!!

بهتره كه بحثو از 2-3 دهه پيش تر شروع كنيم

بله زماني كه مناطق شمال غرب كشور از پايتخت تفاوت زيادي از هر لحاظ داشت

زماني كه از هر روستا تعدادي روانه تهران شدند.

نظريه اول فردي كه زبانش ترك يا آذري مسلما نمي تواند حق مطلبو مثل يه شهروند تهراني شيوا و رسا ادا كند مخصوصا اگه از روستا شمال غرب كشور اومده باشد پس حرف زدن و حركات اون شايد به نظر يك غير ترك تمسخر اميز ايد.كه از اين نظر مشكل از فرد غير بومي نيست چون اگه بگن با زبان مادري مطلبتو ادا كن او هيچ مشكلي نخواهد داشت بلكه به نظر من مشكل از فرد گيرنده است كه وضعيت فرد غير بومي رو درك نمي كنه

نظريه دوم عدم وجود فرهنگ زندگي مشترك اقوام كه باعث بروز مشكلات فراوان شده

در اين باره حرف زياده چون اصلا ما ايراني ها گروه گرا نيستيم و زود مشكلات خودشو نشون ميده

نظريه سوم حذف رقيب اصلي قومي توسط فارس زبان هاست كه وقتي رشد و توسعه شمال غرب كشور ديدند دست به كار شدند.با اين تفكر كه سوسكها سوسكمان نكنند!!!

و تعدادي نظريه هاي ديگه ...

باعث شد كه از زمان كهن زبان فارس مقدس و ساير زبانها و اقوام (ترك و كرد ورشتي و...) زشت جلوه كند

اين مسئله يا توطئه عليه اقوام با توجه به بوجه هاي كشور و برنامه هاي اتي دولتها و رشد كم اين مناطق نسب به ساير جاها قوت گرفت

مثلا شما در 100 يا 200 سال گذشته ايران شهرهايي چون تهران و تبريز و اصفهان شهرهاي مهم كشور بودند اما حالا ديگه كليه شهرهاي فارس نشين توسعه و رشد شان قابل مقايسه با شهرهاي ساير اقوام نيست؟؟؟

پس وقتي كه تمام محروميتها و سختيها ازان تركها بود

وقتي كه 20-30 سال تو فيلمهاي مختلف هر نقش زشتي مال ترك زبان بود

وقتي كه انواع جوكها در مورد تركها بود

وقتي كه جمهوري مال تهران و اسلامي مال تركها بود

وقتي كه....

روزي اين تبعيض ها منجر به رويدادي ميشود

بله برادر عزيز وقتي كه من آرزوي زندگي در شهر تو را دارم اما تو از شهر من متنفري پس عدالت رعايت نشده

اين بي عدالتي زياد است و بزرگ بزرگ براي من كه داخل ان هستم و كوچك براي تو كه خارج ان هستي

اين مسائل دست در دست هم داد تا مردم آذربايجان را تبديل به بشكه باروت كند

شايد شما هنوز به اين مردم حق باروت بودن را نمي دهي!!!

مردم كه هيچ راه دفاعي ندارد چه كند جز باروت شدن

بودجه كه دست او نبود

برنامه ريزي كلي كشور هم دست او نبود

او برنامه ريزي سينماي كشور را هم نتوانست عوض كند

او مجبور به خواندن و نوشتن فارسي بود اما زبان خود را به فراموشي سپرد

او مجبور به گوش دادن موسيقي غير بومي بود اخر رشدي در موسيقي خود نداشت

او راحت عاشق هم نشد اخر شور اسلام را در اورده بودند

او حتي جوك ساز خوبي هم نبود!!!

اما صبور بود و منطقي ولي هميشه از داخل ميسوخت

نمي دانم كه حال باروت بودن را به اين قوم محروم حق ميدهي؟؟؟

ولي صبر اين قوم توسط گستاخي بزرگي لبريز شد

چنان بزرگ كه در يك روزنامه بزرگ و مهم كشور اين قوم كه بحث فرهنگ و قدمتش لازم نيست توهيني ميكنند كه نوشتن اين نوع مطلب عليه امريكاي مثلا جنايتكار هم جرم دارد چه برسد عليه يك قوم ايراني كه...

بله اگر شما خودتان را يك آذري بدانيد و ان مقاله را بخوانيد هر چه قدر هم با فرهنگ و ازاده باشيد باز هم تنتان خواهد لرزيد

بنده تكه اي از مقاله و كايكاتور را به صورت عكس گذاشتم

1 روزبعد از چاپ اين مقاله اعتراض جمعي از دانشجويان به صورت تجمعي ارام داخل دانشگاه صورت گرفت

اما سالهاست كه به ما توجهي نمي شود

تا 10 روز بعد از چاپ مقاله توهين آميز چندين بار تجمع آرام و به روش اسلامي رخ داد

اما هيچ اثري نداشت هيچ مسئولي واكنش نداد روزنامه بسته نشد هيچ هيچ

حال اگر شما بوديد ساكت مينشستيد؟

اين بار مردم به پا خواستند نه آرام و به روش اسلامي اخر صبر هم حدي دارد

مي داني در مقابل مردم چه گروهي آمد؟ بچه هاي ؟؟؟؟ بسيجي روستاهاي اطراف شهر

اما زدن هر چي بچه بسيجي بود كله پا شد زدن هر چي يگان ويژه بود كله پا شد

از اتوبوس يگان تا انواع بانك هارو اتيش زدن و.....

------------------------------------------------------------------

ساعت:45/21

آذساو-تبريز:با وجود ريزش شديد باران هنوز خيابان هاي تبريز مملو از معترضين است،اکثر اماکن دولتي مورد هجوم نيروهاي ناشناس قرار گرفته است،طرز برخورد افراد با اين اماکن بسيار مشکوک است و به عقيده اکثر مهاجمان به مراکز دولتي لباس شخص ها هستند که بعد از ناکامي در کنترل اوضاع با خرابکاري و وحشي گري خواهان زير سوال بردند اعتراضات دموکراتيک مردم هستند،خبرهاي رسيده از اطراف شهر خصوصاًطرفهاي آبرسان ،نصف راه،اطراف بازار،و کمربندي(خيابان آزادي)حکايت از آن دارد که بعضي از اماکن دولتي در آتش مي سوزد.شيشه هاي اکثر ادارات موجود در مسير تظاهرات شکسته شده است.

با تاريک شدن هوا و ريزش شديد باران نيروهاي امنيتي و لباس شخصي در تلاش براي دستگيري مردم هستند.دفتر روزنامه ايران به شدت در محاصره هست.هنوز از تعداد افراد دستگير شده و زخمي شده هيچ خبر موثقي در دست نيست،اما تردد ماشينهاي دولتي به کلانترها و بازداشتگاه هاي تبريز نشان از دستگيري تعداد زيادي از هم مردم معترض هست.

گريز و بر خورد بين گروهاي محلاتي و نيروها در بعضي از مناطق از جمله طرف هاي نصف راه و قيرخ متر شنيده مي شود.

پيش بيني مي شود چيزي در حدود 200 نفر به شدت زخمي شده اند.اکثر زخمي شدگان به علت شلوغي و پرتاب گاز اشک آور گزارش مي شود.در بين اماکن دولتي بانک ها بيشترين صدمه را ديده اند.مردم به هنگام گريز از دست مامورين نيز شعارهاي ملي از قبيل تورک ديلي رسمي اولسون شنيده مي شود.

__________________

در اين مملکت دستهاي پشت پرده و نيز روي پرده اي هست که دايم در تلاش هستند تا به نوعي اختلافات قومي را تشديد کنند و به آن دامن بزنند .

گروهي خائن و رذل در ارگان هاي حساس کشور رخنه کرده اند که کارشان فقط توهين به ما شده ، از صدا و سيما بگير و ادامش رو برو .

شما را به خدا يک فيلم يا سريال ( يا حتي برنامه کودک ) ميتوانيد نشان بدهيد که در آن با ديده احترام و تکريم ، به ما آذربايجانيها نگريسته شده باشد ؟ هميشه آدمهاي لات و دزد و خلافکار و همچنين کودن و نفهم و کم هوش ، از ترک ها هستند .

چقدر بايد اين توهين ها و تحقيرها را ببينيم و در عين حال ساکت بشينيم و دم برنياوريم ؟

حرکت مردم ، تنها اعتراض به آن کاريکاتور نبود ، بلکه واکنشي در قبال همه اين تحقيرها و توهين ها و نيز اجحاف ها و تبعيض هايي بود که در حق ما صورت گرفته و ميگيرد ، ( که البته موضوع اجحاف ها و تبعيض ها ، خود درد ديگري هست ).

توقيف اين روزنامه ، بهترين کاري بود که ميشد انجام داد و اميدوارم که نقطه پاياني بر سياستهاي موذيانه و رذيلانه عده اي وطن فروش و نوکر بيگانه باشد ، چرا که اگر جلوي اين کار زشت روزنامه گرفته نميشد ، چه بسا در فردا و فرداهاي ديگر شاهد دهن کجي ها و نابخردي هاي عميقتر و وسيعتر از اين ميبوديم و بهاي سنگينتري را ( نسبت به شکسته شدن شيشه چند تا بانک يا به آتش کشيده شدن يک ميني بوس نيروي انتظامي ) ، نسبت به آن پرداخت ميکرديم .

اين كاريكاتوره فقط يه بهانه بود تا مردم اعتراض خودشون رو به سال ها ظلم و بي مهري در حق مردم شريف آذربايجان نشون بدن و واقعاً تشبيه كبريتي بر بشكه باروت كاملاً به جا است اگه مردم همون اعتراض خودشون رو در اوايل انقلاب در راستاي حمايت از آيت الله سيد كاظم شريعتمداري ادامه ميدادند و اون رو به سرانجام مي رسوندند ديگه قضيه به اينجاها نمي كشيد اون موقع شدت اعتراضات خيلي بيشتر بود و حتي مردم ايستگاه راديو رو هم تصرف كرده بودند و حال كار به جايي رسيده كه يه عده افراد معلوم الحال ميان و مردم رو به اسم ارازل و اوباش خطاب مي كنند و الحق كه اين لفظ ارازل و اوباش شايسته خودشون هستش كه اسم شريف مردي مثل كوروش رو هم يدك مي كشدند واقعاً براي اين جورد افراد بايد تاسف خورد در هر اعتراض و درگيري در هر جاي دنيا حتي در پيشرفته ترين نقاط دنيا مثل فرانسه و امريكا خسارات و صدماتي به امكان عمومي و خصوصي وارد ميشه و اين امري است اجتناب ناپذير ( و البته مورد تاييد هم نيستش ) و دولت و ديگر نظاره كنندگان انها را ارازل و اوباش نمي نامند كه اگر اين طور باشد بايد اعتراض ميليون ها ايراني و ميليون ها مسلمان در كشورهاي ديگر و حتي غير مسلمانان به كاريكاتوري كه براي حضرت محمد كشيده بودند رو در اين دسته قرار داد و انها را ارازل و اوباش ناميد پس اگر اينطور باشد حدود 70 الي 80 درصد ايران از فرقه شريف ارازل و اوباش هستند جالب است كه سال هاست حكومت فخيمه ايران هر گونه اعتراضي از سوي مردم را به ارزل و اوباش پيوند مي دهد پس اين * كس شعر نويش كبير هم عاملي دست نشانده از سوي اين حكومت فخيمه هستش كه اين طور به فرهنگ و زبان يك قوم مي تازد در كشور هاي پيشرفته دولت به جاي توهين به اعتراض كنندگان با انها از در مذاكره وارد مي شود تا علت اعتراض انها را بداند و در رفع ان تلاش كند ( مانند اعتراض چند ماه قبل مردم فرانسه )

اگر ما انقلاب سال 57 ايران را درست و حقيقي و نياز واقعي مردم بدانيم نقش ملت آذربايجان در پيروزي اين انقلاب از هر قوم و مسلك ديگري پر رنگ تر و مهم تر بود و اگر مردم آذربايجان در اين انقلاب دخالت نمي كردن محال بود كه به پيروزي برسد ( البته درستي يا نادرستي انقلاب و انحراف آن مورد بحث نيست ) هنوز هم يادم است كه راديو بي بي سي را كه گوش ميكردم و اعتراض مردم آذربايجان در زمان انقلاب به اوج خود رسيده بود تحليل گر سياسي برنامه گفت با سقوط آذربايجان تمامي اميد شاه براي برگرداندن ايران به نا اميدي ختم شد البته بگذريم كه از اين جمهوري اسلامي نو رسيده جمهوري ان متعلق به تهران است و اسلامي ان متعلق به تبريز و آذربايجان

در ضمن در راستاي *س شعر هاي اين عوامل خود فروخته كه مي گويند زبان تركي اصالت ندارد و گمان مي كنند فارسي زباني زيبا و شيوا هستش در حالي كه اصلاً زبان به حساب نمي ياد و لهجه هستش اونم از سي و دومين شاخه زبان عربي و فقط به انواع قوميت هاي رايج در اين مملكت تحميل شده است و نيز مردم شريف آذربايجان را ارازل و اوباش خطاب مي كنند.

پس از اون صداي غلط كرديم مسئولين در اومد از فرماندار بگير تا ريس مجلس و ....

تو صدا سيما هي از تركها تعريف و تمجيد شد و از نخبگان ترك قدر داني و موزيك آذري وهزار تا دسمال ديگه

ولي مردم باز ادامه خواهند داد انشا ا...

مسئله اصلي ما اين بود كه((هرايراني بايد احترام و حقوق ساير اقوام رو قبول كنه))

اگر اينو قبول نكنه پس ...

ولي اگر اين مسئله رو فقط تو بحث قوميتها مطرح كنيم ديگر به مردم كه گوش زد نمي شود و با اين نوع عدالت غريب مي افتد.

من هم با توجه به اينكه تو نت پاتوقم همون بحث پاكت پي سي هست اينو مطرح كردم

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

بنده هم به نوبه خود اعتراض خود را نسبت به چاپ كاريكاتور و مقاله اي عليه ترك زبانها در روزنامه ايران رو در اينجا اعلام ميدارم و اين عمل عوام فريب را محكوم ميكنم.

امروز در تبريز نيز ساعت 4-6 عصر اين اعتراض به صورت جمعي اعلام شد

اما به نظر من پشت اين مقالات و مسخره كردن اقوام ,فكرهاي پليدي ست كه از تفرقه بين اقوام سود ميبرند

اين افراد توانايي ديدن برادري و دوستي اقوام نيستند اقوامي كه همه به يك خاك تعلق دارند

ايران

من اين پستو گذاشتم بگم كه نسل جديد ديگر عوام نيست ديگر خواب نيست ....

و نظر اينجانب اينه كه هر فردي از هر قومي كه باشه به هر زباني صحبت كنه در هر جايي كه باشه باز محترمه و اصلا هيچ كسي نمي تواند او را مسخره كند

دز ايران زمين كرد, لر, بلوچ, فارس, گيلكي, ترك, اصفهاني, مشهدي و... با هم برادرند

اميدوارم كه اين پست پاك نشه تا اينجا هم پيمان همبستگي مان تكرار شود

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

اگه به پست من توجه كنيد حرف از همبستگي هست

چرا ما حق نداريم حتي بحث همبستگي اقوامو بين دوستانمان مطرح كنيم(مگه پست همبستگي چه ايرادي داره؟؟؟)

اگر من بخوام اعتراض كنم چيكار ميكنيد؟؟؟؟؟

خوب البته مدير شما هستي و حق داري هر پستي رو كه نا مناسب تشخيص دادي پاك كني يا دستور پاك بدي بنده درك ميكنم مسئوليت فورم با شماست ولي در مورد زدن اون پست بايد به من حق بدي چون من در راستاي حفظ همبستگي و اتحاد پست زدم و دليلش رو هم اوردم.

جبهه جدید

2006-06-22T10:50:00.000+03:30

خبر حضور قاضی اسبق و دادستان حاضر جمهوری اسلامی در کمیسیون حقوق بشر ، هر قدر برای «ما» غیر خودی ها که از دیدگاه نظام ، عمله استکبار خوانده می شویم ، تفی در صورت است ، به نظر من ، برای جامعه جهانی نیز نشان دادن انگشت بی تربیتی ست.

ممکن است که جامعه جهانی ، برای حفظ موقعیت نسبتاً امیدوار کننده پرونده اتمی ایران ، به کل قضیه را نادیده بگیرد ، احتمالاً چنین خواهد شد . ممکن نیست که از قوانینی که مرتب در سیستم قضایی کشور های غربی تزریق می شود و به دادگاه هایش اجازه می دهد که به موارد نقض حقوق انسانی در خارج از مرزهایش رسیدگی و حکم با ضمانت اجرایی صادر کند ، علیه حضور یک مزدور استفاده شود. اما همه این باعث نمی شود که خطر حضور او را به جامعه جهانی یاد آور نشویم.

دادستان بلند پرواز تهران ، هرچقدر که از حضور در چنین مجلس پرقدری ذوق زده باشد ، نباید برای ما این تصور را بوجود بیاورد که هدف ، تنها تشویق او بوده است. دولت جمهوری اسلامی ، در حال مذاکره بر سر بقای خود است ، بقایی که به شدت با نظم نوین جهانی و آینده ء جهان در تضاد است. این را مسئولان جمهوری اسلامی به خوبی می دانند که تنها دلیل بقایشان ، در درون ایران نیست و دنیا ، مجبور به تحمل شان است. و به خوبی می دانند که آنچه در قبال سازش ، غرب طلب می کند ، استحاله خودکار نظام است . جمهوری اسلامی ، تضادی بنیادین با ارزش های جامعه مدرن و مدنی دارد. تمام انرژی دیپلماتیک نظام صرف به شب رساندن روز شده است ، به همین دلیل است که از اهداف دست نیافتنی که در قانون اساسی جمهوری اسلامی مستتر یا محرز است ، همچون کمک به همه جنبش های آزادی خواهانه ، رهبری مسلمین جهان و .. ، دیگر حتی نامی برده نمی شود.

اما همه این ها دلیل نمی شود که جامعه جهانی ، به خطری که جمهوری اسلامی بالقوه برای صلح دارد بی تفاوت باشد. کشور های ناقض حقوق بشر ، حتی در بدنه جدید شورای جدید التاسیس دیده می شود ، ولی هیچ یک جرات نکرده اند که یک « جلاد» و «مامور اجرای احکام» را به این شورا روانه کنند. همه اینها ، در یک جهت عمل می کند : بی مقدار کردن شورای جدید . جمهوری اسلامی ، با روانه کردن او جبهه جدیدی علیه جامعه جهانی گشوده است ؛ که به باور من ، هیچ کم اهمیت تر از پرونده اتمی اش نیست . شاید فقط چون رسانه ها تمرکز بی نظیری بر مسئله اتمی داشته اند ، مشکل بشود افکار عمومی غرب را به اهمیت اش متقاعد کرد.

فکر می کنم حضو آزار دهنده او را می بایست به رسوایی دیگری برای نظام تبدیل کنیم ، مهم نیست بعداً ایران به بهانه اش ، قطعنامه های آینده این شورا علیه اش را بی اعتبار جلوه دهد ، مگر قطعنامه های قبلی ، کمترین اثری بر عملکردش داشته؟ در عوض ، فکر می کنم اگر جامعه جهانی ، پیش از اینکه حضور او را رهن ادامه مذاکرات اتمی کند ، می بایست با خارج کردن موضوع از دایره «امکانات» و اشاره به استقلال شورا ، مانع پیشروی جمهوری اسلامی شود.

سرگیجه 4

2006-06-02T12:13:00.000+03:30

چند تا نکته را پشت سر هم می نویسم:

اول اینکه من وبلاگ زبان خارجه (گوش حسود هاش سنگین باشه ، شاید شروع به نوشتن به فرانسه هم کردم ، البته در آینده ای نه چندان نزدیک) راه انداخته ام ، امید است که این وبلاگ زبان خارجی ، هیچ سیاست خاصی را پیگیری نکنه و دریچه ای باشه به ذهن آشفته ء من

دوم اینکه جناب شیرزاد ، در جایی از یک مقاله شان در روز نوشته بودند :" قرار همه بچه ها این است که با امثال صدای آمریکا مصاحبه نمی کنیم" ، خیلی دوست دارم استدلال پشت این جمله را بدانم ؛ وقتی برای یک روزنامه فزرتی ، دو سال هست که مشارکت را پشت در نگه داشته اند و تلویزیون هم که آنها را کان لم یکن تلقی می کند ، می خواهند از کدام مجرا «اصلاحات» بکنند؟ وانگهی ، اگر ملاک آزادی رسانه باشد ، کدام آزاد تر است؟ صدای آمریکا یا مثلاً صدا وسیما؟

سوم اینکه ،پیشنهاد می کنم مقاله گنجی را با عنوان شرمنده از قورمه سبزی لیبرالیسم را بخوانید ،بالاخره یک نفر پیدا شد بدون تذبذب ، آشکارا از لیبرال دموکراسی در مملکتی دفاع کند که اصلاح طلب اش هم لیبرال را فحش می داند . اکبر در مقاله به خوبی نشان داده عیب کار مابقی جریان های موجود (شاید هم ناموجود) چیست : اینکه آنها حرف از اندیشه لیبرال می زنند ولی رویش اسم محبوب خودشان را می گذارند.

چهارم ، عجب نعمتی ست این

Software Piracy

از وقتی سرعت ارتباط اینترنتی ام کمی بالا تر رفته ( اینجا به اشتباه بهش می گویند اینترنت پر سرعت) امکان این را پیدا کرده ام که از سامانه های اشتراک فایل ، کلی کتاب های صوتی ( که به نظرم ، دلیل استقبال دوباره مردم به کتاب است یا خواهد بود) به چنگ آورده ام ، از کلاس های اولیه فلسفه تا کتب تخصصی خودم. خلاصه جایتان خالی

پنجم ، بحران بین المللی ایران ، خوشبختانه به مراتب ساکن و ساکت تر از دو ماه گذشته شده ، برای همین یه کم راحت تر می شه به اخبار گوش نداد.

ششم ، تیم ملی هم داره گل می کاره ها . این دفعه از انواع اش هم می کاره ، نمی دونم اینجا نظرم رو نوشته بودم قبلاً یا نه ، ولی همیشه از حضور مرد فارسی ندان کروات بر مسند مربی گری تیم راضی بوده ام ، دلایل اش متعدد است . قبول دارم که او کروات نمی زند تا ریاست فدراسیون را راضی نگه دارد و قبول دارم که با کاپیتان باید سازش کند تا بر سر کار بماند ، ولی خوب اینجا ایران است ، انتظار چه دارید ؟ از نظر من ، تا سالیان سال می توان او را در تیم نگه داشت ، حتی اگر ایران بد ترین نتیجه را در بازی های آلمان بگیرد. من ترجیح می دهم هر دفعه برویم جام جهانی و سه بازی را ببازیم تا اینکه همه اش هیاهو کنیم و هر بار در یک قدمی جام زانو بزنیم ، چون برای من ، وجهه حضور جهانی در بازی ها به مراتب مهم تر است .

هفتم ، مثل اینکه از فوتبال بیشتر از همه حرف داشتم . خوب شاید بعداً هر کدام را بیشتر توضیح دادم

فراموش نمی کنیم؟

2006-05-23T18:30:00.000+03:30

خیلی بامزه شد، پست قبلی من را خوانده اید؟ هنوز یک هفته نگذشته بود که ناگهان اون لوگوی کج و معوج کارلس برگ از کنار آتش بس برداشته شد

خیلی نامردند ، بنده همین جا از تمامی عاشقان کارلس برگ عذرخواهی می کنم ، و قول می دهم که مثل همه فراموش کنم

و ما فراموش می کنیم

2006-05-15T20:05:00.000+03:30

بنازم به قدرت فراموشکاری ، یادمه سال قبل از جام جهانی فرانسه ، برای ایرانیان و به خصوص جوانان شور و هیجانی داشت ، همه حرف از رو کردن خوشی به مردم می زدند ، حتی شاهد از راهیابی معجزه گونه ایران می آوردند. این قدر قضیه شور شده بود که مدرسه ، روزهایی که ایران بازی آماده سازی داشت ، به ما اجازه می داد که زودتر برویم خانه

در یکی از این سری بازی ها ، یک دوره بازی چهارجانبه بود ، که در هنگ کنگ برگزار شد. ما هم طبق معمول ، به هر کلکی بود ، وقت آزاد کردیم از ساعات مدرسه ، که برویم و قبل از ظهر بازی را خانه زنده تماشا کنیم.

بعد ، وقتی رسیدیم و مشغول آماده کردن سوروسات شدیم ، احساس کردم که کانال ها ، هیچ کدام از آمادگی های قبل بازی «تیم ملی» را ندارند ، معمول این است که تمام برنامه های عادی قطع می شود ، واز یک ساعت قبل ،یک برنامه کسالت باراستودیویی شروع می شود و یک شبه کارشناس هر چرندی بخواهد می گوید و مجری موظف به تایید است ، ولی این بار خبری نبود.خلاصه ، ما هی منتظر و منتظر و منتظر...

مرتب ساعت رو چک کردیم و ناباورانه به روزنامه ورزشی که نکند دوباره از آن اشتباه های مسخره کرده باشند. خلاصه بعد از یک ساعتی تلاش و عوض کردن کانال ها، مایوس ، رفتیم پی کارمان ، تا اخبار ورزشی نتیجه بازی ایران را اعلام کرد، مسخره اش این جا بود که هیچ حرفی از این که چرا بازی پخش نشد نزدند.

فردای آن روز ، روزنامه ها ، که هنوز عضو شجاعت شان را نکشیده بودند ، علت را بروز دادند : دور تا دور زمین ورزشی ، تبلیغ حامی مالی برنامه بود ، که از نظر برادران دارای مورد تشخیص داده شده بود ، و گفته بودند که باید تبلیغ ها رو جمع کنید!!!! و بعد هم که با مفهوم « حامی مالی» آشنایشان کرده بودند ؛ به این نتیجه رسیده بودند که بهتره امت اسلامی رو به گناه نیاندازند.

حالا سعی کنید به مغزتان فشار بیاورید ، ببینید چه چیزی را در دور تا دور زمین تبلیغ کرده بودند که این قدر قبیح بود؟

نه ، مجله های پنت هاوس و پلی بوی و ... نبود

نه ، «رد دیستریکت» های هنگ کنگ هم موضوع تبلیغ نبود

نه ، رژیم های خودفروخته حامی ایالات متحده هم صحبتی ازشان نشده بود

بله درست حدس زدید ، قضیه خیلی ساده بود ، آبجوی کارلس برگ

خوب البته بازی بعدی را هم به همین مصداق سانسور کردند و ایران سوم شد ( طبق معمول ) . تا اینکه چند روز پیش که داشتم از اتوبان چمران رد می شدم ، چشم ام به جمال این تبلیغ روشن شد ، نزدیک بود تصادف کنم ، باورش کمی سخت بود، سال های بعد از اون بازی ، جام قهرمانی باشگاه های اروپا به شکل زنده شروع به پخش شد ، و حساسیتی نشان داده نشد، با اینکه یکی از بزرگترین حامیان بازی ها ، همین نجسی سازان معروف بودند.

اما اینکه در پایتخت ام القرای اسلام ، این کفار شما را به دیدن « آتش بس» دعوت کنند ، کمی کنایه آمیز بود : کی با کی آتش بس کرده؟

سرگیجه3

2006-05-11T01:13:00.000+03:30

می توانید این نوشته را به جای تحلیل ، یک برداشت شتاب زده از وضع موجود بدانید ، خوب مگر ریاست جمهور این مملکت در کارهایش شتاب ندارد ، من هم به همین شکل...

از بابت شلوغ بازی های نظام تقریباً دل من که قرص شده است ، به قول قدیمی ها، سگی که گاز می گیرد پارس نمی کند ، جمهوری اسلامی هم اگر می خواهد از ان پی تی خارج می شود و دو تا موشک ناقابل به ابر ناوهای آمریکایی شلیک می کند ، جنگ ساختن که سخت نیست.

بر خلاف تمام فحش و فضیحت ها ، ظاهراً دولت کریمه حسابی خودش را باخته که وقتی می روند اندونزی ، ناگهان یاد رییس جمهور اندونزی می افتد ( احتمالاً با دیدن جمال چهره محمود خان ) که باید به عنوان میانجی پا به میدان بگذارد ، آن هم میدانی که قبلاً چهار کشور دارای حق وتو را اوت کرده است. خوب بالاخره لابد پشت در چیزی شنیده در مورد فرج و از این حرف ها. از سوی دیگر اقیانوس ، من نمی فهمم این دست گل لابی های قدرتمند واشنگتن است یا واقعاً سلطنت طلب ها و یا حتی گروه های میانه رو تر ، توانسته اند اتاق های فکر کاخ سفید را متقاعد کنند که مذاکره با ایران اکنون بیش از سود ، هزینه دارد، به همین دلیل ، با وجود اوج گیری اختلاف ها در شورای امنیت ، دکتر رایس ، ایران مشتاق به مذاکره را به روسیه ، کشوری که در امر اتمی حالا نقش دسته چندم گرفته حواله می دهند .

هر چه "این وری" ها تلاش می کنند تا با غوغا و پر هزینه کردن ، "آن وری" ها را متقاعد کنند که می شود با رژیمی سرکوبگر هم سر میز مذاکره نشست ، ولی خوب ، مثل اینکه "آن ور تری ها" توانسته اند قالتاق بازی های "این وری " ها را رو کنند.

چند چیز را البته من نمی فهمم :

.چطور می شود که دولت ایالات متحده ، با این همه مشکل ، حاضر به امتیاز دهی به ایران نیست ، در حالیکه ایران بی شک می تواند به متحدی بزرگ برای شان تبدیل شود ، اگرچه مستبد ولی مقتدر در منطقه

. چطور می شود ، در حالیکه خودت به حرف هایت اعتقادی نداری و برای "دشمن" فتوکپی کتاب های دینی دبیرستان را به جای نامه سیاسی می فرست ، باز هم به همین راحتی ، بر سر زندگی و آسایش میلیون ها انسان قمار کنی و خیلی راحت حرف از خروج و دخول بزنی؟

..چطور می شود که به همین الکی ، نظر قدرت بلامنازع دنیا ، در مورد مذاکره با یک رژیم غیر قانونی، در کمتر از دوماه عوض شود؟

سرگیجه 2

2006-05-07T00:17:00.000+03:30

خواستم از بازی بامزه ای که پرزیدنت شروع کرده بنویسم ، و اینکه تعجب می کنم ، چطور بخش بزرگی از جامعه ، با طیب خاطر مشغولش شده ، و به راحتی ، علنی ترین خطر – جنگ و تحریم – را ناممکن فرض می کند.

خواستم از نمایشگاه کتاب – به قول ظریفی بازار مکاره اردیبهشت تهران- بنویسم که چقدر مسخره ، کتاب ، آخرین اولویت وارد شوندگان به آن است.

اما این ها را ول کنید ، احساس درون من را عشق است:

اخیراً شدیداً به مفهوم «روشن فکری مذهبی» بدبین شده ام. فکر می کنم ، اصولاً این شبه جریان فکری ، فقط رد پایش را می شود در کشور های خاصی گرفت. مثلاً در کشوری آزاد مانند ترکیه ، چندان به چشم نمی آید ، چون آنجا سکولار ها میدان دار عرصه فرهنگ اند ، مدت هاست این طور است. یا مثلاً در عراق و سوریه ، با وجود اینکه دولت هایی به مراتب نرم تر در قبال موضع دین دارند ، و احتمالاً چنین جریانی را به درد بخور ارزیابی می کنند ، ولی فقط نعره بنیادگرایی از این کشور ها بلند است.

ولی مثلاً به ایران نگاه کنید ، کمترین اثری از سکولاریسم و خصوصی سازی دین به قوت تمام محو می شود ، و البته با هزینه گزاف ، برای دین تبلیغ می شود ، مضحک اینجاست که هیچ تاثیری هم بر جامعه ندارد ، انگار دارند به زبان دیگری متولیان تبلیغات دینی حرف می زنند : حتی از رسانه ملی ، سریال هایی پخش می کنند که غلیظ ترین و بی تناسب ترین آرایش روی صورت زنان چادری – مقنعه ای می نشیند ، بلکه مردم التفاتی کنند ، ولی مثل اینکه روند حجاب زدایی با تمام نیرو به پیش می رود. انگار مردم فقط جاهایی که مورد پسند شان باشد را می شنوند.

خوب ، حالا به نظر شما ، برای جامعه ای که به راحتی به سوی مدرنیته غش می کند ، در عین حال از خرافه گرا ترین جوامع خاور میانه – و اگرقاره افریقا را استثناء کنیم ، جهان – است که خط روشنی بین دین و خرافه ندارد ، بهترین کار برای ادامه بیرون راندن فکر لایسیته از ذهن مردم چیست؟

از این بابت فکر می کنم بی ربط نیست که فعالین روشن فکری ِ دینی ، آخر هر هفته فتیله انتقاد را از صدر تا ذیل ایدئولوژی نظام بالا می کشند و ریش هیچ کسی دود نمی بیند ، ولی سکولاریست ها ، حتی به جرم نفس کشیدن ، تاوان شلوغ بازی روشن فکری مذهبی را پس می دهند( نمونه اخیرش دکتر جهانبگلو و نمونه قدیم ترش ، اکبر گنجی و سلطانی) .

حاکمیت ایدئولوژیک ، تا دلتان بخواهد زمین بازی را برای روشن فکری مذهبی باز می گذارد ، دکتر سروش هر جا دلش بخواهد می رود سخنرانی می کند و حتی روزنامه ها اجازه پوشش اخبارش را دارند . در مقابل ، دکتر جهانبگلو در فرودگاه به دام می افتد و اکبر گنجی ، در سخت ترین روز های زندگی اش ، سانسور کامل می شود. نمی خواهم برداشت کنید که تئوری توطئه ای در کار است ، دلیل کل مسئله خیلی ساده است :

حاکمیت میزان همذات پنداری ش با روشن فکران مذهبی به مراتب بالاتر از این «خدانشناس ها متعلق به قعر جهنم» ست.

اسف بار اما اینجاست که امروز ، نماینده سیاسی این جریان فکری ، یعنی سپاه مضمحل اصلاح طلبان ، و چپ های خط امامی ، علناً اجازه فعالیت عرفی گرایان را حضور خود در قدرت می دانند ، و آنها را زائده ای از خود به شمار می آورد ، حضور به حمایت از کاندیدای آنها ، توسط برخی از چهره های مطرح عرفی گرایان هم البته در ایجاد این تعبیر بی تاثیر نبوده است.

حالا ، تئوری توطئه من : از نظر من ، شاگردان این جریان، فرم بزک شده ء همین جانیانی هستند که روزانه در عراق ، بی تبعیض نژادی ، آدم می کشند.

وجه مشترک شان ، اطمینان شان از در چنگ داشتن حقیقت است.

وجه افتراق شان ، نداشتن عرصه مناسب برای عرض اندام است.

تبیین این تئوری البته خیلی وقت می خواهد ، ولی پیشنهادم ، به چالش کشیدن ایشان است تا ببینید چقدر بردبار هستند و «گناه» هایی که مرادشان دیگران را از آن نهی می کند ، چه آسان مرتکب می شوند – خوب یادتان آمد ، شلوغ بازی اخیر وبلاگستان را می گویم-.

سرگیجه 1

2006-04-24T23:44:00.000+03:30

اوضاع اصلاً خوب نیست . این را می شود از بازار ملتهب سکه و ارز هم فهمید. خیلی هم احتیاج نیست باهوش باشی تا مثل همه بازاری ها، نسیه فروشی را ممنوع کنی و ترجیح بدهی ، کالا را که ارزش اش ذاتی ست با ریال که ظاهراً بند ناف اش را با بوق احمدی نژاد بریده اند معاوضه نکنی.

چندین و چند مسئول مملکت ، پشت تریبون های رسمی حرف از برخورد با بدحجابی می زنند ، بعد به چند نفری هم تذکر لسانی یا احیاناً فیزیکی می دهند .تا می آیی خودت را جمع و جور کنی، ناگهان محمود احمدی نژاد مثل زورو بر صدر اخبار شبکه یک می نشیند که دارد صدر تا ذیل این نظام را به خاطر آنچه وی "برخورد غیر اصولی" با بدحجابی "عده قلیلی" می داند ملامت کند. خوب من حق ندارم مشکوک شوم؟ شما بودید از دهان او می شنیدید که " مسایل فرهنگی چیزی نیست که یک شبه حل شود" ، جان هرکی دوست دارید ، چشم هایتان از حدقه تشریف نمی آورند بیرون؟ ظریفی می گفت ، مسایل فرهنگی نه ، ولی مشکلات اقتصادی را در دولت ایشان می توان یک روزه با بردن نفت به سر سفره حل کرد ، ایضاً می شود بحران های سیاسی را یک روزه تولید کرد(البته انحصاراً در دولت فخیمه شان). خوب دیگر از دو حال خارج نیست ، یا محمود خان را باید می کردند زورو ( که کردند) یا مسئولیت برخوردهای بعدی باید از ایشان سلب می شد (که شد). حالا یکی نیست بگوید ، مرد حسابی ، نمی شد این حرف ها رو به خودشان بزنی؟ مگر مردم چنین خبطی کردند که باید سیمای تورا (منظور چهره اش هست نه صداو سیما) پانزده دقیقه تمام تحمل کنند.

شخصاً تحلیل اخیر عبدی را نزدیک ترین به واقع می بینم. فکر می کنم ، تمام کسانی ( و از جمله خودم) که سعی می کنند که با گفتمان ضد انقلابی برای انقلابیون سوم تیر استدلال کنند ، سعی صفا و مروه شان بیهوده است ، حجی دیگر باید بروند. البته مدت های پیش ، به فرهاد هم نوشتم : " این نظام خیلی وقت است که برای امثال من و تو تره هم خورد نمی کند." و باور داشتم چنین است. مشکل کوچک فقط اینجاست که دارد برایمان آشی با یک وجب روغن می پزد.

اکبر می آید؟

2006-04-16T00:24:00.000+03:30

اول بگویم که توصیه داور به نظرم خوب آمد که چیزی تا بیرون آمدن اکبر ننویسید ، بعد اش هم آنقدر گرفتار شدم که نتوانستم لحظه آرامش بخش ام را که از موبایل ام خبر آزادی اکبر را از سایت بی بی سی می خواندم اینجا قسمت کنم.

اما خوب حالا همکاران پیشین گنجی دارند می روند پیش اش و جدای از عکس های بامزه ای که ازش گرفته اند ، یک چیز عالی سوغات آورده اند: علاقه گنجی به فضای وب.

شخصاً بسیاری از افراد را توصیه به ورود با این فضا کردم ، چون فکر می کنم که جزیی از انسان مدرن همین به اشتراک گذاری ست.اما در مورد گنجی قضیه فرق دارد :

او تنها کسی ست که از میان تمام صنف روزنامه نگاران ، خواسته های مخالفان خاموش را فریاد زد( هزینه بس گزاف بابت اش پرداخت) .

آگاهانه یا نا آگاهانه ، از تحریم حمایت کرد ، حرف زد(در فرصت کوتاهی که بیرون بود) ، و بیانیه داد.خوب شاید خیلی اخلاقی نباشد آدم ها را بر پایه تصمیم گیری سیاسی شان طبقه بندی کردن ، ولی نظر من این بود ،که کسانی که فایده ای در این انتخابات می بییند ، دارند به دری می کوبند که مدت هاست بسته شده ، فقط دوست دارند که باز شود.

از این منظر ، از معدود شخصیت های مورد ستایش من ، که با استدلال از تحریم دفاع می کرد( و البته استدلال هایش هم غیر موجه نبود) ، اکبر بود.

اجازه بدهید نقبی بزنم به گذشته:

فکر می کنم، پیام سوم تیر به این گروه از جامعه ایران (تحریم کنندگان ، دموکرات های واقعی ، به قول اکبر "جمهوری خواهان تمام عیار" ) این بود که تا مشکلات درونی تان حل نشده ، به این سو نیایید.این گروه که در ابتدا ، طیف وسیعی را شامل می شد ، به تدریج ، از ترس پل صراط بعد از انتخابات ، به سوی صندوق ها غش کردند.خوب ، البته که همگی بر پایه تحلیل چنین کردند.اما برای جامعه ، تحلیل مهم نیست ، عملکرد مهم است.جامعه کاری ندارد که شما چه فکر می کنید ، برایش عملتان مهم است.فکر کنم بی ثباتی روشنفکری ورشکسته ایرانی ، باعث شد در حراج آبرو ، جنس رو دست اش باد کند.زود قضاوت نکنید در مورد حرف هایم.

داشتم همین روزها به کتاب« زندگی من» بیل کلینتون گوش می دادم ، خواننده که خود ِ پرزیدنت اسبق ایالات متحده س ، از سیاست هم می گوید ، جالب بود برایم که ، حتی در جاهایی مثل مسئله لوینسکی ، که رقیب ، پیوند اش زد به یه پرونده مالی و ازش بلوا ساخت ، به جای فغان و حواله دادن به سن پل (پاپ مرحوم) و پل واتیکان (به جای صراط) ، می گفت :" اخلاقی نبود ، ولی پولیتیک خوبی بود" .گرچه نویسنده با هوش تر از آن است که یک جمله را عیناً تکرار کند ، ولی هر بار که از نامردی های رقیب حرف می زد ، همش یه نکته روشن در کارشان می دید، کلاً انتظارم از سیاست مدار تغییر داده شد.

اینجا هم همین طور است، انتظار ندارم از بذر ِ جوانان تسخیر کننده سفارت خارجی و بازاریان ناسیاسی ، دیپلمات سبز شود ، ولی نباید هم مخالفان خاموش را با تمام کم بضاعتی هایش دست کم بگیرید.

خوب برگردیم به سوی اکبر:

فکر می کنم علی رغم تمام تفاوت هایمان ، اکبر نزدیک ترین چیزی ست که می توانم به عنوان شاخک های حسی مدرن جامعه آرزو کنم.او هم مولد فکر است و هم منقد فکر.

راه تنفس جمهوری خواهان تمام عیار با وجود فکری اش برای ما بازتر می شود.

به امید ورودش می نشینم.

عید سعید هسته ای مبارک

2006-04-14T00:11:00.000+03:30

خوب بر خلاف فرهاد و زید، اوضاع رو بارها پیچیده تر می بینم که بشه با همین اطلاعات محدود که رسانه های کنترل شده نظام ، و البته رسانه های محتاط بین المللی در اختیار می گذارن تحلیل کرد.

اما می خواستم یک نکته خیلی جالب رو باشما در میون بگذارم:

بر هیچ ناظری که ماههای ریاست جمهوری احمدی نژاد را مشاهده کرد پوشیده نیست که این پرزیدنت برای کار دیگری بر سر کار آمده.او نیامده که مثلاً سیاست جدیدی در عرصه خدمات اجتماعی یا رشد صنعتی یا بیمه همگانی و یا هرچیز دیگری ارائه و احیاناً عملی کند. خاتمی علی رغم انتقادات بیشمار ، تیمی داشت که مثلاً روی قانون مطبوعات دست گذاشت( و عقیم ماند) و یا هاشمی با تیمی آمد که به جرات می توان گفت فقط خودشان شهامت و احتمالاً اجازه چنین تغییراتی (تبدیل جامعه ای سنتی و جنگ زده ، به یه توده مصرف گرا و تجدد پرست) را داشتند.اما این یکی ، تقریباً جز اتهام زدن به مابقی دنیا و تبریکات هسته ای (برداشت بد نکنید ، اسم اش غلط انداز است دیگر) کار به خصوصی ندارد .

به ندرت خوانده ام یا شنیده ام که از دهان اش آماری خارج شود، بیشتر سخنرانی ها پروپاگانداست و مشکل اینجاست که احتمالاً اگر هم در مورد سیاست هایش ، 10ماه بعد از انتصاب اش ، سئوال شود ، بعید است بتواند در چند جمله آنهارا خلاصه کند.(منظورم کاری ست که حتی هاشمی هم خیلی خوب انجام اش می دهد ، به شکل دقیق منظورم شیوه پاسخ گویی رهبران کشورهای صنعتی ست)

خوب حالا من چی فکر می کنم؟

من فکر می کنم ، همان طور که مسعود بهنود می گفت ، و من هم نوشته بودم ، طبقه ی تکنوکراتی وجود دارد که با تمام کاستی ها ، و با تمام ضدیت ذاتی که با الیت حاکم دارد ، به خوبی از پس اداره ممکلت بر می آید.نمی دانم این طبقه چه بافتی دارد ، من تنها بخشی شان را ملاقات کرده ام.به علاوه ، مشخص شدن اینکه یه طبقه بی ایمان و تجدد گرا ، با یقه های سفید و اتوکشیده ، کل ساختاری رو می گردونه که هیچ تعلق خاطری بهش نداره و تنها نقطه اشتراک اش با نظام در منافع مالی ش هست ، نه برای نظام خوبه و نه برای این مرفهان بی درد(شایدم با درد).

ظاهراً سناریو نویسان انتخابات نهم ، در جمع بندی به این نتیجه رسیده بودند که بود یا نبود شان ، تاثیر چندانی بر روند اسف بار اداره مملکت نمی گذارد : تصمیم سازی های کلان اقتصادی ، تا جایی که در کوتاه یا بلند مدت خطری برای بقای «وضع موجود» نباشد ، توسط همین« یقه سفید ها» و« شراب خوار ها» انجام می شه .عرصه فرهنگی بیش از بقیه ابعاد زندگی از وجود این« لیبرال» ها خالی ست (به دلیل محدودیات و حساسیت های الیت حاکم) و شاید به همین دلیل است که شدید ترین ناهنجاری ها در همین عرصه رخ نمایی می کنه ، با این حال ، حضور شبح گونه این افراد در همه عرصه ها ، فرهنگ رو هم تحت تاثیر قرار داده.

بله ، سناریو سازان متقاعد شده اند که :« کار را باید به کاردان سپرد»

برای همین ، مطلقاً تلاشی در جهت برنامه ریزی یا اجرای یک برنامه میان مدت هم نکردند.بودجه مصوب امسال ، جز چند تغییر اجتناب ناپذیر مثل دونرخی شدن بنزین( که در واقع مدت ها پیش توسط همین «کراواتی ها» پیشنهاد شده بود) هیچ چیز دندان گیری نداشت.

اوضاع اقتصادی به قدری به هم پیچ خورده که هر تغییری را ناممکن کرده است (حداقل بدون تغییر در مشی نظام غیر ممکن است) ، بنابراین ،تصمیم بر این شده ، که اینها ، همان کاری را که در دوره هاشمی و خاتمی می کردند(یعنی گرداندن چرخ زندگی در مملکت) را انجام دهند ، و آنها هم به مسایل کلان بپردازند.

شاید چندان هم انتخاب غلطی نبوده باشد.همین جا بگویم که از انتصاب های نمایشی چشم پوشی کنید ، نه آخوندی که به ریاست دانشگاه تهران رسید می تواند حوزه بسازد آنجا ، نه نامدیرانی که به پست های ظاهراً حساسی چون ریاست بورس گمارد توانایی عملی کردن رویاهای ورشکسته اسلامی-مارکسیستی را دارند.

اما سوی دیگر جامعه ، یعنی عامه ، تصور ام این است که مردم ، وقتی دیدند که با آمدن گروهی که خود را منتقد وضع موجود نشان می داد ،هیچ تغییر اساسی در اوضاع اقتصادی شان رخ نداد ، به تجربه دریافتند که ، سر رشته جای دیگری بند است.بماند که شبه تحلیل های بامزه ای چون دست داشتن انگلیس در اقتصاد ما یا انکار وجود چیزی به نام اقتصاد ، پوشش این نتیجه گیری بود.

در آخر ، کنایه آمیز نیست که در بحبوبه این شادمانی زورکی و تشنج فکری در رده های بالای طبقه تصمیم ساز ، مردم بی نگرانی سر کار می روند و خرید و فروش می کنند و موبایل ثبت نام می کنند و هر خرت و پرتی را قسطی می خرند؟

What's the Plan B?

2006-03-18T22:59:00.000+03:30

چندی پیش می خواستم بنویسم که فکر می کنم بحران رو به فروکش کردن است و این دندان نشان دادن ها ، علامت فروکش غائله است.ولی خوب ، مثل اینکه این طور نیست.

زلمای خلیل زاد، حافظ تام الختیار منافع ایالات متحده ، هر جور دلش می خواهد ایران را بازی می دهد.علی اردشیر لاریجانی، حیثیت سیاسی اش را به فرموده حراج می زند ، تا اگر لازم شد برود کنار دست برادرش (پیشتازان مذاکره با دول استعماری).شورای امنیت با تمام اختلافات، سر یک چیز مشکلی ندارد ، آنهم این است که ایران اتمی تحمل پذیر نیست.رهبر انقلاب ، در اظهار نظری تند بر مواضع اتمی تهران صحه می گذارد، اما در نگاه خیلی ها این هیچ از وزن حرف لاریجانی کوچک نمی کاهد. بی بی سی از احتمال برقراری رابطه پس از انقلاب 1979 خبرمی دهد.ناگهان ، آغوش باز تهران پس زده می شود.معاون سیاسی پنتاگون ، از پیشنهاد ایران به عنوان "ابزار" انحراف توجه افکار جهانی از بلند پروازی اتمی تهران یاد می کند.زلمای خلیل زاد ، می گوید :بگذارید چند نکته را روشن کنم، ما با ایران در مورد پرونده اتمی اش و نوع حکومت عراق مذاکره نخواهیم کرد.

این باعث می شود که شک کنیم حکومت ایران جدای از "تضمین های عینی بقا" از شیطان بزرگ ، امارت عراق را هم درخواست کرده.لابد پیشکشی اش – فرونشاندن آتش انتحار های جنون آمیز – چندان دندان گیر نبوده که خلیل زاد این قدر بی میل پاسخ می دهد.در همین زمان ، در دیدار با افسران ارتش عراق، رید وزیر دفاع بریتانیا ، به تحسین شان می پردازد و فرماندار عراقی می گوید که 75درصد عراق در کنترل کامل ارتش عراق در آمده.آدم یاد مقاله نیما راشدان می افتد که نوشت جنون انتحار هم به سر خواهد آمد.

چپ حکومتی ایرانی ، بازنده بزرگ قمار ، ظاهراً این بار هم عزم را جزم کرده که ببازد: در حالی که به قول راشدان ، دیگر حرفی از اصلاح طلبی ایرانی در قاموس سیاسی کشور های غربی وجود ندارد ، این نماینده به قول نیما 2درصد مردم ایران ، دو تن از برجسته ترین فعالان دانشجویی را ، به شدید ترین شکل می نوازد.خیلی جای تاسف دارد که هم پیمانان را چنین دور از حق ببینیم ، اما جرم شان چیست؟ خوب ، باید مشارکت توضیح دهد چرا ایجاد ارتباط را تنها از مجرای خود شرعی می داند.به قول آقای شیرزاد ، رابطه خوب است ، البته باید ما طرف مذاکره باشیم.لابد حساب می کنند که آمریکایی ها سر این جوان ها را کلاه خواهند گذاشت.

جالب تر از همه را نیما راشدان در مورد مشمئز شدن آقای شیرزاد نوشت.(نمی توانم به گویا لینک دهم.لعنت به این تیغ کور فیلتر).او پیش بینی کرد که دیری نخواهد پایید که چپ و راست برای ابراز بندگی و دست بوسی جناب خلیل زاد ، درصف خواهند ایستاد.

اما یه جای کار ایراد دارد ، با آخرین حرکت جمهوری اسلامی و به خانه بردن سرباز ِ لاریجانی، به امید تبدیل اش به وزیر، فقط سنگ روی یخ شده . به قول آن وری ها

What’s the Plan B?

البته من هنوزمطمئن نیستم که چنین نقشه جایگزینی وجود داشته باشد.

خوب این ها را هم با درجه بالای اطمینان خواهم گفت:

.اردشیر خان، اگر رابطه ای برقرار نشود، هرگز گوشت قربانی نخواهد شد، اگر شده خاتمی را به جرم در توالت سازمان ملل ایستادن دراز کنند، علی آقا بنی صدر بشو نیست.

.پروژه اتمی ایران به هیچ سرانجام خاصی نخواهد رسید، این بازی ایران نشان داد که اتم هم مثل دیگر وسایل تنها "ابزار" است و هدف نیست.پس می شود معامله اش کرد، حتی اگر خریداری نداشته باشد

.حالا جمهوری اسلامی باید حسابی روی این ضرب المثل فکر کند "هر که باد بکارد طوفان درو خواهد کرد" ، بمب گذاری های خوزستان ، حتی با اعدام "متهمان" هم فروننشسته ، آذربایجان مرتب ملتهب ست و حالا در بلوچستان ، 22 نفر از عالی مقام ترین های امنیتی را ترور می کنند ، و فیلم هم تهیه می کنند(نقل از صدای آمریکا)،خوب چنین ردیابی ، لجستیک و عملیاتی فقط از سرویس های اطلاعاتی یک دولت بر می آید .اگر نتوان دلیلی برای مقصر دانستن وزرات اطلاعات ایران یافت ، هیچ شکی نباید داشت که دولتی پشت این قضایاست ولی دولت مذهبی ایران تازه جایی ایستاده تا حالا بقیه دنیا را وادار به ایستادن در آن وضع می کرد:مرتب تکرار می کند که دست سرویس های اطلاعاتی در این مسئله مشهود است و با شانه بالا انداختن افکار جهانی مواجه می شود.کاش می شد فهمید ، آنها الان در چه فکری هستند...

مسلمانی

2006-02-26T19:22:00.000+03:30

اگر معیار مسلمانی را میزان واکنش جوامع به «هتک حرمت» از شخص پیامبر اسلام بگیریم ، کدام کشور ها مسلمان تر هستند؟

خوب دقیق شوید، در پاکستان ، در حالیکه دولت تمام تظاهرات را در این مورد ممنوع اعلام می کند و دهها فعال مذهبی را به همراه نمایندگان پارلمان ، بازداشت می کند، باز تظاهرات وسیع منجر به شورش و تظاهرات و کشته شدن دو سه نفری می شود.

در سوریه، پیشتازی حمله به سفارت دانمارک ، علی رغم بی تفاوتی دولت سوریه ، منجر به خروج سفیر دانمارک از آن کشور شد.مرکز فرهنگی دانمارک به کلی تخریب شد ، و خشمگینانه خواستار برخورد تند تر بودند.

در عراق نیز ، تظاهرات باعث واکنش آیت الله ساکت و کم حرف ؛ اما سیاست پیشه شیعه شد . اتفاقی که شاید در سال یکی دوبار رخ دهد.تجمعات چند ده هزار نفری، اگر با بمب گذاری های حرمین و طلیعه یک جنگی مذهبی نرسیده بود ، احتمالاً بیشتر هم گسترش می یافت(مردم عراق ، به خاطر نارضایتی شان ، به خاطر دسترسی نداشتن به زندگی مرفه ، به زبان دیگر ، به دلیل نداشتن چیزی برای از دست دادن، دنبال بهانه اند که از مابقی دنیا طلب داشته باشند).

در کشورهای آفریقایی مسلمان، چون نیجریه و لیبی ، دهها کشته حاصل هجوم های نافرجام مذهبیون به سفارت های اروپایی بود.

ترکیه به عنوان پیشتاز اسلام سکولار، و چشم چراغ تمام مسلمانان( حتی حماس) ، بیش از صد هزار نفر جمع شدند و خیابان های پایتخت را با مشکل مواجه کردند.حزب اسلامی روی کار ، گرچه هرگز تند نرفت ، ولی در همراهی با تظاهر کنندگان مجبور بود.

حالا کمی به ایران دقت کنید: تظاهرات با حمایت تام دولت- که ایران را در این زمینه استثناء نمی کند،ولی از جهات متمایز ، درمیان هم ردگان اش - باعث می شود که نظام ایران هم مانند دیگردولت های حامی تظاهرات، مجبور به کنترل عاملان تظاهرات از راه دور بشود(در خاطرات مهاجمین ، می خوانید که مرتب با «حاجی» هماهنگی شد، و یا «صحبت شد که فلان بکنیم») ولی حتی با تمام تحریک هایی که صورت گرفت، مهاجین تفاوت های غریبی با دیگر مسلمانان داشتند.به نظر نمی آید که حتی تند رو ترین گروه های مهاجم ایرانی، از هر جا که اعزام شده بودند، برای اجرای وظیفه الهی آمده بودند، من در صحنه حاضر نبودم، ولی به نظر می رسد از گفته ها ، که سنگ صلواتی پخش می کردند و عکس یادگاری با سردر سفارت می گرفتند، به چیزی جز ماجراجویی فکر نمی کرده اند. به علاوه ، تمام هزینه تبلیغاتی که شد، فقط دو مجروح، آن هم در شب اول، احتمالاً به دلیل عدم هماهنگی ها به جای گذاشت. میزان حمایت عامه ، از پروپاگاندای دولتی، اسف بار بود، فقط میزان تظاهر کنندگان آن روز ها را مقایسه کنید با میزان کسانی که امروز خشمگین حرف از انتقام جویی از اسراییل برای حرمین می زنند .لابد متوجه می شوید که کجا می خواهم بروم، توده ، جدای از افرادی که با فرمان و بخشنامه و فراخوان بیرون می آیند، فقط وقتی احساس کنند که اعتقادات شان در خطر است اعتراض می کنند، مهم نیست حرف هایی که می زنند چقدر با حقیقت همخوانی دارد، مهم این است که خودجوش بودن حرکات(اینجا از نظر من) بسته به حساسیت شاخک اعتقادی اجزا جامعه ست.

از این جهت ، به نظر من ، ایران در این زمینه استثنایی برجسته است ، در هیچ کشوری ، تا این حد بی تفاوتی دیده نمی شود.فقط دقت کنید که مسئله دارد تبدیل به عوض کردن نام شیرینی دانمارکی می شود.فرافکنی کمیک یک واقعه ، هر چقدر برای شما سخیف باشد، حامی یک پیام مهم است: ایرانی ها چندان تمایلی به زور کردن دیگران در پذیرش اعتقادات شخصی خود ندارند.

در هفته گذشته ، مسعود بهنود در مصاحبه با صدای امریکا ، از رمانتیک و اهل شعر بودن ِ رعب آور ترین نام های ارتش شاهنشاهی می گفت، که ازهاری احتمالاً بعد از مدرسه نظام اسلحه دست نگرفته بود. شاید کمی کمیک به نظر آید ، ولی انگار داستان امروز جامعه ایرانی هم هست.به قول« آزادنویس» :

برایم مثل روز روشن است که این جماعتی که دارند آتش می زنند و شعار می دهند ، 10درصدشان هم اصلاً کاریکاتور ها را ندیده اند...... هزار بار بدتر از آن کتاب را مردم در جوک هایی که برای هم تعریف می کنند می گویند به هم....

پذیرش فرض اول نوشته ، شاید برایتان روشن کند که جامعه ایرانی ، با وجود بافت شدیداً مذهبی اش، متفاوت از دنیای اسلام عمل می کند.حداقل برای من روشن کرد که چرا از زبان یک یهودی کنجکاو ، که هیچ وقت ندیده ام اش ، خواندم که :«... باید بگویم ، من در همه دنیا ، جز قاره قطب جنوب زندگی کرده ام، و به جز مسلمانان امریکای جنوبی و ایرانی ها، نتوانسته ام با دیگر مسلمانان(اعراب) کنار بیایم...»

جنگ مذهبی

2006-02-25T20:13:00.000+03:30

انفجار های حرمین ، ظاهراً خیلی ها را به فکر واداشت.یک روز قبل از آن ، استراو وزیر امور خارجه بریتانیا ، و دو روز قبل تر اش زلمای خلیل زاد سفیر مختار ایالات متحده ، هر دو نسبت به بروز جنگ داخلی در عراق هشدار داده بودند .خلیل زاد تهدید کرد در صورت به توافق نرسیدن دو فرقه مذهبی اصلی عراق، ایالات متحده حمایت خود را از دولت عراق دریغ خواهد کرد.استراو نیز در یک اظهار نظر تند ، نسبت به وقفه طولانی برای تشکیل یک دولت با ثبات هشدار داد.

البته واضح ست که کسانی که از این بمب گذاری ها هیچ منفعتی نبردند، دو حزب اصلی کردستان ، حزب شیعه حاکم (الجعفری) و حزب لاییک اقلیت اند.اما سئوال خوب این است چه کسانی از این بمب گذاری ها سود بردند،یا بهتر بگوییم ، سعی در بهره برداری از آن دارند.

به نظر نمی آید که جمهوری اسلامی از این بمب گذاری ها، ضرری دیده باشد، کافی ست به اظهارات فیلسوفانه درشت و ریز نظام دقت کنید که به طرز مضحکی اسراییل و ایالات متحده را مقصر قلمداد می کنند ، تا متوجه شوید، که دست پایین ، برای نظام چندان کم فایده نبود که حرمین با خاک یکسان شود.تقریباً مابقی تندروهای اسلامیست شیعه، با همراهی با تهران، بر طبل خشونت می کوبند.

عجیب و تا حدی غیر قابل فهم برای من، واکنش تهران به رویداد های اخیر است: هر حرکتی تا سرحد ممکن رادیکالیزه می شود، منابع انسانی و مالی برایش خرج می شود و به حدی جدی گرفته می شود که انگار مسائل دیگر در ذیل اموری چون« پاسخ دهی به اهانت مسیحیت» ، و «هتک حرمت حرمین» قرار دارد.شاید دید من اشتباه باشد ، ولی آیا ممکن است که بتوان عامه را به این مسائل مشغول داشت و خود هم آن قدر منابع آزاد داشته باشید تا اهداف دیگر را پیگیری کنید؟

به نظرم الگوی دول عرب ، برای جامعه ایرانی انتخاب شده ، هرچند آش اینجا آنقدر شور نیست: طبقه بوروکرات ، و به قول«ایران فردا» یقه سفید جامعه ، با لبخند رضایت کناری نشسته و به غرب که مات و مبهوت شلوغ بازی های طبقه کم ارتفاع اما پر عرض فقیر رو تماشا می کند، شانه بالا می اندازد که : ...این طوری اند دیگر ، فقط ما می توانیم مهارشان کنیم. اقلیت ناراضی هم آن قدر به حاشیه رانده شده ، و به حدی سرخورده شده، که در موجودیت خودش هم دچار شک شده. به زبان دیگر ، پرچم نمایندگی جامعه ایرانی ، در دست کسانی ست که معمولاً بیشترین رل سیاسی را دارند ولی کمترین اثرگذاری را در لایه مدیریتی اعمال می کنند.

دلایلی ندارم که ایالات متحده(شاید محتاطانه بشود گفت غرب) از جنگ مذهبی-قومی در عراق خوشحال باشد ، بوش که ظاهراً اصلاً آمادگی چنین ضربه ای را نداشت ، ولابد گزارش مشاورین اش در خصوص بر لبه قرار گرفتن جامعه عراق ، به اندازه کافی نگران کننده بود ، حتی پیشنهاد ساخت دوباره این اماکن را داد.

از همه اینها گذشته ، هر کس این بمب گذاری ها را هدایت کرده، یک چیز برایش واضح بوده:

.جنگ مذهبی نتیجه طبیعی این بمب گذاری ها بود، احتیاجی به دفتر و دستک نبود که چنین پیش بینی بکنید.

خوب اگر این طوری دنبال مقصر بگردیم، فکر می کنید باید به چه کسی مشکوک شد؟

Hypocrite

2006-02-21T19:35:00.000+03:30

باید دیشب کسی را داشتید تا مثل من صدایتان کند که کمیسیون اروپایی دارد با وزیر امور خارجه دولت کریمه صحبت می کند، بیا و تماشا کن.با بفهمید سطح فهم صدا و سیما از آزادی رسانه چیست.

خیلی بامزه ، بود ، اول که جناب متکی را با انواع اتهامات بمباران می کردند، مترجم بدبخت مانده بود چه ترجمه کند.حتی وقتی نماینده حزب سبز ها، از اکبر گنجی و دیگر زندانیان سیاسی نام برد، به نظرم جناب مترجم رفته بود مرخصی ، بعد که دیدند دارد گند کار در می آید، مترجم که تا قبل از به من من افتاده بود ، بدون تعارف شروع کرد بافتن:

.وقتی که نماینده سبز ها حرف می زند، صراحتاً اعلام کردکه طرح روسیه را هم ایده آل نمی داند ، چرا که سیاست حزب مطبوع اش جمع آوری تمام جنگ افزار های هسته یست ، ولی خوب جناب متکی مثل اینکه در حال گل چیدن بودند، چون وقتی شروع به حرف زدن کردند، بهانه آوردند که شما چرا بقیه کشور ها را کاری ندارید؟!؟!؟

.نماینده انگلیسی(چون خود را معرفی نمی کردند، نفهمیدم متعلق به چه حزبی بود) ، به صراحت گفت که آژانس می گوید اعتمادی وجود ندارد ، مترجم که انگار دارد برای جناب متکی ترجمه می کند، برای اینکه به کسی برنخورد، ترجمه کرد: آقای برادعی ، «یه کمی» نگرانی هایی دارند نسبت به مسئله هسته ای

.وقتی که نماینده دیگری خیلی رک گفت که حرف های احمدی نژاد ، تمام اروپا را در نگرانی فرو برده ، مترجم خیلی بامزه ، شروع کرد به تعریف داستانی که از دوست ش شنیده بود، و بلند بلند می گفت که صدای او در پس زمینه شنیده نشود.

.وقتی که مدیر جلسه ، در انتهای صحبت ها ، اشاره کرد که ایران هسته ای در تقابل با جهان قرار خواهد گرفت . مترجم خیلی با مزه ترجمه کرد: آیا ایران می خواهد که در تقابل با جهان قرار بگیرد؟(انگار مثلاً دارد سفارش غذا می گیرد از روی منو)

خلاصه ، داشتم حسابی لذت می بردم ، که تازه جناب متکی ، که خیلی ادعای زبان اش می شود، شروع کرد به فارسی سخنرانی کردن، توجه کنید ، که تمام کسانی که صحبت کردند، گرچه زبان شان انگلیسی نبود، ولی عرف ایجاب می کرد،که به زبان مشترک حرف بزنند، ولی جناب متکی که در سخنرانی قبلی هم، در مقابل خبرنگاران، به نظر نمی آمد به جز کلماتی که طرف مذاکره کننده استفاده کرده چیز بیشتری بتواند بگوید، شروع کرد با مثال های عجیب و غریب فارسی ، مصیبت خوانی.

بی انصاف می گفت که حق به ما بدهید که از وضع حقوق بشر شما ، ما نگران باشیم!

می دانید وقتی اون خانم های موقر اروپایی نماینده که روزی18ساعت برای مملکت شان جان می کنند ، این ها را بشنوند چه لقبی را برازنده ما می دانند؟

Hypocrite

چون اگر مثل آدم ، می گفتیم که ما اصلاً حقوق بشر را قبول نداریم ، اقلاً

Honest

به حساب می آمدیم.آنها وقت ندارند که ایران بازی شان بدهد.طبیعی ست وقتی بروند و بخواهند رای بدهند ، این را مد نظر خواهند داشت.حالا می خواهد در موارد سیاسی رای بدهند ، یا در موارد دیگر.

البته همه این ها ، باعث نمی شد، شیوه حرف زدن استثنایی جناب وزیر از نظر «شکرشناسان» مخفی بماند، جناب وزیر ، مرتب افعال را اشتباه استفاده می کرد، اول شخص را به جای سوم شخص به کارمی برد این ادامه داشت.

خوب حالا شما بگید ، خوب نیست ازین برنامه های قشنگ ، تلویزیون مون پخش کنه ،مفرح و آزادی بیان بازی واز این قرتی بازی ها.تازه کلی زن نامحرم هم زیارت کردیم.

جا م جهانی ، نظام در کرنر ، بازیکنان در آفساید

2006-02-18T16:16:00.000+03:30

خواندم که روزنامه ای آلمانی ، عکس فوتبالیست هایمان را کشیده که بمب بسته اند به خودشان و وارد زمیین فوتبال شده اند.

نگرانی ، وقتی چند برابر می شود ، که بدانید ، تقریباً همه فوتبالیست هامان(استثناء ها را فراموش کنید) از تحصیلا ت حداقل برخوردارند ، و گرچه انتظار هم ازشان نمی رود ، ولی در تشخیص و تمیز سیاسی هم نشان داده اند که همیشه ضعیف اند.این درست است که مردم عقربه سیاسی شان را با ساعت فوتبالیست هاشان تنظیم نمی کنند(نگاه کنید که در هر انتخاباتی ، طرف نامزدی رو گرفتند ، بیچاره شد) اما مشکل اینجاست که اینها نماینده ما خواهند بود در بزرگ ترین آوردگاه ورزشی جهان در سال جاری.

اضافه کنید این را ، به استفاده سیاسی از بازی فوتبال پرسپولیس و بایرن(که اصولاً بازی دوباشگاه ، نباید آلوده به سیاست شود، هرچقدر که بازی های ملی ، سیاسی ست) ، به آن شکل آبرو ریز و مضحک ، تا متوجه شوید ، چه سیرکی در پیش داریم در آلمان.

پرونده ایران ، قطع به یقین ، تا زمان بازی ها به نتیجه نمی رسد، حتی یک محاسبه سر انگشتی نشان می دهد ، به اوج خود خواهد رسید. قابل پیش بینی خواهد بودکه دولت ایران ، از این 3 بازی ( که حق بدون قابل صرف نظر کردن ماست) چه استفاده ها خواهد برد.همین طور می شود حدس زد در اردو ها، و در آلمان ، کمترین سخت گیری به تیم بشود(خبری از دعای کمیل و ساعت خواب زدن و قفل کردن در اتاق های شبانه نخواهد بود) تا شانس ایران برای برد بیشتر شود، به خوبی حدس می زنید، اگر شادی در پی باشد، کمترین برخورد با آن خواهد شد، برعکس ، بچه حزب اللهی ها را می فرستند میان مردم که احساسات را با پلاکارد و عکس و شعار ، به شادمانی تزریق کنند ، بلکه از لقاح اش ، بچه نامشروع مشروعیت اتمی ، زاییده شود.

با توجه به منع شدن رسانه ها ازبحث در زمینه پرونده ، و کلاً سانسور فراگیر ، تنها می توان به آرا کسانی که در دنیای مجازی می نویسند اکتفا کرد ،مجموع آرا را اگر بخوانید همه متفق القول اند ، که از دو شعاری که دولت احمدی نژاد انتخاب کرده ، یعنی خواستار محو اسراییل شدن، و بلند پروازی اتمی را حق «ملت» دانستن؛بخش بزرگی از جامعه ایرانی را هدف گرفته است: اولی ، اقشار محروم تر، حاشیه تر، و با زبان ابتدایی تر ، که دشمن خارجی براشان دلچسب تر است. و دومی اقشار متوسط ، که هویت طبقاتی خود را، با به قدرت رسیدن نامزد طبقه قبلی ، به شدت متزلزل می بیند ، تشنهء مشارکت سیاسی ست و تنها مجرایش را اعلام وجود از طریق موضع گیری بر سر مسئله اتمی می بیند، برای این طبقه اصلاً بعد اقتصادی قضیه مهم نیست، حتی عوارض این جاه طلبی نیز ، چشم های آگاهیش را باز نمی کند، پس نوشته های تخصصی این چند ماه اخیر، مبنی بر غیر اقتصادی بودن پروژه ، احتمال محالفت قدرت های جهانی و غیره، به گمانم ضروری ولی بی فایده بودند:ضروری برای اندکی از مردم که بر پایه «فکت» ها تصمیم می گیرند در کدام جبهه بیاستند، و بی فایده که اگر قرار به شنیده شدن بود، خیلی اتفاقات دیگر در تاریخ معاصر ایران نمی افتاد.

برگردیم به مسئله ، اگر و اگر ایران از گروهی به گمانم ، اصلاً قابل مقایسه با دو دوره قبلی نیست،بتواند امتیازی بگیرد، مثلاً از پس آنگولا بر بیاید، یا از مکزیک امتیاز بگیرد، خواهید دید که چقدر راحت می شود ، موافقت«علنی» با پرونده اتمی را چند برابر کرد، و از وضع اسف بار کنونی نجات داد.برای کسانی که هنوز فکر می کنند ، مردم ایران از سر عقل و بر پایه «فکت» تصمیم می گیرند، پاسخ روشن کننده خواهد بود.

در این وضع ، که از مردم نباید انتظار چندانی برای مداخله داشت ، از اهل اندیشه هم نفسی بر نمی آد، و صد البته بازیکنانی که همیشه ملبعه دست نظام بوده اند ، به چه کسی باید امید بست که پیش بینی روزنامه آلمانی درست در نیاید؟

......

2006-02-14T19:51:00.000+03:30

ننوشتن نشان به نتیجه رسیدن نیست.نگفتن نشان دانستن نیست.سکوت علامت رضا نیست.

چه نباید کرد

2006-01-25T23:53:00.000+03:30

نصیحت عزیزی من رو به فکر وا داشت ، کمی تامل کردم .کمی هم به خوانده های اخیرم.

مهدی در سیبستان اش یک بار نوشت، انقلاب سکته ای بود که بقیه جامعه رو واداشت تا صبر کنند تا بقیه هم برسند.(نقل به مضمون)

با یک فعال دوران انقلاب که صحبت می کردم، که آن روز ها، اسلحه خریده بود که وقتی اوضاع بر «انقلابیون« تنگ شد برود در جنگل ها و چریک بازی در آورد ، و حتی رفته بود پاسپورت گرفته بود با شناسنامه بردار اش تا برود فلسطین آموزش نظامی ببیند، حالا می گفت، بعضی وقت ها آدم خودش رو به در و دیوار می زند که «اوضاع عوض شود» ، ولی نمی شه! ، غافل از این که اگه جای چند هزار چند ده هزار انسان دیگه هم کشته شن(لفظ فدا شدن رو درست نمی دونم،برا همین عوض اش کردم) باز چیزی تغییر نمی کنه.

البته که این چیزی ست که من هم متوجه اش شدم.یعنی برا کسایی که ناهنجاری های اجتماعی رو نمی بینن و می گن که اگه تغییری به زودی «ایجاد» نشه فلان می شه ، احساسم اینه که یا خودشونو زیادی بزرگ فرض کردن و یا تاریخ رو کوچیک دیدن.

در تاریخ بشری، موقعیت هایی پیش اومده که سرنوشت جهان(منظورم بشریت) در دست یک نفر بوده،ولی واقعاً نسبت به کل جمعیت انسان ها، از استثناء هم نادر تر است.در بقیه حالات، به جای حرکات جهشی و انفجاری، آدم ها فقط می تونن روی اهداف کوچک متمرکز شن، به شرطی که برای رسیدن به هدف بزرگ تر طراحی شده باشه.

اروپایی ها در عصر صنعتی شدن، گرچه اهداف به ظاهر کوچکی رو دنبال کردن(مثلاً ساختن موتوری که جای اسب بار بکشه) ولی بعد ها معلوم شد که اینها ملزومات تغییرات اساسی تر در سبک زندگی شون رو تشکیل می داده.

ژاپنی ها هم وقتی از سرکشی و اشغال کشور های همسایه بعد از واقعه هیروشیما دست برداشتن، در حالیکه این سنت همیشه شون بوده،به ظاهر به کاری غیر عادی مشغول شدن، تقویت بنیه های اقتصادی کشور ویران شده شون.ولی زمان نشون داد، که امپراطوری کشور آفتاب دوباره سر بر آورده، این بار در بازار بورس و سهام.

فکر کنم ما هم، باید کمی معقول اندیش باشیم، به واقعیت ها فکر کنیم.منظورم اینه که باور کنیم، تکیه موتور اصلاحات در ایران به جمعیتی ست که ، در بهترین حالت ، از آموزش بی طرف و کم خطایی بهره نبردن، بخشی از دوران بلوغ شون در سالهای استقرار جمهوری اسلامی گذشت و هرگز فرصت عرض اندام اجتماعی رو نداشتن.معلومه که وقتی بخوان در عرصه عمل وارد شن، چقدر هزینه های جانبی داره.این تازه قسمت خوب قضیه ست.بخشی که کلاً از معادلات اصلاح خواهانه دور قرار می گیره، یعنی جمعیت عظیم روستایی که حالا بخش قابل توجه شون به هم زیستی با حاشیه نشینی هم خو گرفتن، به هزار و یک دلیل که یکی ش درگیری دولت در جنگ و سازندگی بود، از تحصیلات و آموزش «بی طرف» و «کم خطا» و «متوازن» بی بهره بودن، با آنها چه می کنید؟

شاید بهتره پیدا کردن بقیه واقعیت ها رو به عهده خودتون بگذارم.

حرف هام نصیحت نبود، فقط فکر کردم که شاید جرقه ای باشه در ذهن بقیه که بیشتر «فکر» کنن ، که خودم بسیار از این جرقه های بلاگوژن فراوان تجربه کردم.

پاسخ بدید و جایزه بگیرید:

2006-01-13T22:12:00.000+03:30

. یک کشور هفتاد میلیونی ، با یک و نیم میلیون مترمربع مساحت ، سه میلیون مهاجر به دنیای مدرن ، 40میلیارد درآمد سالانه مفت،یک پرزیدنت سابقاً تروریست ، یک و نیم میلیون فقیر و مقادیر مشابه دیگری ارقام هیجان انگیز، برای میان بر زدن مسیر علم ، اصرار به وارد شدن به تحقیقات ویژهء اتمی داره، همه دنیا هم همین جوری، از سر عداوت و یا کم فهمی، باهاش مخالفن.برای رسوندن پیام این کشور به دنیاريال جا بهتر از زمین فوتبال پیدا نمی شه ، و تبلیغات گرافیکی که دیگه محشره.حالا فکر کنید قراره به زبان غیر مادری تون(یا پدری تون) می خواهید این پیام رو در ده پانزده کلمه منتشر کنید. فکر می کنید چقدر هیجان انگیزه این کار.

به نظر من که خیلی ، اون قدر که شما در همین ده کلمه مرتکب دو خطای فاحش(یکی املایی و دیگری دستوری) می شوید.

خوب راه حل چیست:

الف.یه عده رو همراه نویسنده پیام ، به جرم ایستادن (شایدم نشستن) جلوی امام عصر بگیریم اعدام کنیم(روش خلخالی-انقلابی)

ب. اصلا به روی خودمون نیاریم که چنین اتفاقی افتاده، تازه کلی متن بنویسیم بدیم دست پرزیدنت مون که در وصف اشکالات ساختاری زبان انگلیسی بخونه و پیشنهاد عوض کردن رسم الخط رو به عربی به جهان بده(روش هیاتی – احمدی نژادی)

ج.از نویسنده در یک مراسم رسمی از این که اشکالات زبان انگلیسی رو مطرح کرده تقدیر بکنیم و بدیم پرزیدنت مون نشان لیاقت رو سینه اش بچسبونه(روش حزب اللهی – عسگر اولادی)

د.بیانیه بدیم آصفی بخونه و حرکت شنیع رژیم صهیونیستی رو در تغییر امواج ارسالی ما محکوم کنیم.(روش مالیخولیایی-.....)

به برندگان ، بدون قرعه کشی جوایز نسبتاً نفیسی اهدا خواهد شد(از جمله تور سایت اتمی بوشهر، زیارت سایت نطنز ، و یک بلیط هواپیمایی های ایرانی(فرقی ندارن همشون می افتن))

خب حالا من یه عمر باید حسرت بخورم که نتونستم این پیام شریف رو که چند بار هم پخش شد،هر بار هم مزدک و عادل دوبله اش کردن (یعنی عادل نفهمیدکه غلط داره؟) ازش عکس تهیه کنم.قطعاً تلویزیون های لوس آنجلسی بازی رو ضبط کردن.شاید ام جام جم نشون بده دوباره.فقط کافیه نیگا کنید تا لذت ببیرید:

به جای

Definite

(مسلم)نوشته بودن

Definit

و به جای

Iranians

نوشته بودن

Iranian

شایدم من اشتباه کردم و اصلاً منظورشون ایرانی خاصی بوده که جمع نبسته بودن!

حالا خودمانیم کشوری که تابه این حد شایسته سالار، اگه دیگران ابراز نگرانی کنن، آدم نباید به حساب کینه شون بذاره؟

پیش به سوی روباه

2006-01-10T00:01:00.000+03:30

الان متوجه شدم که به خاطر لطف مخابرات که نت استات رو از فیلتر گذرانده و من بیچاره هم تحمل دوری این ستون های خوشگل اش را ندارم، سایت ام همش در آی ای نصفه بالا می آید ،ولی در موزیلا فایر فاکس مثل قره قروت دل فریب و کامل نمایش می یابد ، پس ای شیفتگان آی ای ، خورشید را گواه می
گیرم که در گمراهی به سر می برید، به سوی فایر آیید درا ینجا

فایر فاکس را بگیرید

«رویان» شناسی

2006-01-07T22:22:00.000+03:30

لابد شنیدید که رییس مرکز تحقیقاتی درمانی رویان ، چند روز پیش بر اثر سکته قلبی ناگهانی درسن 44 سالگی در گذشت.

در خبر ها هم ، صدا و سیمای جمهوری اسلامی پیام تسلیت رهبری را برای فوت وی پخش کرد.
اما برای خیلی از هم حرفه هایم هم این مرکز و فعالیت هایش ناشناخته است.

مرکز رویان و بحث های زیادی که پیرامون ارتباط ش با حلقه های قدرت بود، بیش از آن بود که نادیده گرفته شود.(پیام تسلیت رییس جمهور و بازگشت الهام برای شرکت در تشییع اش)
دیدن سیل تسلیت ها از سوی مقاماتی که کمتر به اهل علم وقعی می گذارند کافی ست که فکر «خودی»بودن وی برده شود.برای نظامی که مرتب به داشتن چنین فردی افتخار می کرد ، مطمئناً ضایعه بزرگی ست.

اما بسیاری از همکاران وی نظر دیگری دارند.دکتر ق. که همکار وی در بخش نازایی مرکز بود، تلاش های وی را کم نظیر می داند و به تلاش های بی وقفه وی برای قانع کردن محافل قدرت اشاره می کند.وی درگذشت اش را ضایعه بزرگی می داند ولی تاکید می کند که مرکز ، به فعالیت های موثر اش ادامه می دهد.

اما این فعالیت های موثر چیست:
در چند باری که مسئولین رویان در سیما حاضر شدند و به تشریح کارهاشان پرداختند، از دید یک پزشک باید بگویم که یک پروپاگاندای به تمام معنا بود.زمینه اصلی فعالیت رویان، محدود به «درمان نازایی» ست.که البته به پیشرفت قابل ملاحظه ای رسیده اند.اما صحبت از تحقیقات بروی سلول های اجدادی(1) و شبیه سازی(کلونینگ2)شاید فقط در لغت تبلیغات خلاصه شود. اصولاً تحقیق بروی سلول های بنیادی ، اگر هدف اش کار صرف آزمایشگاهی نباشد، علاوه بر داشتن یک محدودهء علمی وسیع(طوری که توسط دولت مرکزی و رهبران سیاسی مذهبی مرتب مورد تعرض قرار نگیرد) احتیاج به منابع تقریباً نا محدود مالی(مثلاً داشتن یک حامی فوق قدرتمند ، مثل غول های داروسازی سوییس و ایالات متحده) ، نیروی گسترده متخصص (مثلاً داشتن متخصصین کره ای) و حمایت تئوریک عالی دارد.به همین دلیل است که کشور هایی که به واقع در این زمینه فعال هستند، از انگشتان دو دست تجاوز نمی کنند(از این جمله کره ، ایالات متحده ، استرالیا و کانادا و اسراییل را می توان از بقیه متمایز کرد.)فقط بگذارید یک مثال بزنم تا کمی به عمق پرپاگاندا پی ببرید : در ایالات متحده از زمانی که امکان استفاده از سلول های اجدادی موجود در خون بند ناف جنین واضح شد، قبل از هم زایمان(در در آن کشور ها عمدتاً طبیعی انجام می شود) رضایتی اخذ می شود که برای مقاصد تحقیقاتی درمانی از این خون که به هیچ کاری هم نمی آید استفاده کنند(خونی که در بند ناف است، هرگز توانایی برگشت به جنین را ندارد و ب عنوان جزیی از یک زایمان طبیعی دفع می شود).بعد، همه این نمونه ها، مورد شناسایی و دسته بندی ، دقیق ، پرهزینه وکاملی قرار می گیرند و فریز می شوند(در دمایی که هیچ تغییر ساختاری نمی کنند،چیزی حدود منفی 180 درجه سانتیگراد).فکر می کنید ، اینکه ایران را به خاطر پیشرفت در زمینه نازایی همردیف کشوری این چنینی بکنیم ، انصاف است؟

از دید همکار دکتر آناتومیست مرحوم؛ این مرکز طبق آمار منتشره خود مرکز، جزو ده مرکزی ست در جهان که چنین دایره وسیعی درزمینه نازایی دارد، البته همین همکار به خوبی به محدودیت ها واقف بود:
اونقل می کرد ، که بر خلاف همه جای دنیا، که از مردان داوطلب ، با حفظ مراتبی ، اسپرم(سلول بارور کننده مرد که در مایع منی وی موجود است) دریافت می شود ، ودر فرآیند لقاح مصنوعی مورد استفاده قرار می گیرد، در ایران ، به دلیل مخالفت آشکار مراجع شرع ، چنین کاری حرام و غیر قانونی به شمار می رود و مرکز ، اصلاً در این زمینه(که اتفاقاً در همه دنیا بسیار فعال است) هیچ فعالیتی نمی کند.در رویان، از تخمک یا رحم زنان دیگر استفاده می شود تا برای زوج هایی که ناباروری دارند ، بچه ای که قانوناً به ایشان تعلق دارد را تولید کنند.اما این روند برای دهندگان چندان ساده و بی خطر نیست. دکتر همکار ، وقتی با این سئوال مواجه شد که چرا درایران از بانک اسپرم استفاده نمی شود ؛ نمی توانست نارضایتی اش را پنهان کند. به علاوه او در پاسخ به سئوال دیگری توضییح داد که دهندگان تخمک ، از طبقات محروم اجتماع هستند، پولی را به شکل رسمی از گیرندگان طلب می کنندو بسیاری شان به شکل حرفه ای اقدام به این کار می کنند ،چون به نظر وی حدود 1میلیون تومان برای هر سری تخمکی که اهدا می کنند ، رقم چشمگیری ست.اما وی روشن ساخت که طبق قوانین مرکز ، هیچ دهنده ای حق اهدا بیش از 3 سری تخمک در سال را ندارد(چیزی که در همه مراکز دیگر جهان هم به دلیل مضرات اش رایج است) و ادامه داد که این روش خطرات و مضرات اثبات شده ای دارد.

سوی دیگر قضیه که به نظرم از دیدخیلی ها پنهان مانده :
تحقیقات در هر زمینه ای ستودنی ست(.حتماً می دانید که حتی به تحقیقاتی به ظاهر بی ربط مثل شناخت کهکشان های دیگر ، به دلیل مصارف بالقوه آینده ای که حتی درزمینه ای مثل طب می توانند داشته باشند ، تحقیقات بنیادی می گویند.) اما در کشوری که وضع رسیدگی بیمارستان هایش ، مرتب از بیست سال پیش به این سو وخیم تر شده، و استاندارد های تامین اجتماعی اش ، با حتی کشورهای از خودش عقب تر در زمینه های دیگر ، قابل مقایسه نیست(مثلاً از لبنان بسیار بدتر است و تفاوت عمده ای با سوریه ندارد) ، به واقع این هم هزینه و تبلیغ بروی «باروری» ، چقدر توجیه منطقی دارد؟ شاید جهان بینی ها این اجازه را ندهد که این گونه که توضیح خواهم داد به موضوع بنگرید ولی خواهش می کنم ادامه دهید و بخوانید:
حس تولید ِ جانداری از جنس خود ، از دوچیز منشا می گیرد، اول خودخواهی پایان ناپذیر انسان و دوم جدا کردن خودی- غیر خودی . از دید من ، این دید مربوط به ساخت فرهنگی ست که موجودیت اش به شدت در دنیای مدرن زیر سئوال رفته است.به شما اطمینان می دهم که «هم خونی » کوچک ترین نقشی در چیزی که در پزشکی به پیوستگی(3) تعبیر می شود ندارد. به عبارت دیگر ، فقط کافی ست که با کودکی مدت طولانی را ، بدون این پیش فرض که او خودی نیست ، بگذرانید ، تا جدایی اوبرای تان ، مثل یک مادر و پدر واقعی تحمل ناشدنی شود.
در شرایطی که کودکانی کاملاً سالم ، بی سرپرست و در اوان طفولیت رها می شوند، برای تان دل پذیر است که چند میلیون تومانی خرج کنید و یک بچه که از نظر بیولوژیک شاید حتی خودی هم محسوب نشود داشته باشید و یا اینکه مسئولیتی سنگین ولی شیرین را بپذیرید و کودکی را که از نظر روانشناختی به وجود چون شمایی نیاز مند است با خود به خانه ببرید.
1.stem cells
2.cloning ( also Human Cloning)
3.Bonding:فرایندی که از اولین ساعات تماس مادر با نوزاد شروع می شود و در یک سلسله کنش-واکنش های پیچیده منجر به وابستگی دوطرفه در همه زمینه های زیستی و روانی می شود.

مسابقه

2006-01-07T21:15:00.000+03:30

فرهاد در وبلاگ مسابقه مقاله نویسی گذاشته
http://cigarpich.blogfa.com/

پیشنهاد من این است که شرکت کنید، هیچ معلوم نیست شاید مثل من شدید!!!

زنان

2005-12-26T17:01:00.000+03:30

یه خبر مسرت بخش براتون دارم:

ما حالا در بخش زنان و زایمان هستیم .بیمارستان اکبر آبادی، خیابان مولوی، که قول یکی از متخصصین اش «پرکارترین سانتر زایمان خاورمیانه» است.البته صحت این مسئله رو من نمی تونم تایید کنم، اما این رو مطمئن هستم که تعداد بستری های این بیمارستان رو اگر به هر کدوم از شاخص های تعداد پرسنل ، فضای تخصصی ، تعداد پزشک و .... تقسیم کنید ، پرکارترین بیمارستانی ست که من تا به حال دیدم!!!

خوب حالا مگه این بده؟

باید بگم متاسفانه فاجعه ست.این جا ، در قلب پایتخت، هنوز درصد بالای از زنانی که به درمانگاه مراجعه می کنند(آمار ندارم، اما از تجربه چند ماهه اینترن ها و چند ساله رزیدنت هااستناد می کنم)، در ماه هشتم بارداری هستند ولی هنوز حتی یک بار معاینه سونوگرافی نشده اند(یعنی حتی هنوز نمی دانند که جنین سالم هست یا نه.)!!!حالا می فهمم که چرا یکی از اساتید پزشک قانونی که کلی با ما سرو کله زد تا ثابت کند مسئله سقط جنین اختیاری (یعنی زنی به دلایلی مایل نباشد نوزاد سالمی را به دنیا بیاورد) مربوط به قشر محدودی از جامعه ست،شاید از جهتی درست می گفت.
در سه روز حضور در درمانگاه ، چند تا زن زیر 20 سال دیده باشم که شکم دوم حاملگی شان بوده خوب است؟بازم تکرار کنم که اینجا قلب پایتخت اسلامی ست.من هرگز در نقاط دور افتاده نبوده ام، پس قضاوت در موردآنجاها سخت است ولی....

یه چیز بامزه دیگه :
استاد راهنمای دانشجویان که تازه روز سوم مارا دیده بود، کلی اول تحویل گرفت و عذرخواست که دیر کرده.اما به اینجا که رسید که برای ما گردش لی-بر(زایمان) در نظر گرفته نشده ، خیلی سریع بحث را عوض کرد.
آخر ساعت که درس اش تمام شد، ما دوباره صدامان بلند شد، چون خودش اعتراف کرد، که دانشجویان پسر به خصوص، تنها شانس آموزش بالینی شان، همین فرصت دوماهه است.چون بعد از آن ما فرصت دیدن مریض زنان نخواهیم داشت.بعد در جواب هی طفره رفت تا آخر ازدهان اش در رفت که :«ورود دانشجویان ، به بخش زایمان ممنوع است!(یعنی قبل اش آزاد بوده برای دختر ها، ولی بعد برای همه ممنوع کرده ند)»
آقا ما هم که کل طول درس دادن استاد براشان افاضات فرموده بودیم، کلی جری شدیم و بلند گفتیم ، چرا؟
چشم تان روز بد نبیند، همه کلاس یهو ساکت شده بود و فقط من داشتم حرف می زدم.خلاصه کلی رنگ عوض کردم.

استاد اول با چشمان گشاد نگاهی به من انداخت و بعد گفت، بزار ببینیم این بخش هایی که می تونید برید ببینیم چی کار می کنید.

باز براتان از زنان خواهم گفت....

دکتر فرهادی

2005-12-18T00:07:00.000+03:30

اول اینجا را نگاه کنید .وبلاگ فرهاد است. او را خیلی وقت پیش که اولین مقالات اش را به گویا داد ستودم و در این وبلاگ معرفی کردم.حالا فرهاد که بالاخره به وبلاگستان قدم گذاشته ، دست به کاری شگرف کرده.من در روزهای آینده سعی می کنم کارش رو به کسانی که مثل او در وب چنین کار با ارزشی می کنند معرفی کنم.

بعد برای تان بگویم از یک تجربه جالب:

دکتر فرهادی وزیر دوره اول ریاست خاتمی ، استاد بیمارستان ماست. تخصص اش گوش و حلق و بینی ست.
چند روز پیش با او کلاسی داشتیم.جای تان خالی ، کلی بد خلقی کرد.رفتارش به خاطر حاضر نبودن 3-4 نفر سر کلاس اش به قدری دلزده کرد ما را که حسابی نطق سئوال کردن ام کور شده بود!
چند تا چیز با مزه حسابی تو چشم می زد:

.دکتر ، اصلاً بی سواد نبود(جای تعجب داشت که وزیر مملکت راقیه سوادش از دانشجویش کمتر نبود). گرچه یک لفظ تکنیکی به کار برد و جای کلی مناقشه شد!
.متوجه شدم که با توجه به تعدد مسئولیت هایی که در بخش های تخصصی وجود دارد(مسئول آموزش دانشجو ، مسئول آموزش کارورز و دستیار و ...) وزیر اسبق مثل اینکه مدیریت اصلاً بهش نچسبیده .هیچ مسئولیتی ندارد جز درمان مریض!.
.بیچاره دکتر خیلی هم کت و شلوار ترو تمیزی به تن داشت و کلی مو هایش رو مرتب کرده بود ولی این ته ریش ....زده بود به همه چیز! سرم نمی شه که دیگه این ته ریش برای چیه؟مگه اصلاحات بده؟؟؟
.دکتر ماشالاه مربوط به عصر اول یخبندان است ، در کلاس درسی که ویدئو پروژکشن و لپ تاپ ریخته ، دکتر اسلاید آورد سر کلاس!خیلی ضایع بود، واقعاً این قدر بی توجه به آموزش نبود که بگم از بی میلی بود ولی داد می زد که احتمالاً به جای کامپیوتر رو روشن کن می گه کامپیوتر رو بازش کن!
.دکتر خیلی سرش به کار خودش گرمه ، فک نکنم وزیر خاتمی بودن بهش خوش گذشته باشه!
.سه سال پیش که باز در دانشکده علوم پایه دیدم اش، خیلی ساده رفت و آمد می کرد، یک پژو 405 که خودروی دولتی ست و دوتا آدم که فکر کنم یکی شون معاون وزیر بود همراهش بود.یک صدم تشریفاتی که وزرای هاشمی داشتن رو در او که حداقل ندیدم.به علاوه باید بگم که نسبت به وزرای هاشمی تکبر کمتری داشت.

بعد تر ، می خواهم ضمن معرفی یکی از موثر ترین مقاله های فرهاد جعفری ، یک چیز کوتاه هم درباره اش بنویسم.

اگر همه چیز خوب پیش می رفت....

2005-12-08T11:56:00.000+03:30

خبر ها خودشان گویا هستند.
جمهوری اسلامی برای دندان نشان دادن به همسایه هایش و تمام مخالفان اتمی اش، آماده یک مانور مشترک ارتش می شود.
گروهی از کارمندان صداوسیمای دولتی برای شانتاژ هرچه بیشتر مسئله ، به جنوب ایران پرواز می کنند:
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، هم چنان رییس جمهور برای همه دنیا خط و نشان می کشید.
اگر همه چیز خوب پیش می رفت،ملت کماکان به فکر این بودند که رییس جمهوری انتخاب کرده اند که مثل زورگیر های محله های قدیمی ، سر کوچه می ایستد و حال کسانی که تمایلی به وارد شدن به دعوا ندارند را اخذ می کند(لابد کلی هم به مرام جاهلی هم می نازند).
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، مردم همچنان در فکر آلودگی هوایی بودند که برای حلش حتی دیگر فکر هم نمی کنند،منتظر می شوند تا خودش برطرف شود(حتی نویسنده محترمی مثل زید آبادی هم تصور نمی کند که بسیاری کشور ها، باران را «می بارانند» و یا به تاخیر اش می اندازند.).
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، از اول هفته دوباره باید چشم ِنگران شهر نشین های ایران به دهان «مملکت داران» دوخته می شد،تا ببینند آیا «اسلام» مجال لختی دیگر زندگی بهشان می دهد یا باید به دفاع از یک نیروگاه برق سر در جبههء«شهادت» گذارند.لابد کلی هم خواهند رفت و برای بازماندگان شان فخر شهادت ارث خواهند گذاشت.
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، اصلاً یادمان هم نمی آمد که سالهاست رکورد سقوط های هوایی را در اختیار داریم.لابد نمی خواهیم این افتخار نصیب دیگری شود.
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، ممکن بود تا سال دیگر که یکی دیگر سقوط کند، یادمان هم نیاید ، که این تعداد کشته را ما در یک روز تعطیل رسمی، در جاده هامان داریم.لابد مهم نیست که مردم هم حساسیت نشان نمی دهند.
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، امروز نمی باید جلوی همه دنیا بور شویم که توان حفاظت از جان «خودی » ها را هم نداریم.لابد اغلب مردم نمی فهمند که یک جایی شان هنوز خنک است.
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، امروز نباید به در و دیوار بزنیم تا کسی در دنیا از سر دلسوزی تحریم های ایالات متحده را نادیده بگیرد و به ما هواپیمای دست دوم بفروشد.
اگر همه چیز خوب پیش می رفت، ما اول اون عنصر لعنتی را غنی می کردیم، تا علم را دور زده باشیم ، و از همه دول هواپیما ساز دنیا جلو بیافتیم، بعد فکری هم برای رمه های زبان بسته هواپیما سوارمان می کردیم.

افسوس که همه چیز خوب پیش نرفت.

شب تلخ

2005-12-02T10:24:00.000+03:30

داشتم به یک خاطره تلخ فکر می کردم:بازیهای المپیک آتن

ان شب افتتاحیه؛ دسته دسته تیم های کشور ها آمدند و از جلوی دوربین رد شدند و از همه چیزشان را به رخ دنیا کشیدند، حتی افغانستان مصیبت زده،الا ما ایرانی ها.

قصدی دارم ازباز گویی شب تلخ، داشتم فکر می کردم ، میزان شرکت کننده های هر کشور ، تناسبی عجیب با فرهنگ دوستی و متمدن بودن آن کشور داره، و میزان به آب و آتش زدن مدیران اجرایی کشور ، برای کسب امتیاز میزبانی این بازیها ، دقیقاً بر میزان انتخاب دموکراتیک شان منطبق است.

تگاه کنید ، یونان اصلاً در قیاس با کشور های اورپای متحد(حتی بعد از 25کشوره شدن شان) کشوری ثروتمند نیست، پیشرفته هم نیست.اما دیدید که بشریت رو سر بلند کردند با مراسم بی نظیر شان.

مثال دیگه اش استرالیا ست، اون ها خیلی کشور محوری در سیاست های جهانی نیستند.تازه کشور مستقل شده اند(هنوز نشده اند؟) ، و میان هشت کشور صنعتی هم نیستند.اما دیدید که چه کردند در مسابقات، طلاها را درو کردند، و سنگ تمام گذاشتند.

مثال خوب دیگر کشور های کره و ژاپن هستند که خواهان برگزاری دوباره بازی ها درآسیا هستند.کره را نگاه کنید که سال گذشته حتی نماد صلح هم شد، با کنار گذاشتن اختلافات سیاسی با کره کمونیست.بازیکنان دو کشور دست در دست هم ؛ پلی می ساختند برای راهی که مدت ها بود بسته شده بود.

وضع ایتالیا و سوییس و اتریش و انگلیس و ایالات متحده هم که خود دیده اید و یا می توانید حدس بزنید.

در سوی دیگر نگاه کنید به مصر ، الجزایر ، عربستان و ...
هیچ کدام شان تعداد شرکت کنندگان شان از 30 نفر بیشتر نبود و صد البته که نسبت زنان هم کمتر از 10درصد بود.

کشورهایی هم که حالا خواهان برگزاری بازی ها هستند و برایش بالا پایین می روند، کشورهایی هستند که خواست شهروندان شان را منعکس می کنند.
شاید بزرگترین استثناء برای گفته هایم ، چین است.البته من واقعاً چین را یک کشور بسته نمی دانم، چون از معیارهای اقتصادی حداقل بسته نیست.به علاوه ظاهراً روند تغییرات«کنترل شده» سیاسی در چین ، نمی تواند از این سریع تر باشد، چون شاخص های توسعه شان را بی ثباتی سیاسی تهدید خواهد کرد.

کار مملکت

2005-12-02T01:31:00.000+03:30

این را از یکی از صاحب منصبان حکومت شنیده ام با واسطه، قسم می خورد که کار اداره مملکت دقیقاً همین طوری ست :

می گن ، تو یکی از شهر های خیالی ، در یک خیابان اش، یک چاله برزگی بوجود آمده بود .رهگذران هم مرتب در چاله می افتادند و دچار جراحات شدید می شدند.طوری که تا برسانندشان به بیمارستان محله بغلی ، اکثرشان فوت می کردند.

مردم و مسئولان همه شاکی ، جمع شدند که راه حلی برایش جور کنند.
خلاصه اونی که از همه محسن رضایی تر بوده ( هول تر از همه بوده) می پره می گه که آقا من راه حل رو دارم، باید از این به بعد یه آمبولانس 24ساعته روز بغل این چاله کشیک بده.

بعد یکی که از همه معین تر بوده( از همه سمج تر و ...تر بوده) می گه اینم حرف بود زدی ؟آخه اینم شد راه حل؟

همه می گن خوب خودت یه راه حل بگو.اونم بعد کلی فکر می گه :فهمیدم ، بغل این چاله باید یه بیمارستان تاسیس شه!

همه متعجب می شن، در این حال اونی که از همه احمدی نژاد تر (لُر تر بوده و مبتکر طرح های ضربتی) بوده ، می گه : من تا این حد بی عقلی رو تحمل نمی کنم ، آخه اومدی درستش کنی؟

بعد با صدای بلند و رسا می گه : باسه حل این مشکل این قد خرج لازم نیست، بغل بیمارستان محله بغلی ، یه چاله درست می کنیم!!!

عدالت

2005-11-28T23:19:00.000+03:30

پیشتر به خاطر درسم به بیمارستان هاشمی نژاد می رفتم.سر کوچه اش بازار مکارهء «اهداء» کلیه است.خواستم براتان مفصل بنویسم که جایی در روز یک مقاله خوب دیدم و منصرف شدم.

اما دلم نیامد این را نگویم:
در کشور هایی مثل ایالات متحده و اورپای غربی، یک سیستم یکپارجه هماهنگ «ترانسپلانت»(جایگزین کردن یک عضو بدن با عضو زندهء دیگری از فرد دیگر) وجوددارد که به شکل کم نقصی موثر عمل می کند.این سیستم باعث شده به محض در دسترس قرار گیری اعضای قابل اهدا(که معمولاً قربانیان جوان حوادث رانندگی هستند) ، تمام لیست انتظار پیوند برای انطباق بیولوژیک مورد بررسی قرار گیرد.یعنی تمام متقاضیان پیوند، دارای یک پرونده بیولوژیک تفصیلی هستند که تشریح کرده که آیا دهندهء فرضی ، در بدن فرد مورد پذیرش خواهد بود یا نه.
از سوی دیگر ، این سامانه که هم زمان تمام ایالات و استان ها را با هم بررسی می کند، مانع کمترین تضییع حقوق افراد می شود، چون که در تعیین کسی که باید گیرنده باشد، تمام فاکتور ها مثل سن فرد، شانس زنده ماندن فرد، وخامت بیماری اش و غیره را چک می کند، برای بیماری های نادر تر ، مثل سیستیک فایبروزیس، حتی باعث رفع شدن نسبی معضل بیماران شده است.در مورد بیماری های شایع تر مثل نارسایی قلبی و نارسایی کلیوی مزمن، باعث شده که دیگر نسبت دهنده های زنده به مرده ، به یک دهم برسد.این یعنی که تقریباً نیازی نیست به دنبال یک بخت برگشته باشید که حاضر است جانش را با پول معامله کند.
نمی دانم اگر این اسمش عدالت نیست پس تعریف عدالت چیست

من مذهبی نیستم

2005-11-12T01:38:00.000+03:30

بهمن آقا چندی قبل نوشت:«چرا نیم چه مذهبی هستم»

این بحث احتمالاً به اندازه ء وبلاگ نویسی قدمت داره.تصور من اینه که به محض اینکه انگشت هاتون روی صفحه جادویی تکون می دید ،این تصور رو دارید که بین شما و خواننده احتمالی هیچ حجابی لازم نیست.برای همینه که می گم احتمالاً از اولین مباحث مورد توجه وبلاگ نویسان ایرانی بوده.

بهمن نوشت که (من این طور برداشت کردم) که دوست داره حداقلی از اخلاق رو در جامعه داشته باشه و فکر می کنم ضامن این حداقل ، دین هست.اما جالب حرف های بهمن نبود به نظرم ( که در جایش ، بسیار قابل ستایشه چون او سعی نکرد چیز دیگری جز خودشو نشون بده) بلکه جالب همیشه پاسخ ها و واکنش هایی که بر می انگیزه این بحث.

باور من اینه که همیشه یک بحث تازه اس در عرصه اجتماعیتا وقتیکه هنوز به عنوان «مسئله» (اگر نگیم یه معضل) در اجتماع مطرحه. این طور می خوام بگم که اگه ما هنوز در مورد این که مصدق خائن بود یا کاشانی( من نظرم در مورد این دو فرد به کل متفاوته) صحبت می کنیم.چون از اون افسانه ساختیم و به حاشیه هاش بیشتر اهمیت دادیم تا اصل موضوع. یعنی برامون هیجان انگیز تر بوده که یک بحث بی پایه و غیر مستدل را پیش ببریم تا به پیش بینی قبلمون(قضاوت آفت تحقیقه) برسیم، تا اینکه با یه بحث منطقی و با ارائه مدرک به یک جمع بندی برسیم تا بتونیم اون مسئله با در نظر گرفتن درس های تاریخی اش بایگانی کنیم.به همین ترتیبه دگر مسائل مون مثل انقلاب سال 79 ، باکرگی هنگام ازدواج(به زبان دیگه نداشتن روابط سکسی آزاد قبل ازدواج) و هزار مورد دیگه.

قبل از شروع بگم که منظور از واکنش ها ، یکی شم خودم هستم.چون من هم به این متن پاسخ دادم(غلط یا درست) پس مسئله هنوز برام باقیه ، شاید در ظرف مکانیه دیگه اصلاً بش توجه نمی کردم ،ولی امروز که میان اکثریت مطلق دین دار زندگی می کنم قضیه فرق داره.

خوب ، کمی هم از سابقهء خودم بگم.من اول بار این بحث ها را در نت، در وبلاگی به نام «ابوجهل» دیدم.متاسفانه این وبلاگ کفرآمیز که ظاهراً توسط یک فعال علمی دانشگاه برکلی نوشته می شد ، ادامه نداشت.یعنی به نظرم وسط اش ول کرد، چون بحث پایان نیافته بود.قویاً به همهء دین داران و بی دینان پیشنهاد می کنم که این وبلاگ عمیق و سراسر کفرآمیز رو بخونن.اگر هم ازش ادرسی چیزی دارید به منم بگید که بحث های جدید اش رو دنبال کنم.(آروز می کنم چنین باشه)
مسلماً بحث کردن در فضای مجازی از چیزی که به خاطر اش در بلاد اسلام مثل آب خوردن حکم ارتداد می دهند، بسی ساده تره ، و باید اعتراف کنم که منابع لازم برای رد استدلال های دین داران ، تقریباً در اختیار هیچ کس در ایران نیست(براتون یه خاطره توپ تعریف کنم : سال کنکور ، من در اردوی 24ساعته به سر می بردم و از عشق قدیمی ام دور بودم.نمی دونید چقدر زور داشت چیز هایی رو که بش اعتقاد ندارید ده باره بخونید.خلاصه یه روز که در کتابخونه مدرسه مشغول خوندن کتاب «تعلیمات دینی» بودم(که نمایندهء افکار یکی از پیش رو های اثبات دین از راه استدلال بود یعنی مرتضی مطهری) به جایی رسیدم که داشت طبق معمول می گفت:« البته بر همه واضح و مبرهن است که داشتن بنیانی به اسم خانواده از واجبات است و حتی انسان های نخستین هم چنین شیوه ای داشته اند...)
بعد هم پایین صفحه ارجاع داده بود به کتاب تاریخ تمدن ویل دورانت.من که برام محرز بود که خالی بندیه ، اما از بس از عشقم دور افتاده بودم که زبونم لال ، معصیت کردم و رفتم سراغ تاریخ تمدن ، خلاصه گشتم و گشتم تا این که اون چیزی که اشاره کرده بود رو در 10 صفحه بعد از آدرسی که داده بود پیداکردم(شاید چاپ ها متفاوت بود).چشم تان روز بد نبینه، این فاسق ، با اون زن زندیق اش ، بعد عمری دنیا گردی و مشاهده آیات خداوند می دونید چی نوشته بودند؟
«.... در گذشته های دور داشتن رابطه جنسی برای افراد در چهارچوب خانواده مفهومی غریب بوده .به طوری که حتی در نسل های بعدی که ازدواج به عنوان قراردادی برای محدود کردن رابطه جنسی بوجود آمد، دحترانی که تا پیش از آن تماس جنسی نداشته بودند، به دلیل باور بسیار قدیمی که اکثر جوامع نسبت به خون داشتند ، از کسی دیگر درخواست می کردند که ریختن خون باکرگی زن آینده شان را به عهده بگیرد و حتی عده ای بودند که به شکل حرفه ای مسئول این کار بودند!(نقل به مضمون)

حالا جالب این جا بود که شما وقتی بر می گشتید به کتاب دینی تان می دید که ارجاع به این کتاب برای موجه جلوه دادن لزوم باکرگی(برای زن) و نداشتن تماس جنسی(برای هر دو جنس) تا قبل از ازدواج بود!

من باورم نمی شد که هر آنچه برای توجیه دین گفته شده باشه دروغ محض باشه ، ولی از اون پس تصمیم گرفتم ، که به قول اون ور آبی ها، صحت گفته ها رو از یک منبع مستقل اثبات کنم، تا اگر روزی کسی برایم استدلال کرد ، بتونم قانع کننده باشم.
صد البته نداشتن منابع علمی می تونه دلیل خوبی برای سکوت باشه ولی آیا واقعاً جامعه ایرانی اون قدر لامذهب داره که بخوان از این راه خودشونو به جامعه معرفی کنن؟آیا بافت شدیداً مذهبی ایران اصلاً کسی که خارج از دایره دین هست رو جز آدم حساب می کنه؟
منظورم اینه که تنبلی خود لا مذهب ها هم هست بالاخره.

خوب ، درباب سخنان آق بهمن ، باید بگم
بهمن در اولین جمله اش مرتکب اشتباه هولناکی شده.او دین داری رو مساوی اخلاق مداری گرفته.این شاید مهم ترین محل اختلاف ماست.
باز ارجاع تان می دهم به «ابو جهل» نوشته ها شو از هر جا می شه پیدا کنید و بخونید ، او خیلی ساده توضیح داده بود(کاری که به نظرم هیچ یک از روشنفکران مدعی ربع قرن اخیر ایران نکرده اند).اصلاً صبر کنید ، یک بار بهمن ، وبلاگی را مورد ستایش قرار داد که من تمام محتوی اش را بلعیدم.فکر کنم اسم اش «آنت بنینگ» بود(برگرفته از اسم بازیگر زن مشهور سال های دور هالیوود) ، نویسنده یا نویسندگان در جایی از یک نوشته ، به صراحت توضیح می دادند که منظور از اخلاق ، دین مداری نیست.
به عبارت دیگر تعریف اخلاقی بودن یک امر را باید حتماً انجام داد ،قبل از این که هر کدام یک طرف دیوار بلند دین بیاستیم(مطمئنم که با بهمن اشتراکات ام بی شمار است،گرچه هیچ وقت مفتخر به دیدن اش نشدم،دلیل اش را بعداً می گویم).
خوشبختانه به لطف این پدیدهء شرک آمیز ، یعنی اینترنت ، مطلب برای خواندن زیاد شده.سعی می کنم انتهای مطلب چند تایی اش را به عنوان مشت نمونه خروار بیاورم.

خوب پرت نیافتیم از مطلب: بهمن می گوید که می خواهد آدم خوبی باشد ، درست می گوید.این خواسته هر آدم مدرنی ست.و تعریف اش از خوب بودن ما را بیشتر به یاد انسان مدرن می اندازد: او می گوید که هم خود ، خود را خوب بداند و هم دیگران.باسه اینکه واضح بشه ، بگم که در سلسلهء مباحث وبلاگ ملحد بزرگ ،«ابوجهل» نهایتاً تئوری خود را برای اخلاق چنین می شمرد:« امری که دوست داریم در مقابل ما انجام شود ، چون آن را برای خود هم می پسندیم.» یه چیزی که تو مایه های احادیث جعلی که :«آنچه بر خود نمی پسندی بر دیگران مپسند»(این را برای این نوشتم که دیدم وبلاگ مردهء این بیچاره ابوجهل رو بعد حتی دو سال هم مشمول زمان ندشه و هنوز در بسیاری آی اس پی ها فیلتره،صد البته که از استحباب خواندن وبلاگ با این نقل قول کم نشد. و واجب شرعی ست برای هرکه سواد خواندن دارد و مستطیع ست(دسترسی به نت دارد بای نحو کان)) اشکال به نظرم این جاست که بهمن توجه نمی کند که اصول ادیان به شکل اعم و دین اسلام به شکل اخص ، اصلاً برای چنین هدفی طراحی نشده اند، چه بهمن بخواهد که جنبهء انسانی این ادیان را پر رنگ کند و چه نخواهد.ببینید در دین مسیحیت به صراحت مایه رستگاری را «ورود به پادشاهی خداوند» قرار داده اند.یعنی برای محبت کردن به هم نوع ام می بایست که اول چنین کنم تا محبت ام صبغه دینی بگیرد.به همین کیفیت اسلام نیز مایه رستگاری را (یکی اش را) نماز قرار داده، فکر کنم لازم نباشه بحث کنم که نماز خواندن هیچ ارتباطی با مصادیقی که بهمن ذیل تعریف اش آورده ندارد.یعنی بر خلاف آنچه دین داران نماز خوان ادعا می کنند ، جوامعی مثل نروژ و سوئد هستند که شاید نماز خوان هاشان در زمانی که آنها پله های انسانی شدن جامعه شان را طی می کردند صفر بوده ، در حقیقت اگر کسی هم پیدا شود در این کشور ها که نماز خوان است ، به امید تحقق زندگی انسانی موجود ، بعداً رخت مهاجرت بسته و از بلد اسلامی به آنجا رفته!
پیشنهاد ام این است که مصادیق بهمن را به دقت بخوانید.او یک انسان مدرن تمام عیار است.نصف توصیفات اش در کتب دینی معادل ندارد( مثل راه دادن به عابر پیاده) ، و مابقی ابزار ساخت یک جامعه مدرن است.یعنی «عقل نقاد خود بنیاد» ، به این نتیجه اساسی رسیده که از پایه ها و ملزومان ساخت و ایضاً حفظ یک جامعه همان هایی ست که بهمن می گوید: خود را جزئی از کل دیدن ، تلاش برای هم محور کردن منافع خود با منافع جمع و گره زدن آنها به هم، و نهایتاً داشتن دیدی فرا مادی به جامعه ، به طوری که محصول تلاش خود را حق تمام بشریت بدانید.
پسامدرن ها هم مطمئناً نمی توانند در جامعه ای که در آن برای کفرگویی اعدام می کنند و برای زناکاری سنگسار می کنند ، از تئوری های تامل برانگیزشان حرفی بزنند.منظورم این است که حتی تحقق تئوری های اجتماعی فلسفی تازه هم نیاز مند بستری ست که بهمن تصویرش کرده.

جای دیگری که حسابی تو ذوق می زد در نوشتهء بهمن ، توصیف او از عدالت بود، که نسبت به آزادی ، بیشتر اخلاقی ست.البته که تمام مردم جهان از گذاشتن لقب «اخلاقی« پشت تئوری هایشان خوششان می آید.نگاه کنید که در مارکسیسم و خلف اش سوسیالیسم ، اصل بر انسانی کردن و «اخلاقی کردن هرم قدرت » است(برای یافتن درکی درست تر از چپ مدرن به مصاحبه ای که بهمن لینک اش را گذاشت و در شرق چاپ شده بود از جلایی پور در دو قسمت مراجعه کنید).اما به تصور من ؛ عدالت از آزادی اخلاقی تر نیست.من عدالت را رویه بیرونی اخلاقی زیستن می دانم و آزادی را رویه درونی اش.کسی که همیشه به فکر برابر کردن روابط است (چپ گرایی) عدالت گراست و اخلاق مدار و کسی که مرتب به فکر ایجاد فرصت های تازه برای فکر و سرمایه است(راست گرایی و یا میانه رویی) آزادی خواه است و باز اخلاق مدار.برای بهتر فهمیدن منظور مراجعه کنید به وبلاگ صالح صحابه ، اقتصاد دانی که خود را لیبرالیستی سوسیال منش می خواند.

به دو پاراگراف آخر نوشته بهمن که نگاه بیاندازید.او هدف اش را استفاده از دین برای ساختن مدینه فاضله اش می داند،منظورم این است که با تقویت و ترویج «دین انسانی» سعی می کند که چیزی را بیشتر از همه مدیون مدرنیته و رنسانس و اعصار روشنگری ست را به پای دین بنویسد.این جای کار کمی توضیح اش سخت می شود: ببینید ، دین ها هم مثل تمام پدیده های این جهان نسبی اند، یعنی گاه به سود اهداف امروزی انسان مدرن عمل کرده اند و می کنند و گاه به ضرر اش.اما امروز با تغییرات بنیادی که اطراف ما در حال رخ دادن است ، از نظر من ( احتمال خطا درش هست) دین هم به جزیی از تاریخ انسانی می پیوندد.به جبر تاریخ معتقد نیستم، ولی به نوعی مسیر های برگشت ناپذیر برپایه اقتضائات طبیعی فکر می کنم.یعنی فکر می کنم که ان چه ما می بینیم خطای دید کسی ست که در قطار نشسته و اطرافیان اش را ثابت می بیند.در حالیکه اگر عمری طولانی تر داشتیم ، آن وقت می شد قضاوت کرد که آیا دین باقی خواهد ماند یا نه.
با یک مثال این جا را تمام کنم: واقعه یازدهم سپتامبر به شکل اخص و پدیدهء بمب گذاران انتحاری نشان داد که دین تا چه حد بالقوه می تواند پایه افتراق انسان ها شود.در دنیایی که همگرایی فرهنگ ها از طریق غلبه یک فرهنگ بر دیگران( یا به قول هانتینگتون نبرد تمدن ها) در حال شکل گیری ست ، ماشین عظیم الجثه اقتصادی جهان شمال اجازه عرض اندام دوباره به مذهبی چون اسلام را نخواهد داد.

در آخر برای اینکه جای ادامه را باز بگذارم ، از مثال نقضی بگم که در کامنت برای بهمن نوشتم:
اکبر گنجی نمونه انسان مدرن و آزادی خواه است و البته شجاع ترین شان.اما برخلاف پیش بینی ام ، و بر طبق آنچه بهمن می گوید این سلحشور جمهوری خواه ، از دل مذهب می آید.فکر کنید چرا؟
آیا اگر اکبر بیرون بیاید ، به تفسیر دین داری خود هم خواهد پرداخت؟
آیا اگر جان اکبر گنجی دیگر در معرض خطر نباشد ، به قول شاعره بزرگ مان که برای اش شعر خواند، زنش از معذوریت در می آید و نماد دین از سر بر می دارد؟

این جاها نمونه ملحدین را و گفته هایشان را ببینید:
1
2
3

فیلم خوب چی؟

2005-11-04T22:59:00.000+03:30

مدتی بود این وبلاگ جای اراجیف پزشکی و سیاسی و هزار چرت و پرت دیگر شده بود .می خوام دوباره براتون از فیلم بگم:

دوتا فیلم توپ دیدم تو هفته گذشته:

بازناگشتنی:
یک فیلم عالی از همه جهت.اولی ش این که فرانسوی بود.دومی این که مانیکا بلوچی داشت توش .سومی اینکه به سبک «یادگاری»(1) ساخته شده بود.

داستان رو از آخر به اول براتون می گه کارگردان و صد البته فیلم رو با یک جمله حکیمانه به فرانسه شروع می کنه :«زمان همه چیو نابود می کنه»

داستان واقعاً ستایش برانگیزه،اگرچه شاید در خیلی ها به دلیل استفاده بی پروا از سکس (تا حد نشان دادن اندام جنسی) این حسو زنده کنه که فیلم رو از قصد زمخت ساختن که ظاهر هنری پیدا کنه.اما فقط کافیه صحنه جدا شدن بلوچی رو از دوست پسرش ببینید تا بفهمید که اصلاً این طور نبوده.
اوج کار کارگردان برخلاف «یادگاری» در آخر فیلم نیست.بر عکس،در میانه فیلم بهش بر می خورید و این خودش تعجب بر انگیزه که کارگردان تونسته شما رو متقاعد کنه که به خاطر دیدن صحنه تجاوز به خانم بلوچی ناخن هاتونو بجوید!
فیلم جایزه چندین جشنواره رو برای سازنده به ارمغان اورد.برجسته ترین اش البته نخل طلای کن بود برای گاسپر نوئه.
بازی عالی «کسل» و«دوپونتل» رو از دست ندید که موجب خسران اخروی ست.
راستی اینم بگم این آقای «نوئه» ید طولایی در ساخت فیلم های خشن داره و البته در جایزه بردن باهاشون!

فیلم بعدی «دولورس کلبورن» است:
گرچه کمی قدیمی ست(1995)، و داستان اش قدیمی تر هم هست،ولی وقتی بفهمید که نویسنده «استفن کینگ» است که «رستگاری در شاوشنگ» و «کنار من بایست» و « مسیر سبز» رو نوشته حسابی سر ذوق خواهید آمد.

با شروع فیلم تصور خواهید کرد که با یک فیلم خاکستری بی روح روبرو هستید.اما کافی ست تا به اولین فلش بک برسید تا حرفتان را پس بگیرید.فیلم همه چیز را که درفضای حال داستان می گذرد به شکل بی روح به تصویر می کشد(کاری که معمولاً با زمان گذشته در فیلم نامه های غیر خطی می شود.) و بر خلاف اش فلش بک ها رو پر روح و پر نور نشان می دهد.یعنی 18سال پیش ،جزیره را(محل داستان) بسیار خوش آب و رنگ و امروز را غبار آلود و ابری نشان می دهد،انگار که می خواهد بگوید روی خیلی چیز ها را گرد زمان پوشانده.
داستان مرگ پیر زنی ست که ندیمه اش«دولورس» به دردسر می اندازد ،(دولورس در زبان لاتین به معنای غمگین است) چون او را درست با یک وردنه مرمری بالای سر جسد می یابند.اما این همه داستان نیست ، اصل جنایت در 18سال پیش اتفاق افتاده که با گذشت داستان شما به آن نزدیک و نزدیک تر می شوید.

خلاصه از من می شنوید حتماً ببینیدشان

1.Memento

پروانه و طوفان

2005-10-30T20:37:00.000+03:30

جدید ترین «نام گنجی را تکرار کنیم» را بخوانید.

سخن کم نظیر می نویسد ،و موثر ترین کاری ست که برای گنجی انجام می دهد ،به فکرم رسید یا مانیفست را و یا نوشته هایی وزینی مثل این را به زبان های دیگر ترجمه کنیم و در وب بگذاریم.به خصوص انگلیسی.لازم نیست که مدح اکبر باشد، می توان از تند ترین انتقاد ها هم برای ترجمه استفاده کرد.چون مهم به نظرم تکرار شدن نام اکبر است.این را به سخن خواهم گفت ،تا ببینم نظر او چیست.

من اما می خواهم روی یک نکته دیگرتمرکز کنم:
آن طور که من برداشت کردم سخن نیز موافق است با گنجی که :
کمترین فعالیت ها نیز ،اگر عوامل محیطی بر وفق مراد باشند، می توانند اثراتی شگرف بگذارند.
چیزی شبیه به «اثر پروانه ای»(1) .یادم است اول بار که اسم اش را شنیدم با خود گفتم چه اسم چرتی .بعد برایم توضیح دادند که علت این است که این تئوری می گوید حتی از بال زدن یک پروانه در تهران، ممکن است سیلی در مازندران جاری شود.

البته تشبیه اکبر به پروانه خیلی رمانتیک و یخ می شه.ولی به نظرم درست می آد که ، حتی اکبر ،تنها و یک تنه، امکان دارد که بتواند سرنوشت این نظام را به دست بگیرد.نمی خواهم در مورد شدت و قوت این احتمال بحث کنم.
اما بگذارید چیزی را توضیح بدهم:
در سیستم های آشوبناک(2) شما قادر به پیش بینی نیستید.اما دلیل اش بی نظمی ( یا به عبارت صحیح تر ، غیر قابل پیش بینی بودن) این سیستم ها نیست.علت، ناتوانی ما در در نظر گرفتن تمام پارامتر های موثر است.مثالی بزنم:
این که پیش بینی های هوا شناسی همیشه درست از آب در نمی آید ،و یا ناتوانی حتی دانشمندان مرکز کنترل طوفان های دریای کارائیب ، در پیش بینی رفتار طوفان های رده های بالا(مثل کاترینا) ، دلیل اش این است که همیشه پارامترهایی هستند که از قلم افتاده اند و یا ما قادر به اندازه گیری شان نیستیم.

سخن هم ،آن طور که من برداشت کردم،توضیح می دهد که کار اکبر ، یک از جان گذشتگی بر اساس اعتقاد راسخ به ارزش های درونی اش نیست.من البته تا پیش از این نوشته سخن چنین نظری داشتم.منظورم این است که در مختصات ذهنی من ، عمل اکبر کمی بی عقلی به نظر می آمد.یعنی برایش توجیهی پیدا نمی کردم.خوب سخن حالا می گوید که اکبر به دلیل منطقی دست به کار چنین کاری شده ،صد البته که من قانع شدم .
اما هنوز حرف دارم ،سخن درست می گوید که اکبر دلیلی منطقی دارد ،کافی ست با فرض صحت اعمال اثر پروانه ای بر سامانه هایی آشوبناک مثل جامعه انسانی ، به آن نگاه کنیم.اما آیا واقعاً مجموعه شرایط محیطی ، وضعیتی مساعد را برای این عمل متهورانه به تصویر می کشند؟به زبان دیگر ، آیا برداشت سخن چنین است که شرایط حال حاضر داخلی ایران ، و عرصه بین الملل طوری ست که با بال زدن پروانه ،طوفان شروع شود؟

من این طور فکر نمی کنم ، در حقیقت ،برای آزمایش این فرض ، باید ابتدا پارامتر های موثر را شناخت.
پارامتر ها داخلی و خارجی اند:
در داخل: همان طور که بارها سخن پیش از این نیز اشاره کرده بود، زمینه تغییرات اساسی ، واقعاً در ایران امروز ضعیف است.(تصور بکنید که نوک پیکان تکامل سیاسی جامعه ایرانی ، شکست خوردگان انتخابات اخیر اند.):
افول فرهنگ به قدری واضح است که حتی صلب ترین لایه های محافظه کار حاکم را به فغان درآورده.
زایش علمی در تقریباً تمام زمینه ها ، به قدری مختصر و قابل صرف نظر شده که می توان اصلاً آن را صفر حساب کرد.
امید به آینده چنان تیره و تار ست که شاید ذهن نگارنده را هم برای نوشتن این چند خط ملامت می کند!

به بیان دیگر ، باید دقت کنید که «اثر پروانه ای» در تمام سامانه های آشوبناک قابل تعمیم است ، به شرطی که به شرایط اولیه حساسیت نشان دهند.(یعنی متاثر از شرایط اولیه سامانه باشد).جامعه ایرانی چقدر آماده تغییر پذیری از شرایط اولیه است؟می توان امیدوار بود ، که روزی فرا رسد که حتی یک پروانه هم بتواند طوفان به پا کند(پایه انتقاد غیر متعارف همراهان دیروز اکبر ،از اصلاح طلبان امروزی و دیروزی تا روزنامه نگاران هم بند سابق اش) ولی امروز شاید برای این کار اندکی نامناسب باشد.

در عرصه بین الملل ، بی ثباتی جمهوری اسلامی ،با معیار های مدرن عرف در جهان ، بر کسی پوشیده نیست(لابد در یک کشور خیلی هم یک پارچگی و مصلحت اندیشی برقرار نیست که روی تمام چهره های قابل طرح جهانی را برای آزاد سازی یک زندانی اندیشه ، زمین می اندازد).اما باز این سئوال پیش می آید که آیا عمل اکبر ، توانسته اراده خارجی را برای ایجاد تغییر در نظام حکومتی ایران تحت تاثیر قرار دهد؟
فراموش نکنید که اکبر در مانیفیست اش ، روی سخن اش به همه اهل اندیشه از هر ملیتی ست.و در نامه های آخر اش از زندان ، همواره دنیا را مخاطب خود قرار می داد.اما به راستی عمل اکبر توانسته آشوبی به پا کند که جهان را در نوردد؟

این ها سئوال هایی ست که اگر وجود اکبر بیرون از زندان بود، مسئول پاسخ اش خودش بود.اما حال که سوگمندانه او را بیرون و در جمع خود نداریم ، برای همه هم فکران اکبر مفید خواهد بود که پاسخی در خور برایش بیابند.

1.Butterfly Effect
2.Chaotic Systems

ما همه احمدی نژاد ایم.

2005-10-28T19:38:00.000+03:30

گزارش از خاک وطن:
اوضاع قمر در عقربه.در سطح کلان ، یک مشت ادم کوچیک به جان هم افتادن تا هر چی که نئوکان های آمریکایی آرزو می کنند ،این ها اجرا کنن.
رییس جمهور شورای نگهبان ، در یک اقدام نه چندان بی سابقه ، خواستار نابودی اسرائیل شد.اول «همه» فکر کردند که این نظر رهبریه، بعد که نماز جمعه روز قدس با شکوه تمام بدون رهبری اقامه شد ،«همه» نظرشان را عوض کردند و گفتند که دلیل حرف های احمدی نژاد سکهء یک پول کردن تیم مذاکره کننده هاشمی ست.بعد تر که در نماز جمعه هاشمی هم خواستار نابودی اسرائیل شد ،«همه» مجبور شدند ساکت شوند و دیگر ... اضافی نزنند.

پرونده اتمی هم بر همین منوال می گرده .اول که «همه» یقین داشتند که احمدی نژاد و سربازان نه چندان گمنام امام زمان در سپاه می خوان یک نان دانی برای ارتش و سپاه بسازند و با جنگی که به راه می اندازند ،اقلاً لای در بهشت باز شه بلکه این بسیجیان به کام برسند.اما بعد که هاشمی هی سُر می خورد عربستان ، معلوم شد بر «همه» که زورشان نمی رسد که این در را باز کنند .وبعدتر که هاشمی در نماز جمعه قدس به غرب هشدار داد که در مواجهه با پرونده اتمی فکر نکند که با یک طیف یا باند و جناح طرف است ،«همه» باز هم مجبور شدند ...شان را در دهانشان بگزند.

روز های سپری شدن ریاست جمهوری این مرد فاضل ، یک چیز را به خوبی به ما ثابت می کند :ما همه احمدی نژاد یم.مگه چقدر فرق هست بین کسانی که جلوی تلویزیون جمهوری اسلامی از لزوم داشتن سلاح هسته ای دفاع می کنندو یا کسانی که پشت خط ضیا و هاله می آیند و تمام نقشه های «رژیم» را می ریزند رو دایره ، با رییس جمهور شورای نگهبان هست؟ هر دو در جایی که نباید حرف می زنند( به قول سعدی یکی از طیره های عقل را دارند).

مسعود خان بهنود می گوید که کسانی از شمال شهر تهران که نرفتند به معین رای دهند ، شوخی شان گرفته بوده.البته در مورد این که این شوخی خنده دار بوده یا نه می شود بحث کرد.اما فکر کنم ایشان جای کروبی و معین را در جدول آرا اشتباه دیده، جز عبدالکریم سروش که روز هایی قبل از دور اول ،به شوخی کروبی را کاندیدای اصلح دانست، هیچ یک از اصلاح طلبان و طرفداران شان ، در خواب هم نمی دیدند که معین از 7نفر 4ام شود.فکر کنم ، مسعود خود همان موقع چیزی نوشت در نکوهش شعار کروبی.البته به قول عبدی ، تحلیل انتخابات بعد آن ، به درد عمه جان مرحوم من می خورد،ولی خوب بود مسعود خان دقت می کرد که:

به فرض که حس شوخی نمی گرفتند بالا شهری ها،به فرض هم که آرا کروبی به نام معین خوانده می شد، جدی باور دارد که کسانی که از یک میلیون رای آخری که خواندند ، بالای هشت صد هزارش را برای احمدی نژاد خواندند ، نمی توانستند این فاصله به قول مسعود دویست و پنجاه هزاری را تبدیل به یک میلیون کنند؟که شوخی بالا شهری ها خنثی شود؟

نام اکبر را تکرار کنیم

2005-10-19T01:04:00.000+03:30

جانانه نقد می کند سخن.
بهانه را تکرار نام گنجی گرفته ،اما به کاری دست زده که فی الواقع بسیاری ادعایش کردند، از جمله کل جبهه موافق شرکت در انتخابات، و گفتند از آن چشم می پوشند چون اکبر در بند است ،اما خب حالا که نمی گذارند به در آید ،و خواب شیرین ایشان هم تعبیر نشده ، فراموش اش کردند.هم خودش را و هم آرا اش را.
از ابتذال لوس آنجلسی انتظاری نیست ، که «مانیفیست دوم » را به روی موزیک غربی می خواندند وقت انتخابات و پشت اش جبهه می گرفتند که :«بعله ، ببینید او هم می گه شرکت نکنید»
هیچ یک جرات نکردند که نزدیک آرای اکبر شوند،تا مبادا او به «آن طرفی» بودن محکوم نشوند.البته که خامی کردند و رندی.ورنه ف.م. سخن که به قول حاجی آقای هدایت «خورده پُرده ای» با کسی ندارد ، به این راحتی قدم در این وادی گذاشت ، تا امروز که اعتراضی نشنیدم که فلانی دارد یک زندانی را می کوبد.

اما سوی دیگر قضیه ،کمی شخصی ست .نظر من این بود که هر که به حد فهم خود، و چه بهتر که با مطالعه ، به نقد آرای گنجی بپردازند در وبلاگ شان ،برنامه ام در وبلاگ هم همین بود.اما وقتی غولی چون سخن قدم در این وادی می گذارد، عرصه سیمرغ بر پشه(خودم) تنگ می آید.

اما به قول معروف ، سنگ پای قزوین ، جلوی زبان و روده درازی ما کم می آورد.خواهم نوشت ، با مطالعه البته ، در مورد مانیفیست اکبر ، که گفتن از اکبر هیچ فایده نکرد.اما قویاً باور دارم اگر حجم مطالب علمی ، و یا حداقل غیر احساسی ، در مورد اکبر ، فراوان شود، برای فردای خودمان خوب است.فردایی که از پس پردهء احساس ، سنگ محک می زنیم کارهایمان را.

از شیرین ترین یادگار ها ی وب نگاری ام ، جایزه زرین ام از سخن است ،بخوانید اش این پایین ، تا متوجه شوید ،چرا می ترسم که عرض خود برم و زحمت بزرگان بدارم.

خواندنی ها

2005-10-15T14:54:00.000+03:30

سخن در دو قسمت در باره اکبر نوشته.بخوانید.

این جا را هم بخوانید ،خیلی به چیزی که من گفته ام و در دلم است که بگویم شباهت می برد ،فرق اش این است البته ، که متنی شیوا و مستدل دارد.

حاجی آقا

2005-10-14T02:53:00.000+03:30

...مزلقانی پیروزمندانه دستش را بلند کرد: بنده پیشنهاد می کنم که عکس حضرتعالی ، مقصود کلیشه ء همین تابلوست ، در روزنامهء «دب اکبر» چاپ بشود و شرح حالی هم از شما به مناسبت انتخابات زیر عنوان «پدر دموکراسی» در صفحه اول روزنامه درج کنیم.
حاجی : آقای مزلقانی ما را خجالت می دید؟
-اختیار دارید!بنده از صمیم قلب عرض می کنم.باید ملت نوابغ خودش را بشناسد ، بنده فقط برای کسب اجازه امدم.بعلاوه اعلانی که دستور داده بودید رونویسش را تهیه کردم ،الساعه از لحاظتان می گذرانم.
اگر مناسب است بهمین شکل چاپ شود.(کاغذی از جیب خود درآورد و خواند):«آقای حاج ابوتراب از خانواده های اصیل ایرانی که در دامن زهد و و تقوی پرورش یافته و مبارزات اجتماعی و فداکاری های آزادیخواهانه ء ایشان بر هیچکس پوشیده نیست ، بنا به خواهش گروه بیشماری از میهن پرستان و آزادیخواهان نامزد وکالت می باشدو ضمناً متعهد می شود که در اولین فرصت جادهء چهارده معصوم را برای رفاه حال هموطنان عزیز آسفالت بکنند.
انتخاب ایشان را بتمام روشنفکران و آزادیخواهان توصیه می کنیم.لذا از عموم علاقمندان تمنا می شود وجوهی که بمنظور آسفالت جادهء چهارده معصوم جمع آوری می شود به حساب شماره ... بانک ملی بپردازند.»
.....
نقل از «حاجی آقا» صفحه ء 84 -85چاپ سال 1356

ای بگویم صادق چه نشوی که این ایده را برای بعضی ها فراهم نکردی....

هنر آلوده

2005-10-13T01:26:00.000+03:30

هنر نبض تپنده زندگی ست.برای من همه هنر ها جذاب است.اما برای نکته ای که به نظرم آمد می خواهم روی یک رشته متمرکز شوم: هنر هفتم

سینما ، فارغ از اثر گذاری خارق العاده اش در نیمه اول قرن بیستم ، که باعث جذب تقریباً تمام حکومت ها در جهت تبلیغ فرهنگ مطلوب شان شد ، حتی با حضور تلویزیون هم از قدرت اش کاسته نشد.
همیشه سینما جای نمایش چیز هایی بود که در تلویزیون پخش نمی شوند و در تئاتر فرصت ارتباط با مخاطب بی شمار نمی یابند.

از این منظر ، سینما فقط عرصه هنر نمایی چیره دست ترین بازی گردانان قرن بیست نبود ، که گاه عرصه ترکتازی کمونیسم بود و گاه عرضه کننده لیبرالسیم.

دو جریان متمایز حول این هنر شکل گرفت.جدای از تمام حواشی آن.اولی که بیشتر به اردوی لیبرالیسم نزدیکی داشت ، پشتوانه سینما را گیشه کرد ، فیلم های عامه پسند و «گیشه ای» ساخت.دومی که اول در دل کمونیسم شکل گرفت و بعداً تقریباً تمام منتقدین لیبرالیسم(از جمله بنیادگرایان مذهبی ، و برجسته تر از همه شان ایران پس از انقلاب 79) را زیر چتر خود گرفت.این گروه ، تئوری هنر ناب را مطرح می کرد و صد البته که هر انشقاق این گروه با بخشی از سینمایی که هالیوود سردمدارش شد مشکل داشتند.
کمونیست ها آن را «فریب لیبرالیسم» می دانستند ، هنرمندان پست مدرن اورپایی آن را خالی از جنبه های هنری می دیدند و اسلامیست ها هم آن را مبلغ «انحطاط» اخلاقی می دیدند.

سینمای مستقل شاید از دل همین برخورد دو دیدگاه شکل گرفت.این سینما جهت اش کلیشه شکنی هالیوودی بود.بزرگان هنر هفتم البته که از دل همین سینمای مستقل ( که در ابتدا چندان هم مستقل نبود) بوجود آمدند و حتی بسیاری شان بعد تر در هالیوود فیلم ساختند! اما با سقوط بلوک کمونیست و فتح آخرین سنگر واقعی اش ،شوروی ، کشور هایی که تا دیروز با مدد جشنواره های حزبی سینمای مستقل! خود را سرپا نگاه می داشتند ، یک باره یتیم شدند.برای بسیاری این پایان هنر هفتم به شمار می رفت.اما این اتفاق نیافتاد ، سینمای به شدت کم خرج اروپایی ، آرام آرام سیر هالیوودیزه شدن را پی گرفت ، چهره های درخشانی از میان جوانانی که فیلم هایشان را حتی برای گیشه هالیوود می ساختند بر آمد و بعد تر جذب هالیوود شدند.

امروز اما مفهوم مستقل سازی دیگر ؛ساخت فیلم غرب ستیزانه نیست .اصولاً مخالفت با غرب (در مفهوم عام اش) کمی دِمُدِه شده ، و سوژه ای ماتیکی به حساب می آید.امروز در همان هالیوود هم سینمای موفق مستقل می توان یافت.فیلمی که فیلم نامه اش به سفارش کمپانی دارنده حق امتیاز پخش دست کاری نشود و یا سناریو را برای فلان ستاره هالیوود باز نویسی نکنند.فیلم هایی با پیامی ساده ، ساختی بی آرایه و نسبتاً بی تکنیک.این فیلم ها که همگی شان ، مینی مالیستی هم نیستند ، گیشه خود را یافته اند، آن هم در کشوری که یک فیلم تجاری 180 میلیون دلاری در هفته اول نمایش بیش از 70% صندلی های نمایش را اشغال می کند.

خوب حالا فکر می کنید ، ورود پول به عرصه هنر آلوده کننده است؟یعنی فروش یک صد میلیون دلاری «اسپایدرمن» در یک هفته ، ناقوس مرگ «هنر ناب» باید تعبیر شود؟

من فکر می کنم که این طور نیست.در حقیقت ، من فکر می کنم که اصلاً شرط ناب بودن هنر ، پرخرج بودن یا نبودن اش نیست ،سیلان روح کارگردان و بازیگر در فیلم است.به علاوه ، مثال های خلف اش فراوان است.
تصمیم دارم چند فیلم «مستقل» که این مدت دیدم را برای تان معرفی کنم ، باشد که بهره گیرید....

برای یک جمهوری خواه تمام عیار

2005-10-09T01:53:00.000+03:30

وقتی او نوشت که تنها راه باقیمانده جمهوری خواهی ست ، به قول خودش حصاری به دور خود با دوستان پیشین کشید.
البته او تنها نبود که حالا سایه سنگین ملامت دوستان را تحمل می کرد ، جمعی شده بودند اما او یک تنه تصمیم به مبارزه گرفت.

از بزرگ کردن بیهوده آدم ها متنفرم ، چون باعث سرخوردگی بعدی خود آدم می شود ، ولی اکبر احتیاجی به بزرگ کردن ندارد.کسی که تمام جهان متمدن در حمایت اش همبسته می شوند دیگر از جامعه و زمان خود فاصله گرفته.ادعای تاریخی نمی کنم ، از مشابهات تاریخی بهره می گیرم تا بگویم که اکبر نانش ثبت شده در جایی از تاریخ.زمان این را نشان خواهد داد.بالاخره همیشه که نظام مذهبی بر خر مراد سوار نیست تا سدی بسازد میان مردم و قهرمانان اش ،افسانه ها حتی اگر قرن ها گوشه تاریخ خاک بخورند ، وقت مناسب بیرون کشیده می شوند ، گیرم که نامشان دوباره سودجویانه ماتیکی شود ، چیزی از ارزش ایشان نمی کاهد.
سال ها خواهند آمد و رفت . من و تو و اکبر شاید نباشیم که ببینیم ، اما دیگران خواهند دید که چطور کسی که نمی خواست «خون ا زدماغ کسی جاری شود» ، راهی را برگزید که بزرگان دیگر ملل هم برای صیانت شرافت انسانی از آن استفاده کرده اند.

در نگاه من ، اکبر کاری را کرده حداقل هم سنگ تمام دست اندرکاران دوم خرداد ،هر قدر آن ها در نشان دادن نقاط ضعف موفق بودند ، اکبر هم در اتمام حجت با این نقاط تاریک گامی بلند برداشت.
ایده الیست ها پیروزی را لابد در بر کندن یک شبه ریشه استبداد می دانند که نیک می دانید تا چه حد چنین رویایی از ذهن یک «جمهوری خواه تمام عیار» دور است.از دید آنان اکبر شکست خورد.اصلاً بگذار این طور باشد ،جایی پیشتر نوشتم من عاشق بازنده هایم.
اکبر که خود در روشن کردن تاریک خانه قدرت ایران ، سهمی به سزا داشت ، قدمی دیگر در پیش بود که به پای جان پیمود .او ما را هم به ضعف هایمان آشنا کرد.

لابد خیلی احساسی نوشتم ، دوباره خواهم نوشت از اکبر

این جا و این جا را نگاه کنید

برکات «فرشته»

2005-10-07T23:46:00.000+03:30

چند روز پیش به این خبر بر خوردم که در سفارت چین با مشروبات الکلی از میهمانان پذیرایی شد.
راستش ، از بابت یک کار تجاری چند سالی ست همین اوقات میهمانی در سفارت یک کشور اروپایی برگزار می شود.حتی در سال های اوج گیری خاتمی هم ، سفیر مربوط جرات نداشت که خوراکی های مسئله دار روی میز پذیرایی بگذارد ، و با این که عنوان دعوت «کوکتل پارتی» بود ،عملاً دست شما به چیزی جز اسنک های مختصر نمی رسید.
اما امسال وضع فرق می کرد ، سر یکی از میز ها نوشیدنی هایی چیده بودند ، که خب با تصور قبلی من ، آب آلبالو بود.اما بعد تر که گارسون مربوطه آن را تعارف کرد ، متوجه شدیم که این مذاکرات هسته ای چه برکت ها که نداشته ، تازه به آن بیافزایید آمدن اصول گرایان را.
خلاصه این که خیلی بی سروصدا ، مسئله معمولی که کلی هیاهو از ابتدای انقلاب به راه افتاده بود بخاطر اش ، به حمد الله با حضور این «فرشته» ( نقل از آیت الله خزعلی) ، دارد حل می شود.
صد البته که نبود میهمانان مسئله داری چون نمایندگان اصول گرای مجلس هم در شجاعت سفیر بی تاثیر نبود ، اما خب خیلی با سال های پیشین فرق می کرد که بانوان مدعو ، احساس می کردند در فرودگاه های خارج کشور پیاده شده اند.کلا به نظرم کلی از مسائل با آمدن طیف قدرت طلب حل خواهد شد.این کوچک ترین اش خواهد بود.

از وجه دیگر ؛ این که برای اقلیت های مذهبی و تبعه های سیاسی دیگر کشور ها ، آن هم در مکان های محدود خودشان ، بخواهیم تعیین تکلیف کنیم ، جدای از خرق عادت بودن در عرف بین الملل ، خیلی هم د ِمُد ِه شده.دیگه به جز هنگام تصویب قطعنامه علیه ما ، بقیه اوقات تقیه بهترین روش است.

طبقه

2005-10-06T19:28:00.000+03:30

مهر انگیز کار مطلبی را نوشته در روز.کل مقاله حرفی حساب می زند ، اما جایی می گوید جامعه ایران چنین است و چنان است.
می خواهم موضوعی کلی مطرح کنم :
در جامعه ای به شدن ناهمگون و اتمیزه چون ایران ، که بر سر مسائل روزمره هم چندگانگی به جای دوگانگی جاری ست ، آیا هنوز می شود از مفهوم اکثریت برای اثبات مشروعیت یک ایده استفاده کرد؟
اصلاً بحث ام این نیست که دیگر جوامع همیشه یک دوگانه دارند که میان شان انتخاب می کنند ، که سهل همه می دانند که چنین نیست.فکر می کنم که همیشه در یک جامعه باثبات ،یک یا دو جریان غالب حضور دارند نه تعددی از خرده جریان ها .شاید آوردن مثال کمک کند.
به مثال ایالات متحده نگاه کنید ، جمهوری خواهی به معنای راست گرایی و دموکرات منشی به معنی میانه روی .
یا آلمان دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات ، انگلیس با حزب کارگر و حزب محافظه کار.

در عرصه اجتماعی هم ، معمول این است که در مواجهه با یک بدعت (مثل داشتن حق انتخاب برای ادامهء حیات) ، پاسخ یا مثبت و یا منفی ست.کم پیش می آید که از بطن مخاطبان نظریه سومی هم مطرح شود.

حال به ایران نگاه کنید ، مثلاً در مورد مسئله ای ساده مثل شرکت در انتخابات ، و یا بحث بر سر محدوده خصوصی افراد.قبول دارم که این موضوع به تعریف مخدوش و نادرست از مفاهیم پایه ای تجدد شکل گرفته ، شاید قبول هم بکنم که دلیل اش جریان روشنفکری ایران از دهه چهل به بعد بوده ، که مفاهیم تجدد را یا در ایدئولوژی تنگ نظر چپ دیده و یا در متون اسلامی به دنبال انطباق بوده.
اما حرف ام این است ، واقعیت این است که چند دستگی در همه مسائل جاریه به وضوح دیده می شود و تقریباً هیچ جریان غالبی وجود ندارد.تحول خواهی هم ، حتی نتوانست نظر همه را جلب کند ،( عذر می خواهم اما فکر می کنم کسانی که در انتخابات رای احمدی نژاد را رای به تحول خواهی خواندند ، مزخرف می گویند.عده ای که با دوم خرداد همراه جریان تحول خواه شدند ، خیلی زود دست از حمایت خود برداشتند)این حیرانی اجتماعی ، باعث شده که مرز ها مخدوش باشد و هر نظریه ای خود را محبوب ترین بداند.ادعایی بس گزاف.فکر کنم اگر برای توصیف پدیده ها ، از مفهوم «طبقه» استفاده کنیم ،بهتر می توانیم وزن تغییرات اجتماعی را حدس بزنیم.کاملاً متوجه ام که مفهوم طبقه به اندام قناص هیچ یک از اقشار نمی خورد ،اما مراد من مجموعه ایست که نسبت به پدیده های اجتماعی بر مبنای نفع مشترک شان موضع هماهنگ می گیرند .از این منظر ،هر چقدر هم که نتیجه بدست امده حدودی باشد ، از تعمیم بیهوده ای که در مفهوم «ملت ایران» وجود دارد به نظرم علمی تر است.

پ ن : پیشنهاد داور را به دیده می گزارم و از اکبر می نویسم .به زودی...

حتی چشم هاتان

2005-10-02T21:29:00.000+03:30

اغلب تصور بر این است که الان که مجلس حسابی از سر و رویش اصول گرایی می بارد ، و ریاست جمهورمان در سازمان ملل نماینده ء «حکومت اسلامی» ست ، دیگر باید هر چه می گویند را نصب العین قرار داد و از آن نتیجه گرفت که آینده سیاسی چگونه ترسیم خواهد شد.می خواهم چندین برهان خلف بیاورم :
هاشمی شاهرودی کسی بود که علناً گفت اکبر گنجی آزاد می شود،نشد.
حداد عادل گفت امیدواریم مجلس در رای اعتماد اصولی عمل کند،نکرد.
ریاست جمهوری گفت با دادن ابتکار اتمی اش ،اقبال جهانی خواهد یافت،نیافت.

مثال از این دست فراوان است.اما منظور :
من فکر می کنم،در ساختاری این چنینی که جای پای تند رو ها پشت صحنهء سیاست پر رنگ تر می شود،اشتباه بزرگی ست حتی اگر ملاک مان سخنان رهبر انقلاب باشد.
سابق بر این جمهوری اسلامی چندین «پاچه ور مالیده» حرفه ای داشت ،که در صحنه بین الملل آن ها را می فرستاد تا حسابی شلوغ کنند، اما پشت درهای بسته ،ایران از تمام کشور های هم سایه اش حسابگرانه تر عمل می کرد.قدرت مند ترین شاهد اش،«ایران – کنترا» ست.این واقعه به خوبی نشان می دهد که نظام ،حتی در روزهایی که به ظاهر آتشین بود ، روی از میز مذاکره بر نمی گرداند.اما حالا ظاهراً بر عکس شده ، چهره هایی میانه رو و بی دردسر چون لاریجانی و حداد عادل و آصفی نمایندهء نظام شده اند،در حالیکه سیاست های کلان را کسانی دیگر و در جایی دیگر برای اش تصمیم می گیرند.شاهد اش هم پرونده اتمی ایران ، حداد عادل می گوید که مایل نیست پرونده به شورای امنیت ارجاع شود.اما جایی دیگر دارند برای دوران تحریم نقشه می کشند.

خلاصه این که این روز ها ، حتی به چشم هاتان هم اعتماد نکنید بابام جان!(با لهجهء غیاث آبادی بخوانید)

چراغ قرمز بد است

2005-09-30T19:08:00.000+03:30

اطراف ما کلی اتفاق دارد می افتد و ما هم چنان کمترین تاثیر را بر آن داریم.این روز ها کلی مطلب هیجان انگیز برای من وجود دارد که می شود در مورد اش کلی اظهار فضل کنم و منبر بروم.اما می خواهم در ادامه این نوشتهء حامد ، یک چیزی بگویم.بلاخره نوشتن از مسائل مبتلا به کار بدی نیست.

حامد می گوید مهم این است که بدانید سنگ ها را باید کجا چید.مطلب اش را بخوانید تا متوجه شوید.اما اول اجازه بدهید از یک تجربه عینی بگویم.زیر پل گیشا (کوی نصر جدید) به خاطر این که تمام بار ترافیکی اتوبان چمران از آن عبور می کرد،در ساعاتی پیک ترافیک،به قدری شلوغ بود که مثلاً شما باید چهار چراغ قرمز(هر کدام 4دقیقه) منتظر می شدید.تا بود همین بود.تا این که طرح شهردار اصول گرا بر ملا شد گذاشتن بشکه های با سیمان پر شده در مطرح شد.
در آن زمان مشکل ترافیک این یک نقطه حل شد.به شکلی که شما تقریباً هیچ جای این مسیر متوقف نمی شدید.
بعد البته ، چون راهکار عاجل بود و از روی دور اندیشی طراحی نشده بود، به علت تابی که مسیر اتوبان پیدا کرد ، و ورودی ها متعددی به چمران باز شد که قبلش باز نبود، طوری شد که اگر شما مسیرتان به چمران جنوب( به سمت توحید) باشد، ودوباره چند دقیقه ای معطل خواهید بود.
از سوی دیگر ،زیر پل ، یک راه باز شد که به خیابان نسیم و دسترسی محلی برای گیشا و ستارخان فراهم می کرد.زیر این پل یک چراغ قرمز بود،که بر پایه مشاهدات من،در هیچ ساعتی از روز نمی شد که شما پشت این چراغ یک دقیقه ای ،بیش از یک تعویض رنگ چراغ معطل شوید.فکر می کنم همه از این قسمت راضی بودند.البته نظر همه مهم نیست.مهم این بود که شهردار اصول گرا، که حالا رییس جمهور اصول گرا شده ، معتقد است که علت ترافیک چراغ قرمز است!
به همین دلیل در راستای خدمت رسانی ، چراغ قرمز برداشته شد ،کلی هزینه شد که آسفالت خیابان تراشیده شود، گارد ریل گذاشته شود ؛هندسه زیر پل تعویض شود و از مسیری جایگزین که تمام بار ترافیکی ماشین هایی که مسیرشان دسترسی محلی خیابان ِ نسیم بود،مجبور شوند با کسانی که از شمال ، از دسترسی گیشا می آیند، در هم گره بخورند و کلی به هم فحش بدهند و جلوی چشمان مبارک پلیس های عاجز شده ، خلاف مرتکب شوند.
تا پیش از این شاهکار ، کل تقاطع زیر پل یک پلیس داشت که مشغول نوشتن جریمه برای نبستن کمربند ایمنی بود.حالا ساعات پیک ترافیک ، سه پلیس هم از پس ِ گرداندن چهار راه و ممانعت از گره خوردن ترافیک بر نمی آیند!
دو روز پیش که می آمدم دیدم ،خیلی آبرو مندانه تمام خرجی که شده را نادیده گرفته اند و لابد از جایی گشته اند چراغ راهنمایی( این نماد منفور غرب گرایی ، این مقیاس آشکار و تهوع آور تبعیض قایل شدن میان شهروندان ، و این شی ِ ناموزون بی اندام) پیدا کرده اند و دوباره نصب کرده اند.تازه چون از شمال هم ترافیک به همین گلوگاه من در آوردی اضافه شده، چراغ را سه زمانه کرده اند!

این ها شاید علامت واگذاشتگی شهرداری به جال خود است که یک پیمان کار برای این که پول بگیرد خیلی راحت حق من و شما را ضایع می کند و برای ما دردسر می تراشد.شاید همه اش با آمدن قالیباف حل شود.
اما یک چیز پا بر جا خواهد ماند: چراغ قرمز بد است

برای فرهاد عزیزم ،با تامل

2005-09-23T00:37:00.000+03:30

فرهاد عزیز سلام دوباره ،

اول ، انتقاد شما مبنی بر ایرانی وار فروتنی کردن شما وارد است،اما هنوز اصرار دارم که برای نوشتن نقد احتیاج به مقام علمی حداقل برابر با صاحب اثراست . این را نیک می دانم که در زمینهء فعالیت مدنی و کار ادبی ،راهی دراز تا یکی از نویسندگان محبوب ام دارم.به این هم معترف ام که نقد کردن حق من است ،قطع نظر از این که مورد نقد که باشد.اما فضای مجازی ،حداقل برای من، این تصور را بوجود آورده که وقتی کسی چیزی در انتقاد ازنظر دیگری می نویسد، خود را هم طراز نویسنده فرض می کند.بنا بر این هم چنان خواهم نوشت ،اما هم چنان به امکان سطحی بودن نوشته ام نسبت به مورد ِ نقد پافشاری می کنم.

دوم ، من دچار سوء تفاهم حاد شدم.همان موقع که "ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران" را با " منتخب ملت" و "منتخب شما" یکی گرفتم.بابت این مورد عمیقاً از شما عذر می خواهم .توضیح کوتاه من چنین است: من از قلم انداختم که شما دقیقاً در همین مقاله خود را جزو امت نمی دانید(با دلایلی منطقی) ، نسبت های گزاف من ناظر به این تعریف بود که شما خود را جزوی از جمهوری اسلامی می دانید.خوب که خواندم ، دیدم اشتباه ام را.شما هم مانند من او را رییس جمهور خود نمی دانید.اما رقیب خود که می دانید، در چهارچوب قوانین جمهوری اسلامی؟

سوم ، سخن شما صحیح است ، ملاک داوری را سخنان خود قرار دادن غلط است و باید به شواهد تکیه داد(منظورم اتهام "گلستان چای" احمدی نژاد است.).اما بزرگوار ، کدام شواهد ، وقتی ریاست جمهوری اسلامی ،جز با خبرنگار صدا وسیما مصاحبه نمی کند، و وقتی که ملاقات او با عده ای دیپلمات های درجه دو ، به فتح حماسی سازمان ملل تعبیر می شود ، من از کدام شواهد استفاده کنم. صحیح است که بهتر است ( در چنین وضعی) اصلاً داوری نکنم، در صورت لزوم اما ، من ترجیح می دهم به مشاهدات عینی ام رجوع کنم. من خود دیدم که ریاست جمهوری اسلامی ، درجه را 360 می شمرد(در بیان آزادی در ایران). به سخن رانی اش بعد از انتخابات در مجلس اصولگرا گوش دادم(درست یادم نیست تاریخ اش را) ، و شنیدم که از تعابیری چون "رانندگی در جاده خاکی تو لاین مخالف" استفاده کرد.از همه شاهکار تر ، راهکار های بی نظیر اش در زمان ریاست شهرداری بود ، در زمان او ، من دو هفته نتوانستم ماشین شخصی ام را استفاده کنم ، و تقریباً یک ماه برای خروج از خانه به دلیل برف مشکل داشتم(این در حالی بود که تمام عوارض شهری را پرداخته بودم).در زمان او ، اوج بلاهت را دیدم که وقتی از یکی از معاونین اش شجاعانه در مصاحبه ای از طرح دوربرگردان های بزرگ راه ها! طرفداری می کرد ، و افتخار می کرد این راه حل ابتکاری را از هیچ شهر پرترافیکی در دنیا الگو برداری نکرده!برایم دردناک ترادعای وی بود که به زودی تمام شهر های شلوغ دنیا ازین طرح استفاده می کنند! تصور کردم خیابان های شلوغ پاریس را که بخواهند به حال و روز خیابان های تهران در آورند.
عزیز ؛ من دقیقاً درنوشتهء قبلی نوشتم که "گوشزد" را ، از سوی آحاد جامعه ، برای اصلاح حاکمان ، ضروری می دیدم .اما دیگر نه ، نه برای حاکمان ، به گمانم کسانی که امروز بر مسندی نشسته اند،راه را برای گفتگو از قبل بسته فرض کرده اند.حقیقت را به درجه ای تنزل داده اند که به دست آوردنی باشد تا در جیب شان جایش دهند.در این فضا ، عملی ست که به ریاست جمهوری "اسلامی" ایران – که قبلاً خواندیم پاسخ انتقاد خبرنگار را با "حرف های تازه ای می شنوم" داد - اشکالات اش را گوشزد کرد؟ بگذار فراتر روم ، همه جای دنیا رسم است برای مقامات – حتی اگر یک شرکت تجاری خصوصی باشد – مشاورانی اختیار می کنند. این وظیفهء مشاوران احمدی نژاد نیست تا اشتباهات مکرر وی را به او گوشزد کنند ؟ یا ما باید یک یک مواظب ریاست جمهور اسلامی باشیم؟

جهارم ، نازنین ، مباد که ادعا کنم : همه چیز را می دانم. به گمانم این سطور نوشته ات کمی به دور از انصاف ست. بحث من ، لزوم حدوث یک فرد کامل در قبای ریاست نیست. دارا بودن حداقل هاست.کیست که نداند در دنیای واقعی ،سیاست مداران مانند همه مردم ، گرفتار ضعف های "انسانی" خود اند. خاتمی اشتباه لپی می کرد ،اما جسارت اش را داشت که تصحیح کند(به چشم خود در مراسمی دیدم که چنین کرد،من شاهد عینی بودم یعنی در آن جا حضور داشتم ، اشتباه او ،به دلیل خستگی مفرط ناشی از سفر بود اما باز عذر خواهی کرد.) ، در بحث شیرین اشتباه کردن که من "وِل معطل " ام ، بوش دیگر به بحث ما چه ربطی داشت ؟!؟! کاراکتری مثل بوش نان دانی بسیاری از کمدین های معروف امریکاست .
شاید بگویی که مردمی که هنوز بیست درصد بی سواد دارند ، یک و نیم میلیون نفرشان با کمتر از روزی یک دلار روزگار می گذرانند ، چهارده میلیون نفرشان زیر خط فقر زندگی می کنند و سالیانه دویست هزار نیروی فکری خود را از دست می دهند ، رییس " جمهور" شان همین می تواند باشد.در درستی گزاره بحث نکنیم ، من ؛برای بروز یک رفتار دموکراتیک ( احترام به رای اکثریت) نیاز دارم که حداقلی را خواستار باشم تا او را رییس جمهور خود بدانم. ایرادات من به او دنباله دار است ،از آن بگذریم.
دوست من ، اقرار می کنم که سر ِ دیگر کلوپ نازی آباد(اگرچه لازم می بینم با قریحه منحصر به فرد ات ،نامی جالب تر برایشان بسازی) شیطنت بسیاری برای سیاه نشان دادن ِ ایران ِ بعد از خاتمی می کند.اما مگر قرار نیست که سخن ارزش داشته باشد نه گوینده سخن؟

پنجم،مهربان ام ، کاملاً به جاست اشاره ات( و به طریق سلامت از نوشتهء من نزدیک تر) که :
آيا بهتر نبود به جاي اينكه بنويسي : چطور او را رييس جمهور خود ناميدي ؟ مي نوشتي: چنين به نظرم رسيد كه او را رييس جمهور خود ناميده اي . ميخواهم بدانم آيا درست فهميده ام؟ و اگر درست فهميده ام چرا او را رييس جمهور خود مي نامي؟آيا اين منصفانه تر نبود ؟
برایم مسلم شد که باید برای زدودن فکرم از استبداد تلاشی مضاعف کنم.اما از شما می خواهم در صفحات وبلاگ ام دست به جستجویی بزنید تا بر شما روشن شود که "فکر کنم" ؛"گمانم بر این است" ؛" تصورم این است" در زبان من خیلی هم بیگانه نیستند.اتهام زنی در کلام من یک رویه نبوده است ،یک استثناست.تلاش دارم که کمتر تکرار شود.

ششم ، فرهاد جان ، در نامهء خصوصی هم اشاره کردم ، این جا واضح تر می نویسم:
در سئوالی که از باب سلب تابعیت از خود از شما پرسیدم ، شیطنتی نهفته بود، ولی به شرافت حرفه ایم سوگند می خورم که اصلا ً قصد کوچک انگاری حتی مقاله وزین شما را هم نداشتم، چه رسد به (دور از جان عزیزت) تحقیر.تمام آنچه باعث برداشت نابجا از جمله ام شد ،جا افتادن یک علامت سئوال بود در آخر جملهء اول مورد سوم نامه(که وجهی سلبی به جمله می داد نه ایجابی).
من قصد داشتم با سئوالم ، ترغیب ات کنم تا از چیز هایی بگویی که حتم داشتم از وجود وارسته ای چون تو بروز یافته ( مثل درخواست تاریخی سلب تابعیت ، که همان طور که نوشتم ،جز برای بردن پول زبان بسته ، توسط عده ای خارج نشین صورت نگرفته بود.) ، اما میلی به گفتن شان نداری.عزیز ، نقل این شجاعت ، فقط باب شناختن شما نیست ( که در جایش بسیار ارزشمند است) ، بلکه روشن کردن این موضوع است که مردم راه هایی دارند تا بدان وسیله هزینهء کارهای نابخردانه حاکمان را افزایش دهند.اگر شما با شیطنت من ، آن را باز نمی گقتی ، حتم دارم که عده ای زیاد از "دانستن" داشتن چنین امکانی محروم بودند. گیرم که کمتر کسی شجاعت تو را نشان دهد که بی پشتوانه کشوری خارجی ، از خود سلب تابعیت کند.به علاوه ، اگر چنین وقایعی نقل نشود – با فاصله ای تاریخی – و شما به عنوان رقیب وارد کارزار با ریاست جمهوری اسلامی شوید ، من آن را می دانم و بلیط شانس ام را به شما می دهم برای ورود به حاکمیت ، دیگر رای دهندگان چگونه فرق بگذارند میان شما و او.می بینید که در زمینهء وبلاگ زدن شما ، گلایه ام چندان هم بی اساس نیست.

هفتم ؛ فرهاد جان ، حق با شماست ، در وبلاگ نوشتن و یک جانبه به قاضی رفتن ظلم است.اما باور بفرمایید ، همان طور که قبل تر نوشتم ،هدف من آشنا کردن دیگران با نظریات شما بود (غیر مستقیم) و دانستن بیشتر خودم(مستقیم).اتهام عدول از موازین اخلاقی را نمی دانم بر خود وارد بدانم یا نه ، چون نیتی به کل متفاوت از آن چه شما می پندارید داشتم .از سوی دیگر وبلاگ کم بیننده من که اغلب تعداد شان به انگشتان دو دست نمی رسد ( می توانید شمارنده را نگاه کنید) ، آن طور که فهمیدم خوانندگانی ثابت دارد ، پس یقین بدانید که پاسخ شما را هم خواهند خواند. شاید به همین کم خوانندگی وبلاگ بود که از ارسال نوشته ام به گویا خودداری کردم.

هشتم، برای رد مدعای تو خردمند ، مبنی بر "هوشمندی" و "مدیر" تر بودن احمدی نژاد ، نیاز است که بحث را به روند ها پیش بریم نه مصداق ها.با این حال تصور می کنم ، برای جلوگیری از اطاله کلام ، بهتر است مصداقی بگویم: او "مدیر" نیست به یک دلیل خیلی ساده ، این که در انتخابات رییس جمهور اسلامی شدنش ، استانی که او مسئول اش بود، از آخر دوم شد.هوشمند هم نیست ، که اگر بود در پاسخ به خبرنگار خارجی در اولین مصاحبه اش در پاسخ ، بحث حقوق بشر را " نخ نما و تهور آور" نمی خواند.گیرم که زورش نرسیده به کریستین امانپور ، چون آن طور که خواندم ، لحن امانپور خیلی تندبوده (من فرصت تماشای مصاحبه را نیافتم).
او در مقابل دستورات تکراری اش ، یکصد میلیون دلار را بی محاسبه ای و برآوردی در اختیار یک وزارت خانه بی وزیر می گذارد.
انتخاب استانداران اش که لابد شنیده ای به قدری در کاهش تنش موفق بوده که دو نماینده (هرچند نماینده واقعی آن استان نباشند) را وادار به استعفاء کرده .فکر می کنم چنین هوشمندی را دیگر برای خوزستان تکرار نکند.
مجوز او برای تغییر خدمت سربازی از هوشمندی او نیست ،ناشی از نزدیکی اش به سپاه است به گمانم.کوتاه سخن این که ،به تصور من ، فلسفه وجودی احمدی نژاد در این پست ، مطلقاً نیازمند "مدیریت" و "هوشمندی" نیست.بیشتر مرهون متابعت و شخصیت سنتی اوست.
البته که این ها هرگز بدان معنا نیست که خاتمی را هوشمند و یا مدیر تر می دانم.برای انتخاب میان این دو نیز معتقدم باید کارهای احمدی نژاد را در دو دوره ریاست جمهوری اسلامی اش به نظاره نشست و بعد نظر داد.

نهم ، عزیز آن چه نوشتم در مورد ماده قانونی ، تجربه و شنیده هایم بود.منظورم این بود که چنین قانونی در قبل از به اصطلاح اصلاح چه ضعفی داشته و بعد از آن هم تا چه حد غیر قابل اجراست.می خواستم روشن کنم قانون را می نویسند تا مردم راحت تر حق خود گیرند ، نه این که روی مخالف را با آن کم کنند و یا از فرار مغز ها جلوگیری کنند.می خواستم بیشتر توضیح دهی که چرا هنوزاعتقاد داری که باید "رو" به حاکمیت ایستاد و قصور ریاست جمهوری اسلامی را در عمل نکردن به وظایف اش گوشزد کرد، در حالیکه اغلب مخالفین وضع موجود(که تو پیشنهاد کردی آن ها را دموکرات ها بنامیم) "پشت" به حاکمیت کرده اند و شوربختانه روی به سوی دیگر ِ مرز ها (مهاجرت) دارند.که تو این کار را در پاسخ ات هم نکردی.مطمئنم هدفی داری ازین "رو" کردن ، خوشحال می شوم که از آن بیشتر بگویی ، شاید ما هم چنین کنیم.
اشاره شما هم به این که چاپ در فضای مجازی کاربردی ندارد را از نظر دستوری به کدام لغت نامه ارجاع می دهید؟ معادل پابلیش که فعل مورد استفاده در وب لاگ هاست را به کار بردن از نظر من چندان غلط نیست.

در آخر این که ،
از کتابچه مهدی خلجی نقلی می آورم که «...اگر دوستی از نوشته‌ای برنجد، خود نيز سراپا خواهم رنجيد. ارزشی در نوشته‌ای نمی‌بينم که جانِ عزيزی را بيازارد».

مهربانانه و ارادتمندانه

پاسخ فرهاد عزیزم

2005-09-21T22:56:00.000+04:30

سلام دانيال عزيز

1- همين كه يادداشت ام را خوانده و انتقادات را به آن نوشته اي نشانه ي لطف توست .
2- چه كسي گفته تو در مقامي نيستي كه اين نوشته را نقد كني ؟ چرا حقي را كه مال توست و بسيار بديهي ست از خودت مي گيري؟! لطفا يكبار و براي هميشه از اين فروتني هاي ايراني وار دست بردار . "تو كاري را انجام داده اي كه حق توست" . اما بگذار بگويم كه آنرا به درستي انجام نداده اي !
3- اغلب ما اينگونه ايم(نوشته ي ديگران را آنگونه مي خوانيم كه عادت داريم و آنگونه كه بلافاصله از آن برداشت مي كنيم ، در باره اش به داوري يا انتقاد مي نشينيم) و از توجه به جزييات نوشته هاي ديگران دريغ مي كنيم . و آنگاه دچار سوءتفاهم حاد مي شويم !
4- من هرگز آقاي احمدي نژاد را "رييس جمهور خود "نخوانده ام بلكه او را چنين خطاب كرده ام : رياست محترم "جمهوري اسلامي ايران" . در حاليكه اگر او را به رياست جمهوري "خود" مي پذيرفتم لابد مي نوشتم : "آقاي رييس جمهور !"چطور از چيزي به اين وضوح، تو چيزي خلاف آن برداشت كرده اي ؟!
5- درباره ي گلستان چاي : من مطمئن نيستم اما در ذهنم چيزي از يك يادداشت تاريخي كه 15 سال پيش خواندم ، در ذهن دارم كه گمانم مرا همانوقت هم متعجب كرد و آن هم اين بود كه عهدنامه ي گلستان را "گلستان چاي"خوانده بود و البته توضيح داده بود كه وجه تسميه اش چيست .اما در اين باره نمي توانم با قاطعيت داوري كنم . پس از تحقيق و اطمينان از اينكه عنوان واقعي چيست خواهم توانست قضاوت كنم . همين حالا نامه اي به آقاي نوشيروان كيهاني زاده كه در اين امور صاحب تجربه است ميل زدم و از او در اين باره راهنمايي خواستم . تا پس از آن با تو همراهي كنم يا نه به تو بگويم كه اشتباه از توست . حافظه و دانسته هاي تنها من ، ملاك داوري ام نخواهد بود.
6- يكبار آيت الله مشكيني در نماز جمعه به جاي "بيت اللمققددس" كلمه ي "بيت اللمقدس " ( به فتح ميم و كسر دال) را بكار برد . تا مدت ها به او ميخنديديم . اما بعد ها وقتي به تلفظ صحيح آن كلمه پي برديم جز خجالت چيزي نصيب مان نشد !
7- اما حتي اگر آقاي احمدي نژاد اين اصطلاح را غلط بكار برده باشد( كه احتمال اش زياد است ) ، باز هم به او ترحم نخواهم ورزيد بلكه اگر به او دسترسي داشته باشم به او و دوستانه تذكر خواهم داد كه صحيح اش اين است . همه چيز را همگان دانند نه فرهاد جعفري يا دانيال جعفري ! و اين عيبي بر كسي نيست كه چيزي را غلط به خاطر سپرده باشد .
8- خود من لفظ آهيمساي گاندي را در يك مقاله ام آهيسما بكار برده بودم . خواننده اي ايميل زد و (او هم با ابراز فروتني ايراني وار و پوزش و ...) تذكر داد. از او به خاطر اينكه به من تذكر داده است تا غلط ام را تصحيح كنم عميقا تشكر كردم و به او هم يادآور شدم كه اصلا كار زشتي مرتكب نشده است كه اين همه پوزش مي خواهد!
9- خود تو اشتباه نكرده اي و نمي كني؟ رييس جمهور مگر قرار است علامه ي دهر باشد ؟ من بارها از زبان آن قبلي شنيدم كه به شوراي امنيت سازمان ملل متحد گفت :"شوراي امنيت ملي " !
10- چند اشتباه وحشتناك مي خواهي از "بوش به تو نشان بدهم كه اشتباه احمدي نژاد پيش آن هيچ است ؟! براي ترحم ورزيدن به ديگران به دنبال دلايل و انگيزه هاي بزرگتري باش دوست من ( در حقيقت : مغلوب تبليغات كلوپ نازي آباد نشو كه يك سرش توي پاريس و لندن و بروكسل و برلين است و يك سرش در نازي آباد !)
11- آيا بهتر نبود به جاي اينكه بنويسي : چطور او را رييس جمهور خود ناميدي ؟ مي نوشتي: چنين به نظرم رسيد كه او را رييس جمهور خود ناميده اي . ميخواهم بدانم آيا درست فهميده ام؟ و اگر درست فهميده ام چرا او را رييس جمهور خود مي نامي؟آيا اين منصفانه تر نبود ؟
12- "كمبود دانش " يعني چه دانيال جان ؟ باز هم تعارفات ايراني تكه پاره كردي؟
13- الله و اكبر از دست اين تعجيل در خواندن و سرعت در داوري !نوشته اي : اشاره ي شما به سلب تابعيت از خودتان مربوط به مطلب " من موشك شهاب سه نيستم " است !! نه عزيز دلم . از كجا ي مطلبم چنين برداشتي كردي ؟ آيا همه ي معلومات تو از من كه به چند مطلب ام در گويا خلاصه مي شود مي تواند مبناي داوري فرار گيرد ؟!داستان در خواست ترك تابعيت من در اعتراض به وضع موجود ،كه هفت سال پيش و براي نخستين بار در طول حيات نظام جمهوري اسلامي ايران رخ داد و درون محافل سياسي سرو صداي زيادي كرد ، هرگز ربطي به مقاله ي "من موشك شهاب سه نيستم" ندارد.
14- حقيقتا جالب است دانيال جان ! چطور برداشت كاملا غلط خود را به من نسبت دادي ؟ آيا چنين اجازه اي داشتي ؟ اول يك چيزي را به ديگري نسبت ميدهند و بعد از او مي پرسند؟! و مطابق آن لطيفه ي معروف اول ميبرند و بعد مي شمرند؟! آن هم در يك فضاي عمومي مثل وبلاگ؟
15- اما در مورد ترك تابعيت :هفت سال پيش من به طور رسمي و قانوني، و مستند به ماده ي 988 قانون مدني، از دولت ايران خواستم كه تابعيت ام را لغو و سپس مر از كشورش اخراج كند . چون در كشور آنها من صاحب هيچ حقي نيستم كه قانونا و ظاهرا از آن برخوردارم . هيات دولت خاتمي با اين درخواست ام كه براي نخستين بار در تاريخ جمهوري اسلامي صورت ميگرفت(پيش از آنرا خبر ندارم) موافقت نكرد اما در عوض از وزير ارشاد (مهاجراني) خواست تا با در خواست انتشار هفته نامه ام موافقت كند تا تابعيت ايراني ام را ترك نكنم !
16- دانيال عزيز اينها را نمي گويم تا تو را سرزنش كرده باشم ، بلكه مي نويسم تا در موارد بعدي رعايت كني . چون تو باتعجيل در داوري ات و سپس گذاشتن اين مطلب در وبلاگت، ديگران را درباره ي من به سوءتفاهم مي اندازي . شايد بسياري نوشته ي تو را بخوانند اما پاسخ مرا نه ! و اين ظلم به من نيست ؟
17- ( اين را با لحن دوستانه ي توام با گلايه بخوان نه تندتر از آن)من كي آقاي احمدي نژاد را منتخب ملت ايران ناميدم دوست من ؟ ممكن است چنين چيزي را در يادداشت ام نشانم بدهي ؟ چرا به خودت اجازه ميدهي ببري و بدوزي و آنوقت تن ديگران كني ؟ چطور وقتي به صراحت نوشته ام كه به او و آن ديگران راي نداده ام و نخواهم داد چنين چيزي را به من نسبت ميدهي ؟
18- او به مراتب از آن ديگري هوشمند تر و زيرك تر است چون از كريستين امانپور نخواست كه در مصاحبه با او روسري سر كند ! به وزرايش دستور داد صورت تمام اموال و دارايي هاي شان را اعلام كنند ! براي سيستان و بلوچستان استانداري بومي و مورد تاييد اهل سنت انتخاب كرد ! در باره ي خوزستان نيز چنين نظري دارد ! تمايل دارد تا مدارس را از دست آموزش و پرورش درآورده و به شهرداري ها تحويل دهد! ( اين يكي از هوشمندانه ترين كارهاي اوست ) به سربازان بالاتر از ديپلم اجازه داد تا در ادارات دولتي و بدون لباس خدمت كنند و.... چيزهايي كه در آينده خواهي شنيد ( آگر آمريكا و نظام بين الملل به او مجال دهد البته!)
19- بازهم اشتباه و بازهم بدون تحقيق داوري كردن ! ماده ي مورد اشاره هرگز ربطي به ايرانيانيان با تابعيت مضاعف ( يا دوگانه ندارد) .بلكه مطابق اين ماده هر شهروند ايراني كه:بيشتر از 25 سال داشته باشد, خدمت سربازي اش را گذرانده باشد ، هيچ مال غيرمنقولي در ايران نداشته باشد (و اگر دارد بفروشد) و نسبت به حق الارث احتمالي اش از خود سلب حق كند ؛ آنگاه مي تواند طي درخواستي از هيات دولت بخواهد كه تابعيت ايراني او را لغو كند.اگر هيات دولت دلايل او را كافي ببيند با آن موافقت مي كند . در اين صورت شخص مكلف است ظرف سه ماه از كشور خارج شود .در غير اين صورت دولت مكلف است او را از كشور اخراج كند.قربانت : فرهاد

توضیح : بنا به درخواست فرهاد عزیز ، بخش هایی از نامه حذف شده است.با احترام به او ، و از آن جایی که نوشته های وارسته ای چون او را زینت این وبلاگ می دانم، آن را این جا گذاشتم.اما گلایه ام هم چنان باقی ست که چرا وبلاگ شخصی ندارد.
بیشتر تامل خواهم کرد تا پاسخی در خور برای این نوشته فراهم کنم

جایزه ام

2005-09-20T15:28:00.000+04:30

در مسابقهء مقاله نویسی داوران من را به عنوان نفر اول انتخاب کردند.همان موقع شروع مسابقه ف.م. سخن نوشت که جایزه نفر اول پیش اوست.
دیروز متوجه جایزه ام شدم،یعنی بعد از کامنت گستاخانه ام ،سری به وبلاگ وزین سخن زدم و آن را یافتم.جایزه را عیناً اینجا نصب می کنم تا دیگران هم بهره ببرند:

جايزه ي اينجانب به برنده ي خوشبخت ِ مسابقه ي مقاله نويسي عليرضا تمدن، جناب بيانکونرو
بيانکونروي عزيز!قول داده بودم بر مقاله اي که در مسابقه مقاله نويسي عليرضا تمدن اول شود نقدي بنويسم و نمي دانم مي داني که نقدي که من مي نويسم معمولا کمي تا قسمتي دردناک است و شخص مورد نقد را از گفتن و نوشتن پشيمان مي کند اما به هر حال قولي است که داده ام و متاسفانه (به قول وبلاگستاني ها شوربختانه يا سوگمندانه) قرعه به نام جنابعالي افتاده است ولي سعي مي کنم جوري ننويسم که خداي ناکرده - پيش از افتادن به دست قاضي مرتضوي عزيز به عنوان يک نويسنده ي شايسته -، برويد دنبال کار و زندگي تان و پولدار و خوشبخت شويد.
البته اينها شوخي است و نقد اصلا نبايد باعث ناراحتي يا زهره ترک شدن شخص مورد نقد شود و نويسنده بايد بتواند همچنان بنويسد ولي خب بد نيست که هميشه قيافه ي وحشتناک نقدنويسان را موقع نوشتن جلوي چشمش داشته باشد تا اگر يک وقتي همين جوري کلمه اي کشکي کتره اي صادر شد، بتواند آن را فوري ديليت کند.
خوشبختانه در مقاله شما کلمه ي کشکي کتره اي نيافتم که بتوانم گير بدهم ولي بحث شيرين ِ اعدام يا حبس ابد مرا به شوق آورده است که کمي به اصل موضوع بپردازم.
بيانکونروي عزيز!شما کارتان نوشتن مقاله بوده است و خيلي خوب توانسته ايد از عهده ي اين کار بر آييد و برنده ي خوشبخت جايزه ي اول (که اهدا کننده ي اوليه اش معلوم نيست چرا وسط کار يکهو در رفت) بشويد ولي مهم اين است که به هر حال جايزه ي اول را برده ايد و علي تمدن شده، اين جايزه را از خورشيد خانم مي گيرد و به شما مي دهد که ما هم به نوبه ي خود از ايشان تشکر و قدرداني مي کنيم.
اما عزيز من! اين بحث و فحص ها يعني چه؟ اعدام نباشد يعني چه؟ ولتر و مونتسکيو و کانت و روسو و انسان گرايي و کرامت انساني يعني چه؟ شما جوانيد به ياد نداريد اما ما هنوز خوب به ياد داريم که آقاي ناظم از پنجره ي کلاس نعره مي زد: "مراد، ترکه!" مراد فراش مدرسه هم مي دويد از درخت خرمالو يک ترکه تر و تازه و باريک و بلند مي کند و در حوض خيس مي کرد و به کلاس مي آورد و آقاي ناظم که هيکلي کمي کوچک تر از رضا زاده داشت با آن به دست ظريف و نحيف ما ها مي کوبيد که چرا جاي امام نهم با امام دهم عوض شده يا اسيد کلريدريک با اسيد سولفوريک جا به جا شده. اين تازه زمان شاه بود، زمان شما را نمي دانم فقط آخرين خبري که از يک شهرستان به ياد دارم اين است که آقاي ناظم ناخن بچه را در مدرسه با گازانبر کشيده است (خبري که خودم اگر در روزنامه هاي خودمان نمي خواندم محال بود باور کنم حتي اگر پيغمبر مي گفت). خب آن وقت شما دوست عزيز انتظار داريد مني که يک نقطه ي نقي و تقي را جا به جا کرده ام و آن طور ترکه خورده ام يا به خاطر اندکي بازيگوشي ناخنم با گاز انبر کشيده شده، اگر لواط بفرمايم (استغفرالله، استغفرالله، استغفرالله – همراه با گاز گرفتن لاي دو انگشت شست و اشاره) به شيوه ي برغوتي – مگي با من رفتار شود؟ آخر قربان، شما نمي فرماييد که مني که به بچه ها و دخترهاي يک محله تجاوز کرده ام، در آن شصت و هفت بار حبس ابدي که در زندان به سر مي برم بر سر زندانيان بدبخت چه مي آورم؟
شما دوست عزيز من که به اين خوبي مقاله مي نويسيد، سوخت موتور ِ مدرنيته و اين بچه بازي ها را ول کنيد و بچسبيد به آن سيستم آموزشي که از اول تا آخرش با وحشت و دلهره همراه است. سيستمي که خدا بيامرز صمد بهرنگي در کتاب کند و کاوي در مسائل تربيتي ايران متاسفانه (همان شوربختانه و سوگمندانه ي وب لاگستان) مي گويد نمي توان بچه اي را که مرتب از دست پدر و مادر و خواهر و برادرش کتک مي خورد در مدرسه کتک نزد. صمد که اين را بگويد، يعني وضع خيلي خراب تر از آن است که کتاب هاي روانشناسي مدرن غربي بتوانند براي ما کاري بکنند. شما بچسبيد به آن سيستم آموزشي که تا مرحله ي دانشگاه و احتمالا بعدها در کوچه و خيابان مي خواهد دختر و پسر را از هم جدا نگه دارد و معلوم نيست که کجا بايد دختر يا پسري را ديد و پسنديد و ازدواج کرد و دست از سر بچه هاي بدبخت (همان نگونبخت و شوربخت وب لاگستان) برداشت.
شما تشريف ببريد در ساختمان يک دادسرا – هر کدام که دوست داري – مثلا يکي هست در سر خيابان ايرانشهر که کيس هاي خيلي با حال در آن جا مطرح مي شود. اصلا برويد در دادسراي جنايي خيابان شاپور؛ آنجا که جنايتکاران را مثل قاتل ناصرالدين شاه يا حاج سياح با غل و زنجير مي آورند؛ اگر کلمات مگي و برغوتي و مدرنيسم يکهو از مغزتان نپريد؟
يقين مي دانم با ديدن وضع آن زندانيان آرزو مي کنيد که اين بدبخت ها به جاي 67 بار حبس ابد شدن يک بار با جرثقيل بالا کشيده شوند و از چنين رنج بزرگي برهند.
اميدوارم دفعه ي ديگر مقاله اي در تاييد اعدام، آن هم به وسيله جرثقيل و بند رخت پلاستيکي بنويسيد که با جامعه ي ما و خفاش شب – بيجه سازگار باشد نه برغوتي – مگي.
با آرزوي موفقيت براي شما در کار نوشتن و علاقمند شدن قاضي مرتضوي به مقالات تان.ف.م.سخن

سئوالی چند از یک دوست

2005-09-20T00:20:00.000+04:30

فروتنانه در پاسخ به مقاله ارزشمند شما" نامه به احمدی نژاد"
فرهاد جان سلام

با عرض ادب و مهر،نامه ء پر مغز شما را به ریاست جمهوری تان خواندم.در مقامی نیستم که چنین مطالبی را نقد کنم،این را به خوبی می دانم،اما فکر کردم چند خطی ازین آزادی که عرصه مجازی فراهم آورده بهره مند شود تا به قول شما دوباره وارد جرگهء آدم ها(موجوداتی که روابط شان را در اجتماع ترس تنظیم نمی کند) شوم.
اول این که تمنا دارم بگویی چرا شما که مثل من رای به هیچ یک از کلوپ قدرت ندادی(باور کن فهم این مسئله برای آحاد جامعه سخت بود که فهم کنند همه کاندیداها جزو باشگاه قدرت اند و ازین نظر حداقل یکسان اند)؛ این مرد به قول شما کوتاه را رییس «جمهور» خود بنامی؟
من از او کینه ندارم،از هیچ یک از سران این مملکت ندارم،حقیقت این که برای کسی که از عهدنامه «گلستان چای» حرف می زند احساس ترحم هم دارم.جدای از سر پایین انداختن ،بر بلاهت کسی که تعریف درجه را نمی داند تاسف هم می خورم.اما همه این ها دلیل نخواهد شد که برای رواج مهر ورزی( که بسیار به اعلام اش از سوی این مرد بدبین ام) او را منتخب ملت ایران بدانم،چه رسد به منتخب من.

دوم ؛در کمال احترام می خواهم که شما مستندات خود را برای مدعایتان ( هوشمندی و مدیر تر بودن این یکی از آن یکی) روشن کنید.همیشه انتقادات شما را نسبت به «کلوپ نازی آباد» ستوده ام(از جمله همین ترکیب موجز و گویای شما را) با این وجود ،احتمالاً به دلیل کمبود دانش، نتوانستم مدعای شما را هضم کنم.

سوم؛اشاره شما به بهره مندی از قانون سلب تابعیت برای خودتان ،مربوط به مقاله «من موشک شهاب سه نیستم» است.البته که چنین اقدام شجاعانه و انسانی شما، که در کمال فروتنی حاضر به سلب حقوق اساسی شما برای شریک نشدن در جنایتی علیه بشریت است.اما با آنچه از شما شناختم ،کنجکاو شدم که آیا باز هم چنین شجاعانه عمل کرده اید؟

چهارم ، من پیش از این نیز اطلاعی هر چند سطحی از ماده مورد اشاره شما داشته ام.آن طور که من شنیدم ، ایرانیان ثروتمند که از مهلکهء انقلاب گریختند، و تبعیتی دوگانه داشتند، در ایالات متحده دعوی به دادگاه بردند که تبعهء ایران نیستند و به عنوان یک آمریکایی از حکومت جدید ایران به خاطر مصادره اموال شان شکایت دارند.عده ای شان موفق شدند مبالغی هنگفت از دارایی های بلوکه شده ایرانی را به چنگ آورند(با سلب تابعیت ایرانی).خلا قانونی مذکور در چند جا دیگر هم مورد سوء استفاده قرار گرفت.بنابراین دولت وقت (زمان جنگ) تصمیم گرفت شرط سلب تابعیت را موافقت هیات وزیران قرار دهد.پر واضح است که این خود به خود به معنی منتفی شدن چنین گزینه ای بود.برای همین هست، که هنوز بسیاری از ایرانیان ساکن خارج ،با پاسپورت کشور مبدا از اقامت گاهشان خارج می شود و به مهر آباد که می رسند پاسپورت ایرانی را که از سفارت طلب کرده اند رو می کنند!
در بعد حقوقی سخن شما کاملاً صحیح هست.الغای حقوق اساسی چون سلب تابعیت ، آن قدر مذموم هست که نیازی به سخن بیشتر نباشد.اما عزیز ،مگر اصول ده گانه ابتدای قانون اساسی به کمال اجرا می شود که از زیر پا گذاشته شدن اصل نهم تعجب کنیم و بر پایه اصل هشتم در صدد گوشزد کردن اشتباه بر آییم.
بخواهیم یا نخواهیم ، حکومت مدت هاست راهش را از من و شما جدا کرده ، و صدای ما وقعی نمی نهد.
من هم مانند شما ،مدت ها گوشزد کردن اشتباهات حکومت را ،نه لزوماً فقط از سوی اهل اندیشه ،بلکه توسط آحاد مردم ، چه درست و چه غلط ، راه اصلاحی عالی می دانستم. هزینه پایین برای «گوشزد کردن» ، تیراژ بالای «گوشزد» و افزایش غیر مستقیم آگاهی ها از فواید بی شمار این روش است.اما با مخروبهء فرهنگی که ما حصل دول جنگ و سازندگی و اصلاحات است ، می توان «واقع بینانه» به تاثیر اش خوش بین بود؟

در آخر اشاره کنم که از کم نوشتن شما هم چنان گله مند ام.
اخلاقاً خود را موظف می دانم که اگر قابل دانستید و پاسخی به این نامه نگاشتید ،وبلاگ من افتخار چاپ اش را خواهد داشت.

با مهر
دانیال

هنجار ها

2005-09-17T14:22:00.000+04:30

دیروز چیزی دیدم که حسابی مرا به فکر فرو برد.من زیاد اهل تهران گردی نیستم ، از شلوغی بدم می آید.شاید به همین خاطر باشد که صحنه ای که تجسم خواهم کرد برای شما تازگی نداشته باشد:

شب جمعه ها معمول است که فرزندانی که هنوز بالغ تشخیص داده نمی شوند در معیت خانواده به پارک سینما و رستوران می روند(تفریحی عمومی غیر ازاین ها هم داریم؟) .کمی که جوانتر بودم؛به راحتی می شد دخترکان بالغ تر را از روی شیوه پوشش شناسایی کرد: آرایش مفصل تر و آشفتگ کمتر در چهره و خلاصه فرق بود بین بزرگ و کوچک.
اما دیشب حکایت دیگری بود ،دخترکانی که سن شان به زحمت به ده دوازده سال می رسید،الگو برابر اصل دختران بیست و چند ساله بودند.جالب اینکه اصلاً هم به خانواده همراهشان نمی خورد که مجوز چنین پوششی را بدهند.در دامنه کوه توچال که محل رفت و آمد خیلی آدم هاست،دخترکانی که بی والدین بودند ،آششان شور تر بود.

برایم فهم اش مشکل نبود که بچه ها در این سن الگو برداری از اطرافیان را برای ورود به دنیای آدم بزرگ ها انجام می دهند.ولی واقعاً نمی فهمیدم که آیا بزرگ تر ها از دنیای بزرگی فقط همین را توانسته بودند به آنها بیاموزند؟
نسل بعدی ما به شدت خوش گذران بار می آید،والدین که هیچ پاسخی برای دنیای سئوالات آنها ندارند،خود شدیداً دچار سرگشتگی اند،و جبران محدودیت هایی که در مورد خودشان اجرا شده را در بی قید بار آوردن بچه ها می دانند.به قول رهبر انفلاب آسیب اجتماعی که می گویند این هاست ها.
این نسل جدید از ریشه با ارزش های انقلابیون (به مفهوم مثبت آن) بیگانه اند ، و آشنایی کمی هم با ارزش هایی اومانیته غربی دارند؛ اصولاً نسلی که میزان استفاده اش از کتاب زیر دقیقه در روز باشد ، و قریب اکثر وبلاگ نویسان اش دنبال آهنگ و هک و فیلتر باشند ،فکر نکنم چیز دیگری برایش متصور بود.
مسئله عمده همین جاست؛به نظرم یک جای این تئوری جامعه شناسان که دوری از ارزش های سنتی را منشا الزامی تجدد بدانند می لنگد.کار که به این جا کشید اصلاً بگذارید من هم پرده از فرضیه ام بردارم:
من تصور می کنم میان تحول خواهی در جامعه وشیوه تعریف هنجار ها و تا حدودی ماهیت هنجار ها ارتباط مستقیمی وجود دارد،برای این که روشن تر شود بگویم که من شدیداً مخالف این هستم که هر تغییری در جامعه لزوماً به بهتر شدن می انجامد.این شدیداً بسته به عوامل گوناگون است.مثلاً این که روند های جهانی در دنیای امروز در کدام سو در حرکتند،و یا این که انسان ها به عنوان سلول های این کل ، در چه سطحی از آگاهی اجتماعی اند.
خوب تا حدود زیادی وابسته به این هم هست که هنجار از چه مسیری تعریف می شوند ؛ماهیت مرجع معرف آن چیست و چه خاستگاه اخلاقی دارد.
درایران امروز؛هنجارسازی دارای مرجع دوگانه شده( که احتمالاً مدل های دیگر اجتماعی هم چنین اند) اما این دو اصلاً سر سازگاری باهم ندارند.حکومت که به زور قانون سعی دارد هنجار ها را تغییر دهد و خانواده که هر آنچه خلاف هنجار حکومتی باشد را درست می داند.این جایی ست که من احساس می کنم باعث آسیب اجتماعی می شود.
خانواده که به دلیل اقتصادی توان هم فکری و تولید هنجار هایی مبتنی بر یک «سلسله اصول» را ندارد ، به این بسنده می کند که «این ها(حکومتی ها) نمی فهمند ،ما خودمان درست انجام می دهیم».طبیعی ست که هنجار های تولیدی هدف خاصی را دنبال نکند.
از سوی دیگر در سطح اجتماع هنجار های دوگانه ،آسیب های متعدد اجتماعی به بار می آورد که موضوع این بحث نیست.
آن چه این جا برویش تکیه دارم، این است که هنجار سازی در اختیار دو نهادی قرار گرفته که هر دو به یک اندازه متزلزل اند و در معرض تندباد حوادث.آمار طلاق 25% و بی ثباتی سیاسی 8سال اخیر ،از نظر من شباهت های بی مانندی دارند.این تزلزل باعث می شود که هنجار های تعریفی هیچ نسبتی با ارزش های مدرن پیدا نکنند.به زبانی ساده، وقتی تقلب، زرنگی معنی می شود و ریا، دین داری ؛تکلیف روشن است.

تا این جای کار همش حرف های خودم،اما انطباق اش با اجتماع:
در جامعه ای که دختر بیست و چند ساله اش به جای ساختن رویاهایش در حد و اندازه های یک زن مستقل موفق ، به فکر خوش پوشی و به روز ماندن صرف باشد ،بلکه از جماعت رجال کسی دم به تله بدهد،معلوم است که الگو برداری سطحی و نسبتاً کور نوجوانان اش ،منتهی به برداشتی اساساً غلط از «بزرگ شدن» شود.برای همین است که تصور می کنم ،سیر سقوط اخلاقی اجتماع در آینده باز هم سرعت خواهد گرفت(در کوتاه مدت)،چون این مدل هنجار های «ناهنجار» مرتب از دوقطب خانواده-حاکمیت دوباره سازی می شود.
اجتماع مرتب برای کسی که نذری امام حسین می دهد ارزش اخلاقی منظور می کند .
خانواده مرتب از وظیفه اصلی اش در دنیای مدرن، یعنی تربیت مدرن و به روز عقب می افتد و نوجوانان را شیدا و سرگشته با جیب پر از پول رها می کند.
حاکمیت هم چنان به ترویج اشکالی به ظاهر نو از دین اقدام می کند (سریال های نو مذهبی با تم اجتماعی و به روز) ،مردم بیشتر و بیشتر از روند جهان عقب می افتند.
هنجار های حکومتی دوباره و دوباره توسط افراد شکسته می شود ،اما جرات کنار گذاشتن آن ها در کسی پدیدار نمی شود(هنوز غالب جامعه به کسی که در مجلسی شراب خواری می کند به دیده تردید می نگرد و هنوز از کسی که از روابط آزاد جنسی استقبال می کند دوری می جوید).
خلاصه این دور باطل حسابی در جریان است .

گاف پرزیدنت

2005-09-13T22:47:00.000+04:30

اکنون که این نوشته ها به رشته تحریر در می آید،هنوز معلوم نیست که پرزیدنت احمدی نژاد در لیست سخنرانان مجمع عمومی هست یا نه،واگر هست،آیا از ابتکار هایش ملت را به فیض خواهد رسانید یا نه.اما گفتن یک نکته را خالی از لطف ندیدم:
احمدی نژاد که در یک برنامه ضبط شدهء خبری پرده از «ابتکار» اش برای بحران اتمی برداشت ،جدای از تکنیک ضعیف سخنرانی اش یک گاف بزرگ داد: او که از روی نوشته می خواند گفت که :«بنده برای مسئله هسته ای ابتکاری دارم که در آینده آن را توضیح خواهم داد.»
این مرد ارادانی که در زمان انتخابات چشم در لنز دوربین نمی انداخت تا شدت حجب و حیای اش معلوم باشد، و در مجالس به دستان بروی شکم راه می رود( مانور مزخرف اختراعی احتمالاً مدیران مدارس ما در یک دهه پیش، که برای من از مدت ها پیش معنی اش : من قدرت دارم ولی از آن سوئ استفاده نمی کنم بود)، آن قدر قوه تمیز ندارد که استفاده از لفظ ابتکار ، در ادبیات ایرانی ، جز نخوت و خود بزرگ بینی معنی نمی دهد.مثل این که حتی حق دخل و تصرف در نوشته هایی که به او می دهند را ندارد.
جاهای دیگری هم معلوم شده که تا چه اندازه در صحبت کردن مردد است(لابد منتظر است همیشه کسی به جایش حرف بزند) ، او وقتی با اعتراض به جای یک خبرنگار مبنی بر عدم مصاحبه مواجه شد گفت:«عجیب است حرف های تازه ای می شنوم» اقلاً من اصلاً نفهمیدم منظور اش چی بوده.

در باب سخنان اخیر عبدی

2005-09-11T17:27:00.000+04:30

مدتی را در مسافرتی برای تجدید قوا بودم نتوانستم این جا چیزی بنویسم،اگرچه کلی مطلب سر دل من مانده پس بگذارید یکی یکی بنویسم:

.ماجرا از یک واکنش رادیکال و احساسی از سوی یکی از سرسخت ترین طرفداران کلوپ نازی آباد(عنوان مناسبی که فرهاد جعفری ابداع کرده ) شروع شد(در کمر بستگی اش همین بس که تابلوی وبلاگ اش در طول انتخابات شد : تا اطلاع ثانوی فقط معین!).این نوشته سرآغاز کلی جدل در وبلاگستان شد ،که به نظرم معقول ترین پاسخ ها را به ان ، اعضا و سمپات های میانه رو تر و اغلب غیر مذهبی تر جبهه حامی شرکت در انتخابات دادند. وبلاگ جمهور و بهمن آقا دو تا از کامل ترین نوشته ها را در این باره دارند.
چندین بار خواستم بنویسم در این باره،اما هر بار به نوشته های این عزیزان بر خوردم و به قول امام محمد غزالی دیگر منبر نرفتمی.
اما مصاحبه جدید عباس عبدی ، که اولین بعد از اعلام تبرئه اش است، مرا بر آن داشت که نکته ای که یک بار نوشتم را دوباره از زبان عبدی تکرار کنم: اصلاح طلبان باید بروند شمال ، کتاب بخوانند ،از جلوی چشم مردم دور شوند.این تنها کاری ست که می توانند بکنند.برداشتن گران سنگی چون جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر ،با این وزن پایین سیاسی شان، فقط باعث تشدید دیسک بیرون زده تناقض از ستون فکری مشارکتی ها خواهد شد.

عبدی کار را تمام می کند : او می گوید معیار شرکت نیست،مسئله از این واضح تر است که بخواهم توضیح دهم.اگر معین رد صلاحیت شده بود،الان تمام مشارکتی ها در این اشتباه شریک بودند(به تعبیری که برای تحریمی ها آورده اشاره می کند)؟
مشارکت و یا عدم مشارکت آگاهانه مهم است.(نقل به مضمون)

در وبلاگ جمهور نیز اشاره شده بود که نوار اجتماعی که تحول خواه است و اساساً برای حضور بر سر صندوق ها «فکر» می کند و به وظیفه عمل نمی کند،نحیف تر از آن است که دوباره خط کشی تحریمی-مشارکتی شود.برای من این استدلال مکفی ست که حتی اگر در وبلاگ الپر ،صدتا دلیل دیگر هم بیاورد که راهش از دیگران جداست،او را محذوف ندانم.همیشه در معادلات آینده سیاسی تفکری که نماینده اش است را در محاسبات وارد کنم،و هر جا که شرایطی چون دوم خرداد پیش آمد، به فکر ائتلاف باشم.صد البته دلایل دیگری هم دارم برای این تصمیم گیری:
میان سالی را می شناسم که 19 ماه انفرادی را در زندان به خاطر سمپات مجاهدین بودن گذرانده،زندگی اش بر باد رفته و تمام جوانی اش را در اوین گذرانده،هنوز دل اش برای سازمان پر می زند،اما در دوم خرداد به خاتمی رای داد.
میان سالی دیگر را می شناسم که 7سال از جوانی اش (شامل 9ماه انفرادی) را در اوین بوده، آن قدر از جوانی می دانست که باید عاشق شد،پس یک ازدواج ناموفق حاصل اش شد،او هم مفتخرانه دوم خرداد پای صندوق حاضر شد.
دختر جوانی را می شناسم که فوق لیسانس عمران می خواند ، دور اول به معین رای داد،نه به این خاطر که در میدان خِر اش را گرفته بودند و توجیه اش کرده بودند،فقط چون دوست نداشت کناری نشسته باشد.دور دوم او پای صندوق نرفت.
مادری را می شناسم که لیسانسه است، دور اول را به هاشمی رای داد ،چون احساس وظیفه می کرد.دور دوم در خانه نشست.
می خواهم بگویم برخلاف آن چه که مشارکتی ها می گویند ،3میلیون رای ، آرای خالص شان نیست.محاسبه اش هم ساده است.کافی ست (و فکر می کنم انجام شده است،هرچند مخفی) یک نظر سنجی وسیع میدانی شود.در سوی دیگر می خواهم بگویم مدعای ابراهیم نبوی و مسعود بهنود هم به نظرم چندان قوی نیست که آرای هاشمی را در سبد دموکراسی خواهی و دل سوزی ریختند.بسیار کسانی مثل مثال های بالای من بودند که مشتاق مشارکت در سرنوشت بودند،اما نمی توانستند خود را راضی کنند که رای شان دوم خرداد دیگری می سازد،و اگر هم بسازد چه سود.

در نوشته اخیر نبوی هم به اسدالله بادامچیان نکته جالبی نهفته است: او هم معترف است که اصلاح طلبی لزوماً خاتمی و مشارکت و مجاهدین انقلاب نیستند.برای کلوپ نازی آباد باید این زنگ حطری باشد ،اگر گشو شنوا داشته باشند.فعلاً که اقدام فراکسیون اقلیت مجلس ،در رای اعتماد به وزرا ،هوشمندانه ترین حرکت پس از انتخابات بوده است.

یک نکته بامزه هم به ذهنم رسید:
حداد عادل که به مدد ثابت قدمی شورای نگهبان ،در یک انتخابات از پیش تحریم شده ریاست مجلس را گرفت ،ویزا نمی گیرد.در حالی که مابقی عمرش در کار فرهنگ بوده است.
احمدی نژاد که از سوی رسانه های غربی و حتی پنتاگون متهم به اقدام علیه منافع ایالات متحده و شهروندان اش است، به لطف رنگ و بوی دموکراتیکی که آرای مشارکتی ها به انتخابات اش داد ویزا در یافت می کند تا خارج ندیده از دنیا نرود.پر واضح است که دلیل عمده این برخورد دوگانه ، محاسبه ایالات متحده برای تهدید و تطمیع حکومت ایران است تا احمدی نژاد در نیویورک به میز مذاکره با آمریکا وارد شود. اما آیا استدلالی غلط خواهد بود (به خصوص از دید رسانه های جمعی جهان) که احمدی نژاد به دلیل انتخاب شدن در شرایط دموکراتیک تر ، شایسته حضور در سازمان ملل شده است؟باز هم می توان ساده لوحانه و بدون در نظر گیری شرایط بین الملل حرف از بی اثر بودن عدم مشارکت زد؟

کابینه 70میلیونی

2005-08-27T17:02:00.000+04:30

این روز ها چندین مطلب جالب و متفاوت خواندم در باب این کابینه.اول این را بگویم که تصورم این است هنوز ،که این مدیران می توانند در وزرات خانه شان کار کنند اگر نخواهند همه را مثل خود کنند و می توانند در وزارت خانه مربوط انقلاب کنند و در عوض آن جا را فلج خواهند کرد.حسین پیش از این نوشت که مدیران میانی که تکنوکرات های طبقهء متوسط و نو گرا هستند اصولاً چنین افرادی را تحویل نمی گیرند که این ها بتوانند کار چندانی از پیش برند.البته احتمالاً حسین حرف هایش را کمی تعدیل خواهدکرد،چون بحث آن روز افروغ به عنوان وزیر فرهنگ بود نه صفرا هرندی.لازم به توضیح نیست اما،من کابینه را یک«کل» نمی بینم،حداقل بعد از رد چهار وزیر پیشنهادی که یکی کلیدی ترین وزراست(نفت)،پس نباید انتظار تغییرات هماهنگ را داشت و احتیاج به تحلیل هر وزرات خانه – که با بوروکراسی حاکم خود مثل یک دولت عمل می کند – به شکل جداگانه است.من در مورد وزارت خانه مربوط به حرفه ام ،اگر جریان اطلاعات هنوز باز مانده بود،در آینده نظرم را خواهم نوشت.
اما به شکل کلی این فرض را درست می دانم که:
حداکثر میدان عملی که به وزرای «ارزشی» خواهند داد، این است که مثلاً دفتر شان را به آبدار خانه منتقل کنند و حقوق اندک بگیرند و از مزایای وزارت دوری بجویند.مشروط به این که
وزرا «انقلابی» نشوند، در این صورت نهایت برد عملیاتی شان،ریاکارانه تر کردن ساختار قدرت در وزارت خانه است و طبعاً وضع از اینی که هست در هر وزارت خانه بدتر می شود.
در حالت اول ؛اشلی کوچک از کشور در وزارت خانه برقرار می شود:
مدیران میانی که طبعاً نخبگان هستند،از رانت ها کمابیش بهره می جویند و زندگی کاملاً شبیه بقیه طبقه میانی و مرفه جامعه دارند، اصلاً به روی خود نخواهند آورد که یک بی سواد تملق گو را «مردم» و «مردی از جنس مردم» به مدیریت ایشان منصوب کرده اند.آن ها به خوبی می دانند نبود شان بحران زاست،پس می دانند اگر تغییراتی رخ دهد ،در حد جابجایی ست و نه اخراج،پس آسوده به کاری که تا بحال می کردند ادامه می دهند:خریدن آبرو برای نظام،با مدیریت سیستمی که به شدت ناکاراست.
از باب سیاست های کلان هم باید بگویم دو نهاد اصلی متولی اش: سازمان برنامه و بودجه در بطن دولت و مجلس ،از این قاعده مستثناء نیستند، در آن جا هم کسانی که برنامه می نویسند،گرچه خودی هستند ووفاداری شان به نظام اثبات شده،اما خود اصلاً کاری به مزخرفاتی که رهبران سیاسی نظام می زنند ندارند،می دانند که آخر سر بازی روزگار رهبران سیاسی را به گدایی شان می فرستد.آن ها خدمات فکری خود را به نظام به بهایی گزاف می فروشند و از حق داشتن نام وامضا پای برنامه هاشان محروم اند، تا حلقهء حماقت شکسته نشود نزد مردم.
کارمندان وزرات هم علی رغم میل باطنی بنا به میل وزیر کمی ظاهر گراتر می شوند(این حداکثری ترین فرض است).جناب وزیر هم به «وزرات» مشغول می شود که مثل رجایی پایان هر روز بگوید : خدا را شکر امروز هم به خیر گذشت!

حالت دوم کمی پیچیده تر است،بسته به جریان سیاست های کلان نظام هم پیدا می کند : وزیر انقلابی ، به آزرده کردن مدیران میانی،آن ها را بر سر دو راهی مهاجرت دائم(قریب به اتفاق این مدیران،تابعیت دوگانه دارند و در این سال ها یک پایگاه امن برای خود در اروپا و یا کانادا و امریکا ایجاد کرده اند) و یا ماندن و اخلال در کار وزیر جدید می گذارد.کامندان نیز مرعوب وزیر انقلابی ،بیش تر به فکر چپاول جیب ارباب رجوع و صدمه زدن به سرمایه های وزارت خانه خواهند بود.وزرات خانه هایی که همه با مصیبت صبح را به شب می رسانند،فلج خواهند شد،این قطعاً شاخص نارضایتی عمومی را تغییر می دهد. از این جایش دیگر کاملاً بسته به این است که سیاست کلان نظام در آن مقطع چه باشد.و از قوه تحلیل من خارج!

جای دیگری که دوست دارم کمی درباره اش بگویم ترکیب کابینه است:
چهار وزیر رد شده،جملگی از حلقهء نوپای شهرداری دوران احمدی نژاد بودند.یک فرضیه می تواند علت را توجیه کند.
کابینه ،کابین رهبری ست.حتی خاتمی اقرار کرد که برای وزیران از رهبری صلاحدید خواسته است. امثال قالیباف هم در دوران کاندیداتوری ،مرتب تکرار می کردند که کابینه را با نظر رهبری تشکیل خواهند داد – این پروپاگاندای تبلیغاتی نبود، که اگر بود، باعث دفع آرای مدرن شهری از او می شد.بلکه یک جور ارسال سیگنال بود تا اعتماد بیت جلب شود،متاسفانه نشد –
وزارت خانه های بی خاصیت پاداش بازگذاشتن دست بیت در وزارت خانه های کلیدی و دخالت های بعدی ست.وزرای رفاه – با توجه به اختصاص نیافتن ارقام مورد نظر وزیر در بودجه، و ذیل موارد حساس تری چون تجهیز سپاه قرار دادن بودجه شان – آموزش – با توجه به ایدئولوژیک بودن دستگاه آموزش و ناتوانی حتی ریاست جمهوری در تغییر اش- تعاون – که عمدتاً وجود اش ناشی از کوته بینی و آرمان گرایی مجلس نویسنده قانون اساسی ست- «سهم امام» این کابین به شمار می روند .برای کسانی که الحق کم نگذاشتند برای رییس جمهور منتخب.... ،دست مزد مناسبی هم هست.اما در مابقی کابینه، راست محافظه کار انتظار داشت که به شکلی معقول از میان ایشان یارکشی شود،چنان که قبل از اخراج اصلاح طلبان از حاکمیت چنین وعده شده بود.اما بیت فقط به موتلفه وفادار ماند و خلف وعده کرد.مابقی راست محافظه کار، اصلاً خوشش نمی آید که نقش محوری اش در انتخابات (که حداقل اش،سکوت در قبال تقلب وسیع بوده)؛ نادیده گرفته شود.برای همین بیشترین رای عدم اعتماد تاریخ جمهوری اسلامی را به اسلامی ترین رییس جمهور پیشکش کرد.
در این میان احمدی نژاد سریع تر از چیزی که دلسوزان اش – سلیمی نمین و ده نمکی – هشدار داده بودند، به دل اژدهای مافیای قدرت غلتید(نقل به مضمون).این ها مرتب در نامه های قبلی شان می نوشتند که شایسته گان را انتخاب کند و از باند بازی بپرهیزد،در حالیکه احمدی نژاد هم در بی طرفی ناکام ماند(وزرای پیشنهادی اش مرجوع شدند) و هم همه بازی را به «قدرت» سپرد.

اما تئوری من حتماً نقص دارد چون علت پیشنهاد سعیدلو را به وزارت نفت نمی تواند توجیه کند.معمولاً وزرای نفت در تاریخ جمهوری اسلامی افرادی محافظه کار تا میانه رو،بسیار نرم خو و البته از میان یک هسته مرکزی و فوق العاده بسته مدیران طراز اول جمهوری اسلامی انتخاب می شدند،مشروط بر این که دست بیت را در حیف و میل باز بگذارند.آیا احمدی نژاد خلاف منویات بیت ،وزیری معرفی کرده(چیزی که سازگارا قبل تر پیش بینی کرده بود) و یا این که شخصیت بی نهایت بی مایه سعیدلو شست مجلسیان را خبردار کرده؟و یا نهایتاً مافیای نفتی قدرتی فرا جناحی و فرا بیتی دارد؟

انتحاری های وطنی

2005-08-23T13:34:00.000+04:30

ما ملتی به غایت محافظه کاریم.اقلیم ما، شرایط استراتژیک سرزمین ما، و خیلی پارامتر های دیگر ، ما موجوداتی محافظه کار بار می آورند.این را «نهضت فرنودی» روان شناس مطرح مقیم کالیفرنیا نیز در برنامه میزگردی باشما در صدای امریکا نیز تایید کرد.اگر کمی بیشتر بخواهیم دقیق شویم در باب علت این گونه بودن ما،شاید بی ثباتی سیاسی ایران در یک صد سال اخیر ،نقشی محوری ایفا می کند.وارد بحث این که اصولاً محافظه کاری خوب است یا بد ، و این که اگر بد است ،چه زمینه هایی آن را کم رنگ خواهند کرد در ما، نخواهم شد که از اصل موضوع به دور می افتم:

برایم قابل پذیرش نیست،ملتی که حاضر به پذیرش خونریز ترین قوم تاریخ می شود ، مردمی که باور های کهن خود را در قبال حفظ جان خود، به فراموشی می سپرند و انسان هایی که تقریباً همیشه آزادی را فدای امنیت کرده اند،چطور در رفتار اجتماعی تا این حد متهور می شوند.بگذارید کمی حرفم را روشن کنم.در جاده های ایران سالانه بیست و یک هزار نفر جان می دهند،از این میان،سهم تصادفات منجر به فوت (نسبت به کشور های دیگر)رقمی قابل توجه است.از سوی دیگر ، بیش از نود درصد مرگ و میر ها بر اثر تصادفات ناشی از سرعت غیر مجاز است.این تصویر وقتی روشن تر می شود،که تعداد مردگان را تقسیم بر تعداد کسانی که دارای متوسط سالیانه سفر های شهری و برون شهری متوسط تا بالا کنیم.احتمالاً چنین رقمی ، نشان خواهد داد که وضع از حالت موجود نیز خراب تر است:ایران خطرناک ترین جاده ها را در جهان داراست.اما فاجعه از این وسیع تر است اگر شاخص مذکور را ملاک قرار دهیم.
مثالی دیگر:
شما حتماً خاطره تان از موتورسواران بعضاً جوان و متهور خیابان های شهر، آزار و اذیت فیزیکی و یا صوتی و ندرتاً تصویری بوده است.اما برای کادر پزشکی ، مصدوم راکب ، معنی مصیبت باری دارد.این موتور سواران که عموماً از کلاه ایمنی استفاده نمی کنند(آماری در دست ندارم،اما در مدت سه ماه حضور در بخش جراحی بیمارستان حضرت رسول،تقریباً یک مورد از میان حدود یک صد تصادف ،مجهز به کلاه ایمنی بود.)،دیوانه وار رانندگی می کنند و اغلب ،راکب دوم و سوم و چهارم نیز در تصادف شریک بوده اند! این ها مسلماً اگر در جامعه به شکل درستی بازتاب پیدا کند، مردم «خطر» را باور خواهند کرد و شاهد کاهشی در مرگ و میر خواهیم بود،اما آیا باز به حدی خواهد رسید که شاخص محافظه کاری سیاسی ما را کنار شاخص محافظه کاری رانندگی ما نگاه دارد؟

کنستانتین

2005-08-22T14:22:00.000+04:30

فیلم کنستانتین را اگر ندیده اید و قصد دیدن اش را دارید،از خیر نوشته پیش رو بگذرید.
آنچه می خواهم بگویم؛ نقد هرمنیوتیک متون دین مسیحی نیست،مفروضات هم لزوماً از متون مقدس استخراج نشده.برداشتی ست که به من بیننده از دیدن این فیلم دست داده،خوشحال می شوم در اصلاح اش کمک کنید.
داستان فیلم روایتی منحصر به فرد از مسیحیت تبشیری ست.گرچه در طول داستان ،قوانین داخلی داستان،ریشه ای در خرافات و کاتولیسیسم دارد.جدای از بحث تکینیکی فیلم، فلسفهء فیلم چیزهای جدیدی برای ما که کمتر با مسیحیت آشنایی داریم دارد:
.پادشاه جهنم ، شیطان است ، نه خدا.بر اساس تئولوژی مسیحی ، پادشاهی خداوند گستره ای تا پای جهنم دارد،بعد ازآن است که شما تحت سیطره شاهزادهء تاریکی خواهید بود.این وجه ِ پُر رنگ ثنویت در مسیحیت است (جایی خواندم،فکر کنم در کتاب شجاع الدین شفا که ثنویت در مسیحیت، از آیین زرتشتی اقتباس شده).در فیلم وقتی قهرمان داستان به پیشواز مرگ می رود، شیطان بر بالین اش حاضر می شود تا جان اش را بستاند،نه عزراییل که در آیین اسلام فرشته ای مقرب است.
.فرشتگان در کار این دنیا ،مثل آیین اسلام دخیل شناخته می شوند.اما بر خلاف اسلام، که فرشتگان موجوداتی ناتوان به خطا و محبوب اند، در مسیحیت کاتولیک ،به خصوص تبشیری ها، مورد محبت بی قید و شرط خداوند بودن، اختصاص به انسان دارد.فرشتگان ، موجوداتی به ذات نیک هستند،اما جایز به خطا.در فیلم، مقرب ترین فرشته هم اگر آنچه شیطان قرآن کرد انجام دهد؛شایستهء مجازات است.اما حتی گناهی که انجیل به روایت یک مفسر فیلم آن را «بلیط یک سره و غیر قابل استرداد جهنم»می داند هم اگر از «انسان» سر بزند، در شرایطی قابل بخشش است.
.جهنم ، به دیدهء نویسنده فیلم، همین جهان است.تقریباً به نظر بعضی عرفای اسلامی که جهنم را در همین جهان نیز برپا می دانستند فقط از ناتوانی در دیده شدن اش توسط دیگران شکایت می کردند، نزدیک است.افکت های فوق العاده تصویری که برش های قهرمان به جهنم را نشان می دهد، بیش از همه این را واضح می کند.
.ابزار پاکی ، مثل اسلام ، آب ، نور،اوراد و صفحات متن مقدس است.این را در جای جای فیلم می توان پی گیری کرد.
.برخلاف اسلام که صریحاً به معامله جان خود با بهشت اشاره شده، در مسیحیت، برای خرید بهشت احتیاج به کار خاصی نیست.فقط نباید« گناهان نابخشودنی» مرتکب شد.
.معنای خیر و شر ، مانند اسلام، خیلی صلب و بی انعطاف تعریف شده است.مرز بین نور و تاریکی ،سایه روشنی ندارد.تنها خداوند پادشاه محبت است و نیکی.
اما اتفاقی که در انتهای فیلم می افتد پیام فیلم است:
کنستانتین که در عین رستگاری، زنده می ماند و دنیایی جدید را پیش ِ رو دارد.در نهایت می گوید:«خداوند راه هایی عجیبی را برای پیش برد امور بر می گزیند.
بعضی آن را می پسندند،بعضی نه.»

دیوار

2005-08-17T19:55:00.000+04:30

زمانی طولانی از شکست سنگین اصلاح طلبان پیشرو نمی گذرد،که سعید حجاریان ،که حالا ازشر حفظ حرمت دوستان پیشین نیز با خط تحریم ،راحت شده، استراتژی که خیلی از شخصیت های برجستهء مشارکت و دوم خرداد مدت ها قبل آن را منقضی اعلام کرده بودند را به عنوان راه کار خود اعلام کرده:«مشروطه خواهی»(و یا دقیق تر ، بازگشت به مشروطه خواهی)
سعید خان ،که تیر کین ِ رهبران همین حکومتی که مشروطه اش را می خواهد روی صندلی چرخ دار نشانده ، در سخنان خود ؛ که باید توسط اهل فن مورد بررسی قرار گیرد ، وزن تئوری خود را به شهادت نتیجهء انتخابات افزون می داند. حزب شکست خورده مشارکت ،که در این دوره ، جام اخلاق را هم برخلاف ادعایش واگذار کرد – رجوع کنید به متناقض گویی و بعضاً نغزگویی!هایی مشارکتی ها از «رهبری خودشان بیاید رهبر اصلاحات شوند.» و«حکم حکومتی را قبول نداریم» ،تا «بنا به مصلحت وارد کارزار می شویم» و « برای رفع فاشیسم به هاشمی ..» -؛می گوید که پوست انداخته و شاهد مدعایش ، تغییر دبیر کل است. مشارکت مدعی ورود به عرصه جدیدی و دورانی نو از حیات سیاسی اش است – چیزی که به نظر شخصی بنده ، بعد
انتخابات نوشتم ، کار درستی نیست، و عرصه اجتماع برازنده تر است برای ایشان-.
هواداران حق دارند تا هر وقت بخواهند عضو این حزب بمانند، اما برای ماندن در کنار «خط امامی ها»، فکر می کنم باید قانع شوید که مزایای این اتحاد بر مضارش می چربد.به این منظور شایسته است کمی به عرصه هایی که شاید هدف هواداران – که به گمانم جز،آگاهی عامه ، رفاه و حق حاکمیت ملی چیز دیگری نمی خواهند – در تاثیر گذاری باشد ،نظری بیافکنیم :
.مشارکت از همان اول پرونده هسته ای هم ؛حتی جرات اظهار نظر نداشت،چه برسد به حضور سیاسی در جریان این پرونده.
.با اعلام کابینه ، و ابلاغیه درون حزبی ، مشارکت از حضور در کابینه منع شده است.این یقیناً به معنی به صفر رسیدن احتمال هر گونه اثر گذاری درون حکومتی بر روند هاست.
.حضور مشارکتی ها در راس سازمان های غیر دولتی ، با توجه به آن چه تا کنون رخ داده ، احتمالاً به جای ایجاد حاشیه امنیت، فقط برای حاکمیت حساسیت زا خواهد بود. قطعاً واکنش تند رو ها نسبت به موسسه ای که رسیدگی به حال درماندگان را انجام می دهد و در راس اش یک عضو سیاسی مشارکت حضور دارد، جدای از شبههء سیاسی بودن اعمال سازمان در افکار عمومی ؛ بسیار تند تر خواهد بود از زمانی که افرادی اهل فن تر ، گیرم کمی خارج از خط امام بر ریاست آن سازمان گماشته شود.(داخل پرانتز بگویم که مشارکتی ها به قول رییس جمهور اسبق یک بد اخلاقی دیگر هم کردند ، آن ها آشکارا می گویند «سازمان های غیر دولتی»، که به یقین برای فعالیت هایی اجتماعی ابداع شده اند، سکوی پرتاب بعدی ما به قدرت خواهد بود!)
.میزان مخالفت با مشارکت( و به درجات کمتر ،دوم خرداد)، به مراتب بیش از میزان هواداری اش است.این یک واقعیت ملموس است، ولو این که برپابه استددلال های کم مایه ای چون :«این ها باعث حفظ نظام شدند.» استوار شده باشد، در حال حاضر سکهء رایج محافل شبه سیاسی – مردمی ست که بار اطلاع رسانی و جهت دهی به افکار اجتماعی را در تاکسی ها به دوش می کشند.

جدای از آن چه به نظرم مضار کنار مشارکت ماندن – چون اغلب هواداران عضویت ندارند در این حزب – بود ، یک نکته ء اساسی در گفته های خود حجاریان هست که انگار مغفول مانده از دید هواداران «جوان» مشارکت:
«... اگر به فرض، اصلاح طلبان در هشت سال گذشته نتوانسته اند به وظايف خود عمل كنند، تئوري ياد شده نفي نمي شود چون به هر حال منابع مشروعيت در ايران چندگانه است و لاجرم نهال‌هاي جديد براي پيگيري مطالبات دموكراتيك مردم در درون دستگاه سياسي كشور پديد خواهد آمد.» حتی نکاتی از این واضح تر هم احتمالاً مانع نخواهد شد که «جوانان مشارکت» در یک بیانیه ، «تنها را پیش ِ رو را مشروطه طلبی» بدانند.این شاید نقایص بارز این شبه – حزب را بیشتر نمایان می کند. جوانان که حلقهء ارتباطی جامعه( به خاطر داشتن اکثریت درآن و اقلیت در تصمیم سازان جمهوری اسلامی) و حزب می بایست باشند ، از تحولات عمیقی که آرام آرام زیر پوستی رخ داد و علی رغم هشدار بسیاری از دگر اندیشان ، عملاً مشارکت به آن بی توجهی نشان داد تا زمینه ساز شکست سنگین شان بشود ، حزب را می باید خبر دار کنند تا تحلیل های حزب به واقعیت نزدیک تر شود، اما انگار برهوت ایده است حزب ،نه انگار اتاق خالی ست ، با در های عقیدتی پولادی .سعید که حرف می زند، در مقابلش «جوانان مشارکت» نیستند ، دیوار هست،که طنین صدایش را بر می گرداند.این جاست که دنبالهء پیشرو برای آن ها کمی سنگین می نماید.

به عنوان آخرین حرف : مقاله دیگر اش ، استدلال را چونان سست می کند تا هدف را موجه کند که می نویسد:«.... انقلاب مشروطه ايران همزمان بود با دو انقلاب مشروطه روسيه در فوريه ۱۹۰۵ و انقلاب مشروطه عثمانى ۱۹۰۷. آن دو انقلاب بعد از كش وقوس هاى متفاوت به جمهورى لائيك و آته ايست فرا روئيدند. هم بلشويك ها بعد از اكتبر و هم كماليست ها بعد از سرنگونى سلطان عثمانى به ضديت با مذهب روى آوردند....» تکرار کنم که سنجش عیار عقلایی بودن مقاله به عهده اهل فن است، اما لابد باید به روی این چشم بست که« اته ییسم» و «لایسیته» برابر نیستند. مخالفت با مذهب حداکثری (که سعید آن را مبنای استدلال اش قرار داده) تقریباً مفهوم لایسیته ست و اصلاً پیوند معنایی با اته یسم ندارد.سعید در هیچ کجا از مطلب اش لزومی نمی بیند که مدعایش ،یعنی شروع قدرت گیری آته ییسم را مستدل به ظهور خطوطی کند که مبین «بی خدایی» باشد .سواد ناقص تاریخی من می گوید که مشروطه طلبان ایرانی ، لاییک بودند و نه آته ییست.اما نمی توانم آن را مستدل کنم ،چون کتب تاریخی در دسترس ام نیست.اما مثال روشنی چون آخوند زاده را نشانی می دهم.سعید مسئولیت تفرقه و دوری روحانیت از روشن فکری ، بر گردن مخالفت روشن فکری می اندازد.حتی اگر محدودیت های ظرف مکانی و زمانی آن دوران راهم در نظر داشته باشیم، فکر می کنم برای مقابله با عقب ماندگی ها و کاستی ها ،چاره ای به جز مبارزه با مذهب نبوده ست.روشن فکر کسی نیست که به خوش آمد مردم حرف بزند. شخصاً به عنوان یک اته ییست از برابر انگاشتن این نظریه با لایسیته ناخشنودم.

بازگشت کولرا

2005-08-14T12:56:00.000+04:30

اسم این پست باید می شد مثل پست قبلی و یک «قسمت دوم» جلویش می گذاشتم.اما برای تان از یک اشتباه احتمالی بگویم.
من در تیتر مطلب قبلی از لفظ «جهاد اکبر» استفاده کردم.منظورم البته کنایه ای به مقاومت در مقابل نوشیدنی های خوش طعم و مشکوک تابستانی بود.بعد که لینک را برای سایت وزین گویا فرستادم،گویا هم عین تیتر را استفاده کرده ست.البته این که مسئولین محترم گویا وبلاگ مرا به رسمیت شناختند و بالاخره به نام وبلاگ ام توجه کردند( بیانکو نرو) جای کلی امتنان است.اما اینکه در یک روز آمار بیننده سایت تقریباً 10 برابر شد ،این شک تقویت شد که شاید به دنبال خبری از اکبر ،مراجعین گویا مثل من نا امیدانه بروی هر لینکی که نشانی از اکبر دارد کلیک می کرده اند و گذر روزگار این جا شان رسانده.این شک با دیدن تنها یک کامنت پای مطلب،آن هم از حسین عزیز ، علی رغم اصرار من بر این که:«اگر چیز بیشتری می خواهید بدانید در کامنت ها مطرح کنید.» ، تبدیل به یقین شد .چرا که مطمئن بودم آن قدر کامل ننوشته ام که بی نیاز از توضیح بیشتر باشد.برا ی همین در تیتر این دفعه از نام رفیع اکبر پرهیز کردم(شمایی که وبلاگ را قبلاً خوانده اید ، نظرم را راجع به اکبر گنجی می دانید).
خب به هر حال به قول مذهبیون ما شرط بلاغت به جا آوردیم!

اما دیدن این مطلب از آچار فرانسه وا داشت تا کمی بیشتر توضیح بدهم.مطالب این وبلاگ در مورد وبا کمی تخصصی بود.البته به نظرم متن برداشت هایی از «اصول طب داخلی هریسون» داشت که با مراجعه دقیق تر شک تبدیل به یقین شد(جلد اول صفحه 980،ویرایش بین المللی،چاپ پانزدهم).دونکته به نظرم دقیق نبود در مطلب:
.اول اینکه نوشته شده«...هرچند مقدار عفوني كننده نسبتاً زياد است ابتلا در افراد هايپوكلريدريك،‌آنها كه از آنتي اسيد استفاده ميكنند و هنگامي كه اسيديته معده توسط غذا بافر ميشود به طور قابل توجهي كاهش مي‌يابد...» منظور این است که مقادیر باکتری که لازم است که عفونت در روده رخ دهد (بر خلاف دیگر عامل شایع اسهال «شیگِلا» )بسیار زیاد است.یعنی آلودگی ماده خورده شده باید بالا باشد.اما اگر فرد ترشح اسید معده اش مختل باشد،ضد اسید مصرف کند و یا غذا اسید معده را خنثی کند، حتی با مقادیر کم هم امکان عفونت روده ای وجود دارد.
.دوم اینکه میکروسکوپ «زمینه تاریک» مطلب جالبی ست.این میکروسکوپ ها را (والا دروغ چرا ازین میقروسکوپ ها در دانشگاه ما پیدا نمی شَه! اما عکس ها شا تو کتاب هامان دیدیدم بابام جان) با همان تکنیک های میکروسکوپ های نوری معمول کار می کنند.اما از یک «متراکم کنندهء نور»(کندانسور) خاص بهره می برند که هم اشعه مستقیم نور را مانع می شود و هم نور را بروی یک آینه که کنار متراکم کننده نصب است، منعکس می کند(یعنی نوری می سازد که فقط به شکل اُریب به زمینه ما می تابد).کل نکته در همین جا نهفته است: نور مایل قابلیت این را دارد که توسط لبه های میکرو ارگانیسم مثل یک شی نوری ساده در اپتیک، نور را دوباره جهت دهد. به این شکل نور اش به عدسی چشمی می رسد و ما می توانیم آن را رویت کنیم.(میکروبیولوژی پزشکی جاوتز ،صفحه 7-9 ،چا بیست و دوم) برای همین است که در تصاویر بدست آمده از ارگانیسم ،فقط شکل ظاهری اش پیداست.گفتم شاید جالب باشد بدانید چرا به آن می گویند
Dark Field
سوم اینکه «ناقل» در وبا بسیار نادر است(برخلاف دیگر بیماری گوارشی حصبه)،برای همین بحث بر سر اینکه ناقل کم یاب وبا باید درمان بشود یا نه در میان متخصصین عفونی وجود دارد.اگر بخواهم برای تان خلاصه بگویم،می گویند تنها در مناطق غیر اندمیک ناقل وبا را درمان و پی گیری کنید.
(بحث حسابی تخصصی شد،منم که احساس گرفتنم ، رفتم بالای منبر.ببخشید این جا را با گراند راند عفونی قاطی کردم!)

اما یک مطلب آخر را هم بگویم و قول می دهم از این بحث های خسته کننده پزشکی دیگر تا مدت ها این جا نبینید:
تا جهل سال پیش ،وبا را به دو گروه از نظر آزمایشگاهی تقیسم می کردند(مبنای تقسیم پاسخ باکتری به یک آزمایش «سرولوژیک» بود).بر این مبنا باکتری با از نوع «او-1» بود که می توانست بیماری را ظاهر کندو همه گیر شود،یا از 137گونه دیگر که اصلاً خطر همه گیری ندارند.خود نوع«او-1» دارای دو جور گونه طبیعی(بیوتیپ) است.یعنی خواص کوچکی شان تفاوت دارد،که بر مبنای اینکه کدام یک باشد ،علائم بالینی همه گیری متفاوت خواهد بود.همه این صغری کبری ها را چیدم تا بگویم:
اینکه در ابلاغیه ای که در پست قبل آمد نوشته شده بود ال-تور و من هم از آن استفاده کرده در تیتر اهمیت فوق العاده دارد. بیوتیپ کلاسیک علائم اسهال غیر خونی و ضعف و بی حالی و تب دارد و خلاصه جوری عمل می کند که اطرافیان مریض متوجه وخامت حال وی می شوند.اما ال –تور(دلیل نام گذاری اش ،همه گیری اش در یک کمپ نظامی در اَل- طوردر صحرای سینا در مصر بوده است.) مهم ترین شکل تظاهر اش،بی علامت بودن مریض و یا کم علامت بودن است.خطر در همین جاست ، فرد با تصور این که علائم مربوط به یک مسمومیت غذایی ست از مراجعه خودداری می کند و هم خود را در معرض خطر قرار می دهد و هم شانس همه گیری را زیاد می کند.
اما از آن جا که در فقر شکوفایی انتظار می رود! ، در همه گیری جهانی (پاندمی) ششم وبا، گونه ای پیدا شد که اصلاً نه «او-1» بود ونه او هیچ کدام دیگر! ،این گونه که بسیار بدخیم تر از گونه های دیگر است،به سرعت همه گیری پیدا می کند و مرگ و میر بالایی حتی در میان جامعه مقاوم به «او-1»ایجاد می کند.این شکوفایی! در یکی از فقیر ترین نقاط دنیا یعنی «بنگال» هند اتفاق افتاد که بهداشت در پایین ترین سطح ممکن است.خوشبختانه این گونه هنوز به ایران نرسیده است.
باز هم بگویم اگر مطلبی مانده به خاطر سلامتی خودتان پرسش کنید.نهایت این است که من نتوانم پاسخ دهم و از دیگران کمک می گیریم

جهاد اکبر علیه ال- تور

2005-08-12T02:38:00.000+04:30

این هم از بلایای آسمانی.همین یکی را کم داشتیم. باسیل فلاژل دار« ویبریو کولِرا» ، این افضل الموجودات المیقروسکوبیک، احمد البلایای البیولوجیک تهران را هم در بر گرفت به سلامتی.خدایش عمرش کوتاه کناد و مقدمات سفرش یک سر به جهان باقی فراهم کناد.
دیروز از یکی از اساتیدم ابلاغیه را در یافت کردم.البته چون همان طور که می بینید نامه طبقه بندی شده نیست و جزو اسناد دولتی به حساب نمی آید و از سوی دیگر استاد مربوطه هیچ هشداری نداده که از انتشار اش خودداری کنم،جهت اطلاع رسانی امت همیشه در صحنه بروی وبلاگ قرار دادم.
حقیقت این که رسم است در مواقع بحران ،به خصوص شیوع های عفونی ،دانشگاه های سه گانه تهران، هر یک بر حسب منطقه تحت پوشش خود دستور العمل می نویسند.(شاید در فرصت دیگری سامانهء مدیریت بحران را در بخش بهداشت مفصل تر گفتم،اگر کسی سئوال خاصی دارد در این مورد خوشحال می شوم بتوانم پاسخ بدهم) برای غرب تهران هم به آرم دانشگاه فخیمه خودمان دستور العملی فرستاده بودند ،که البته به دلیل تخصصی بودن اش چاپ اش را بیهوده دیدم(در انتهای نوشته لینک هایش را گذاشتم اگر علاقه مند بودید).اما یک نکته جالب دارد،آن هم این است که متن اشاره می کند :«...و در ماه های اخیر مواردی از استان های قم ، گلستان ،همدان و تهران گزارش شده است و پیش بینی می شود موارد بروز در این استان ها افزایش و گسترش موارد بیماری در سایر استان ها نیز ادامه پیدا کند...».
این را برای دوستان ترجمه کنم که به عبارتی ،به خاطر تایید گونه میکروب که« ال – تور» اعلام شده و جمله بالا ، مسئولین مشخصاً حرف از اپیدمی می زندد(همه گیری بیماری واگیر دار).این البته به نظرم برای همه خطرناک نیست،یعنی نباید جو جامعه را ملتهب کرد.اما نباید هم مثل صدا و سیما که بالاترین برد آموزشی را دارد،به این بسنده کنند که :« مسئولان ابراز امیدواری کردند که بتوانند جلو موارد بیشتر وبا را بگیرند».

جهت اطلاع افراد ناوارد بگویم که وبا بیماری در اثر یک میکروب مژک دار است که در آب زندگی می کند.فقط انسان را آلوده می کند.90% موارد راه انتقال از مدفوع-دهان است.یعنی دست آلوده به دهان می رسد و یا غذایی که مستقیم با میکروب آلوده شده به دهان می رسد و اگر تعداد باکتری کافی بود،آن وقت از معده و محیط اسیدی اش رد می شود،در روده تکثیر می شود و نتیجه طبیعی تکثیر اش تولید سمی ست که برای سلول های پوشاننده دیواره روده اختصاصی ست.میکروب نمی تواند به دیواره روده و یا خون وارد شود،پس نمی تواند باعث حمله های ثانویه و عواقب دیگر شود.اما سم اش باعث قفل شدن یک پمپ مولکولی بر سطح سلول های پوشاننده می شود به طوری که مدام تحریک به ترشح سدیم و پتاسیم خون و مایع میان بافتی به درون لوله گوارش می کند، در ادامه آب هم به دنبال این املاح به لوله گوارش مهاجرت می کند.در صورت ادامه بیماری،جابجایی عمده آب میان بافتی و دورن عروقی باعث غلیظ شدن و کم حجم شدن خون می شود.اما خطرناک ترین اثر، تغییرات الکترولیتی(شکل یونیزه املاح حیاتی بدن مثل سدیم و پتاسیم و کلسیم و منیزم و کلر) است که هم به دلیل سم میکروب و هم به خاطر تغییرات حجم خون رخ می دهد.این تغییرات که با تغییر در کار قلب و عضلات است،خود را به شکل گرفتگی های عضلانی نشان می دهد.اگر تغییرات الکترولیتی ادامه یابد به راحتی باعث افت کارکرد قلبی و ایست کامل قلبی می شود.

خب ،حالا ما به عنوان یک فرد عادی جامعه که عضو کادر درمانی نیستیم چه کنیم؟توصیه ها را بر حسب اهمیت رتبه بندی کردم.هرچه به انتها نزدیک شوید ،توصیه برای افراد حساس تر و وسواسی تر است.ولی از چند نکته اول غافل نشوید:
1.هیچ موردی از اسهال را «جزئی» و «گذرا» تلقی نکنید،به خصوص تا وقتی که همه گیری متوقف شده و مراجع بهداشتی توقف را تایید کنند.در مراجعه سریع به پزشک تعجیل کنید.
2.بیشترین عامل ممانعت از همه گیری ،شستشوی دست هاست.به بچه های کم سال خود نظارت کنید تا درست دست ها را بشویند.
3.در صورت بروز اسهال ؛ افراد دیگر خانواده را در جریان قرار دهید.اگر موارد مشابه در خانواده است ،آن را زنگ خطری تلقی کنید.
4.از خوردن و آشامیدن فرآورده های غذایی در جایی که به بهداشت اش اطمینان کافی ندارید حداقل در طول همه گیری پرهیز کنید.
5.در خانه ،غذاهایی که در آب جوش و یا روغن پخته نمی شوند می توانند عامل سرایت شوند.سبزیجات و میوه جاتی که با پوست خورده می شوند از آن جمله اند.دقیق باشید ،حتی پسته خام را هم پوست اش را بشویید و بعد مصرف کنید.
6.در صورت اثبات مورد وبا ،بهتر است با مشاوره فوق تخصص عفونی ،به تمام افرادی که تماس نزدیک دارند ، پیش گیرانه آنتی بیوتیک تجویز شود.دست شویی و توالتی که استفاده می کرده ؛ضد عفونی شود و لباس ها در دمای 90 درجه شسته شوند.
7.از خوردن آب میوه هایی که شیوه تهیه با دست دارند خودداری کنید،حداقل در زمان همه گیری
نکته :مصرف واکسن وبا(که ایمنی حدود یک سال می دهد) در مناطقی که اپیدمی تثبیت نشده توصیه نمی شود.(به استناد راهبر های سازمان بهداشت جهانی)

اگر چیزی را ناگفته گذاشتم ، سلامتی خود را جدی بگیرید و در کامنت ها پرسش کنید.سعی می کنم که هیچ مطلبی را بدون پاسخ نگذارم.
1 , 2 , 3 , 4 دستورالعمل

گره کور

2005-08-11T04:51:00.000+04:30

مقالات امروز روز را بخوانید؛آن هایی که مربوط به مدرنیته اند.یک نکتهء بارز میان آن ها می بینید:امروز میان اندیشمندان ایران یک چیز حل شده،دیگر هیچ کس بر طبل مخالفت با غرب نمی کوبد.خیلی از بزرگان ما پای عریضه های بلند را علیه «صدور دموکراسی» و حمله به ممالک مفلوکی مثل عراق و افغانستان و ایران را امضاء می کنند ، خیلی از جوانان نو اندیش ما به مدرنیته از منظری نقادانه می نگرند اما ، دیگر کسی غرب را به خاطر داشتن فسق و فجور ملامت نمی کند ،به خاطر آزادی بی دینان شایستهء نقد نمی داند و حتی به آزادی هایی که به اقلیت های جنسی داده می شود نیز کمتر اعتراضی می شود.این به گمانم گامی بلند است که یک نویسنده ما اعتراف کند که به جدوجهد فراوان از دست رسوبات «غرب زدگی» به در آمده.

اما چرا نه قول خسرو ناقد ، مفهومی که یک فیلسوف احساسی ما مطرح می کند ،در میان متفکرین غربی بردی به مراتب بیشتر دارد؟چرا حتی عامه هم در غرب از در آشتی با ما در می آیند و ما هم چنان بر طبل جنگ طلبی می کوبیم؟نگویید که تند رو ها چنین می کنند.عامهء مردم مشرق زمین ،بسیار بیشتر بر این باور هستند که رویارویی با غرب گریزناپذیر است.مردم کوچه و بازار رفتار بر مبنای غربی را «نشدنی» می پندارند.به دلیل ضعف عظیم فرهنگی ،اگر آداب و سنن بی پایه شان را از ایشان بگیرید ،لخت خواهند شد برابر مغرب زمین ،و احتمالاً مضطرب.لازم به نشانی دادن نیست که هنوز عربستان و مصرو الجزایر در صنعت صدور تروریست فعال اند ، و ما هم با رای میلیونی به یاری شان شتافتیم تا اولین دیدار رسمی رییس «جمهور»مان با رهبر حزب الله باشد.

تصورم براین است که گره کور ما، در بی ارتباطی روشن فکری با عامه است،اما نه آن طور که اغلب میان ما تصورش می رود.اغلب با گفتن این جمله، روشن فکری در مظان اتهام قرار می گیرد که فلان نکرده و بهمان کرده.من فکر می کنم ،روشن فکری ،کار خاص دیگری نمی تواند بکند،عامه فرهنگ اش آن قدر مبتذل شده،که تا می خواهی برایش حرف بزنی ،سریع کسی را می فرستد پشت تریبون تا قرآن تلاوت کند.تا می خواهی تئاتر اجرا کنی ،از شما سیاه بازی می خواهد .وای به روزی که بخواهی پیامی را در لفافهء یک فیلم بپیچی. این هم البته از برکت تلاش مسئولین مردم است.از این جهت سخنی ساده اما درست بود که هر بار فشار مسئولین بر یک آزاد اندیش زیاد می شد، می تعجب می کردم و می پرسیدم فلانی مگر برای نظام آبرو نخریده ، چرا چنین می کنند با او؟جواب می شنیدم که او ریشهء جهالت را هدف گرفته،برای همین مغضوب شده.به همین خاطر است که در این اعوجاج فکری ما، من روشن فکری،حداقل در ده سال اخیر را با کمترین تقصیر می شناسم.
اما منظورم غیر قابل گشایش بودن این گره نیست،من نظر به سالیان دور دارم ،نه به این خاطر که ماهم باید قدم به قدم راه مدرن شدن را برویم مثل اورپا،به این خاطر که نسلی را می بینم که تخریب فرهنگی گسترده رمق اش را ستانده ست.تا نضج گرفتن دوباره پیکره پیش روی مردم ،سالیانی دراز راه است.شاید وقتی در بحبوحه انتخابات ،کسانی چون دیهیمی – که بعدها خودش به معینیان پیوست – فریاد می زدند که شما در این هشت سال،آنچه باید می کردید نکردید،اصلاح طلبان پیش رو ترجیح دادند تعبیر به در افتادن با دایناسورهای شورای نگهبان کنند،تا بتوانند بگویند این کار ناشدنی بود.به نظرم اما مشخصاً دیهیمی و به شکل عام بسیاری دیگر ،فریادشان از همین پیش قدم نشدن اصلاح طلبان پیش رو برای «ریشه کنی جهل» به هوا بود.

این ها را نوشتم تا نتیجه بگیرم : گره زمانه ما کور نیست.اما با دندان هم الزامی به باز کردن اش نداریم.

خط باریک حقیقت

2005-08-08T16:22:00.000+04:30

مسئله اتمی بودن یا نبودن ایران ، مسئله ایست که بسیار واضح میان مدافعان راستین و مدافعین سست عنصر دموکراسی افتراق می دهد.مثل بسیاری موارد دیگر است.از آن جمله است گنجی ، تروریسم ، اسرائیل و ...
مثلاً میان تایید کم هزینه بودن آزادی گنجی با تلاش فعال برای آزادی وی ، گروه به قول خود اکبر «جهوری خواهان» تمام عیار ،که طیفی بسیار گسترده اند ، گزینه دوم را از منظر مرام سیاسی خود «اخلاقی» می دانند و الزام آور ، و گروه دیگر آن را الزامی نمی دانند چراکه با ایدئولوژی ایشان در تعارض است.شاید باید برای جمع کردن فوق العاده متعارض این گروه دوم زیر یک نام از عنوان کتاب معروف پاپر را به عاریت گرفت«دشمنان جامعه باز» : این ها شامل بخش هایی از اصلاح طلبان ، تقریباً تمام راست سنتی نظام مذهبی ایران و راست های افراطی نظام قبلی(سلطنت طلبان فره پرور) و حتی بخش هایی از چپ های قدیمی یند.
در مثال راطه با اسرائیل دیگر احتیاجی نیست که این قدر تفصیل دهم: امروز ایران تنها کشوری ست که از بازی با اسرائیل در میادین ورزشی که نماد جوانمردی یند خودداری می کند .این موضع به راحتی می تواند« دشمنان جامعه باز» را جدا و متمایز کند.به این معنی که هر که موافق چنین سیاسیتی ست یا نادان است و یا منافعی به جز روشن گری دارد.کیست که نداند که ملت ایران بابت این نابخردی تا چه حد هزینه می دهد.
در باب تروریسم اول مثالی خارجی می زنم.« یازدهم سپتامبر لندن» خطی بسیار واضح میان کسانی که به گمانم به تفکر امروز تعلق دارند و گروهی که هنوز بر طبل تئوریزه کردن خشونت می کوبند – همان دشمنان جامعه باز- کشید.تروریست تنها به لفظ محکوم نیست.باید علیه تروریسم عمل کرد.اقدام مفتیان مسلمان انگلستان که انتحار را قتل نفس نامیدند و از آنان لقب شهید را ستاندند وهمکاری با تروریست ها را «حرام» شمردند ، اقدامی بود که باز خطی میان افرادی که اصرار دارند مسلمان اند و کسانی که اول خود را انسان می دانند کشید.در آن جامعه باز ،صد البته قابل پیش بینی بود که شهردار مبهوت لندن که در استرالیا با خبر روبرو می شد ، به جای لعن و نفرین ،روی نکته اساسی که باز فصل خطاب دو گروه مورد اشاره من است انگشت گذارد و بگوید امروز مورد حمله، مسیحیان و یا یهودیان و بی خدایان نبودند،امروز لندنی ها مورد حمله واقع شند، پس حمله کنندگان به صرف مسلمان بودن ،مسئولیت کارشان متوجه مسلمانان نیست.باز هم قابل پیش بینی بود که چیزی که از آن به «بی ثباتی عظیم سیاسی» در حقوق سیاسی نام برده می شود و معمولاً در پی آغاز خشونت و ترور از سوی گروه های افراطی ، در کشور های با ساخت سیاسی بسته و نبود چرخه قدرت ،رخ می دهد ، انگلستان را دربر نگیرد.
اما مثال دوم ترور یکی از شرور ترین قاضیان و مجریان احکام «آسمانی» در تهران بود.در باب عاملین و انگیزه همان طور که نیک آهنگ کوثر نوشت ،اصلاً نمی توان تحلیلی کرد ،چون دستگاه اطلاعاتی کشور از امروز در پی منویات دیگری ست ،حتی به فرض پیدا کردن سرنخ از عاملین واقعی جنایت بعید به نظر می آید در جامعه به شکل واقعی انعکاس یابد.این که عده ای در مخالفت با این ترور زبان نگشودند، صرفاً شخصیت بی مایه مقتول نبود، معانده با جریان سیاسی حامی مقتول هم تمام علت نبود.شاید علت این است که به دلیل درجه خشونتی که در منش نظام مذهبی ست ، هنوز نمی خواهند گزینه اقدام خشونت بار و مسلحانه علیه نظام را برای همیشه کنار بگذارند.این که یکی از قربانیان مقتول ، ابراهیم نبوی ، ترور را از هر نوع محکوم می داند وبا خانوادهء وی ابراز هم دردی می کند ،نشان از رشد سیاسی وی می باشد .کسانی که این ترور را محکوم نکردند ،هنوز به روش هایی می اندیشند که شاید کارا باشند، اما تاریخ مصرف شان گذشته، به سودان بنگرید ،که علی رغم محق بودن شورشیان، دولت خشن و مذهبی سودان ،تا مدت ها با انجام ترور های کور در مناطق غربی مثل دارفور ،چهره آن ها را به عنوان حامیان ترور به دنیا معرفی می کرد.دول بحران زی مثل ایران ، مطمئناً از شروع جو ترور خوشحال خواهد شد.ترور شاید تا مدت ها در جهان ادامه یابد، اما مسئله این جاست که دنیا دیگر برای تروریست ها نمی ایستد و کف نمی زند.دیگر چهره تروریست ها را باید در سیمای بن لادن دید، نه جوانان ارتش آزادی بخش ایرلند.

برگردم بر سر مسئله اتمی : تمام مدافعین ایران اتمی ، از هر جناحی باشند ، به گمانم در گروه «دشمنان جامعه باز» طبقه بندی می شوند.استدلال منطقی ترین بخش آن ها ، این است که برای دولت های دموکراتیک بعدی نمی بایست به خاطر دولت مستبد کنونی ،ایران از حق دست یابی به تکنولوژی هسته ای نظامی برای همیشه چشم بپوشد.سستی ادعا نیازی به اثبات ندارد، در بهترین حالت این ها مدافع حکومتی مستبد ،اما از نوعی دیگرند.پر واضح است که به بهانه هایی واهی چون تکرار بیست و هشت مرداد ،دست یابی به صلاح اتمی را مجاز بدانیم.حتی در صورت وجود چنین تهدیداتی ، راه حل به گمان ام به میان در انداختن بیشتر مردم در عرصه سیاست است .وگرنه استقلال کره شمالی مجهزبه چند کلاهک اتمی ،امروز دارد سر چند تن گندم که قرار است شکم ناراضیان مفلوک را پر کند معامله می شود. هیچ تضمینی نیست که حتی بهترین و صالح ترین مردم حاکمان آینده ایران باشند ، با سابقه استبداد در ایران ، از بمب اتم استفاده درست ببرند.نیک می دانید که هیچ تعهدی همیشگی نیست، اگر امروز فرمان بریده های اسلامیست شاخ نشان جهان نمی دادند، یعنی «ملت» ایران از ملت هند گناه کارتر است در یازده سپتامبر ؟آن ها قرارداد همکاری اتمی تحقیقاتی با ایالات متحده امضا می کنندو ما حتی در غیر متعهد ها کسی را نداریم که امروز ِ روز ،از «سیاست اتمی» مان حمایت کند؟

سقف ، کف....

2005-08-07T01:59:00.000+04:30

برگ دیگری از صفحات ملتهب این پرونده پرحجم و پر هزینه (احتمالاً فقط برای ایران) با پیشنهاد اروپا – یا به قولی سه کشور نماینده اروپایی- و حمایت ضمنی ایالات متحده ورق خورد.با مصاحبه ای که در یک سویش محمدی عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس – در واقع نمایندهء ائتلاف سپاه و آبادگران – و سوی دیگرموسویان – نمایندهء روحانی و تا حدودی هاشمی رفسنجانی – در برنامهء تحلیلی بیست و سی شبکه دو تلویزیون پخش شد، خیلی احتیاج به دقت نداشت تا متوجه شکاف عمیق نظری در تاکتیک و در عین حال اتفاق نظر عجیب در استراتژی را میان دو جریان اصلی – و شاید دو جریان تک تاز و یگانه این پرونده – بشویم.قبلاً نوشتم که مردم در این معادلع هیچ اند ،نهایت ازشان مصاحبه می گیرند تا مصرف تبلیغی داشته باشد.اصولاً با وجود تبلیغات سنگین رسانه دولتی ،هیچ علامتی دال بر هوشیاری افکار عمومی داخلی به چشم نمی خورد.سوی دیگر جهان نیز ،ظاهراً به درخواست طرف ایرانی کل جریان مذاکرات از دید رسانه های عمومی خارجی به دور بود،چیزی که شاید بیش از همه ضرر اش را اروپا ببیند: امروز ایران مدعی ست که تعلیق را در جریان مذاکرات پشت درهای بسته به شکل مشروط پذیرفته.اما طرف اروپایی با تکیه بر اشتباه بودن شروع غنی سازی، آشکارا می گوید که طرف ایرانی این بند را برای مصرف داخلی در خواست کرده بود.

برجستگی اختلاف میان دو نگاه حاکم – که یکی در آستانهء استعفا و دیگری مترصد کسب مقام «مذاکره» است – خیلی ابهامات پیشین را روشن می کند :
موسویان – و کل جریان متبوع اش – بر موفقیت دیپلمات های «هسته ای» تاکید می کند ،چیزی که وزرای سه گانه اروپایی همه حال به آن صحه گذاشتند،مهم نیست که این به ظاهر دیپلمات های ما ، تاجر زبان دان باشند.
محمدی حرف هایش تقریباً برابر حرف های لاریجانی پس از توافق ایران و اروپا در پاریس است: او اصرار دارد که نقائص در عملکرد تیم مذاکره برجسته بوده است.او می گوید که هنوز در پیشنهاد اخیر نیز ، در حاشیه ایران امتیاز می گیرد و در متن امتیاز می دهد.
موسویان در مقابل می گوید که تیم شرایط را به گونه ای پیش برد که از اجماع جهانی علیه ایران در بیست ماه پیش ،ما به نقطهء اعتماد نسبی رسیده ایم،گرچه اذعان دارد که ممکن است با رد این پیشنهاد امروز اجماع قبلی دوباره شکل گیرد.
محمدی آشکارا از این نکته استفاده می کند و می گوید ما در زمانی از بحران خارج شده بودیم و اجماع را شکسته بودیم،می بایست به استقبال بحران می رفتیم،نه امروز از موضع ضعف به آن مبادرت ورزیم.
موسویان تیر خلاص را می زند :ما افتخار تیم مذاکره کننده را در دیپلمات بودن شان می دانیم،اگر این پیشنهاد را رد کنیم،باز هم بر سر میز مذاکره باقی خواهیم ماند.این اروپاست که از اتاق مذاکره خارج شده است.

این که محمدی با تحکم حرف از استقبال از بحران می کند بسیار به نفع این پیش بینی ست که «نظام» و یا حداقل آنان که در نظام بالادستی را در قدرت دارند – قطعاً هاشمی امروز در آن جرگه نیست- لباس رزم پوشیده اند.اما هیچ معادلی در جامعه پیدا نمی کنید که مردم آماده تحریم ها باشند ،تجار از سود سرشار واردات چشم پوشی کنند ، ارتش و سپاه آرایش دفاع گرفته باشد و حتی مردم عادی برای روزهای سخت «توجیه شده باشند».
بسیاری حضور احمدی نژاد را دلیلی براین مدعا می دانند که نظام آرایش دفاعی گرفته :این که مدام به مردم القا می شود که مردمی که انتخابی کرده اند باید پای آن بیاستند و هزینه دهند چون دشمن – لفظ محبوب رهبری – نمی خواهد وعده های وی محقق شود.آشکار است این القائات،هرچه هم وسیع باشند از یک حقیقت تهی هست،جامعه هدفی که به احمدی نژاد رای داده ،وی را برای بهبود وضع موجود بر گزید،نه تخریب اش.اینکه دستگاه پروپاگاندای نظام بتواند توجیه را اعمال کند،باید منتظر ماند .
یک چیز که در روزهای آینده شاید واضح تر شود ،کمک بیشتری به فهم ماجرا می کند: اینکه ایالات متحده در صورت مخالفت با غنی سازی به چه مقدار هزینه دهی فکر کرده است؟ اگر آن طور که برخی مفسرین ،ایالات متحده را بر عدم دست یابی ایران به سلاح هسته ای راسخ می بینند، پس باید بیشتر نظاره گر یک دوئل میان جناح جدیداً روی کار آمده در ایران ، و دولت ایالات متحده بود.در این دوئل همه گزینه ها از تحریم تا حمله نظامی به سایت های اتمی ایران متصور است.
اما اگر محاسبه تئوری پردازان نظام آخوندی درست از آب در آید ،و ایالات متحده به مذاکره با آخرین حلقهء «محور شرارت» تن دهد،فراموش نکنید که کره شمالی در حال چانه زنی در روند حراج بمب های هسته ایش با ایالات متحده در چین به سر می برد و لیبی نیز قبلاً در معامله ای پرسود، آن را با سلطنت قزافی ها تاخت زد، آن وقت باید روزهای تاریک تری را در آینده ایران ترسیم کرد.در این حراج برخلاف دیگر جاها «نقد» معامله نمی کنند، حقوق معامله می شود: نوع «بشری » در مقابل «اتمی»

اما از یاد نبرید که بسیاری بر این باورند که غرب گریبان ایران را بر سر مسئله حقوق بشر آزاد نخواهد کرد.شاید همین تحلیل بوده که سران نظام را مصمم به رویارویی با غرب کرده است.امری که می تواند بقای نظام را تضمین کند و یا بر عکس مقدمات سقوط اش را تحکیم کند.
آینده بیشتر این مسئله عیان خواهد کرد.

پ.ن.: ذکر یک نکته خالی از لطف نبود:
در کلوز آپ هایی که از دستان موسویان – عضو عزیز دیروز و احتمالاً مغضوب امروز – گرفته می شد ، اصراری بر نشان دادن دکمه سر دست های طلای آقای «دکتر» بود.داخل پرانتز موسویان عمده روزهای جوانی را در سفارت ایران در آلمان به سر برده که برای اش متهم به همدستی در قتل های برون مرزی روشن فکران از جمله شادروان بختیار و فرخزاد است،این که او از کجا دکترا اخذ کرده خود سئوالی دیگر است.اما دوربین اصرار داشت که مردم متوجه شوند که موسویان ،ساعت گرانقیمت دارد ، دکمه سر دست(امری بی سابقه در میان سران جمهوری اسلامی) می بندد ، محاسن را کوتاه می کند و پیراهن با یقه رنگ متمایز می پوشد. اما در مورد محمدی ،کلاً دوربین یا از لانگ شات استفاده می کرد و زوم اش از نیم تنه وی فراتر نمی رفت.به عکس دکمه سردست دقت کنید: این آغازی ست در میان سران نظام ،یا پایانی ست برای دوران تغییر؟

یک لنگه کفش پاره

2005-08-05T23:42:00.000+04:30

جای شما خالی فیلم جدید میر کریمی را رفتیم دیدیم.به نظرم فیلمی خوش ساخت است.کار علمی برای باور پذیر شدن داستان زیاد انجام شده.داستان همان طور که قابل انتظار است، رنگ خداشناسانه و «عرفانی» دارد.حتی اگر سکانس ابتدایی با کنایه به «مذهبیون» شروع شده باشد(جراح حاذق وقتی در برنامه تلویزیون حاضر می شود،به او تذکر می دهند که کراوات اش را در بیاورد).
داستان تمی مدرن دارد،آن قدر امروزی که برای نشان دادن شراب خواری دکتر(امری آشکارا غیر مذهبی ولی میان «عرفان»دوستان جدل انگیز و حتی محبوب) ،به ساده ترین شکل نشان داده می شود: بطری هایی کاملاً واقعی (مثل ودکای ابسولو) را ؛خدمت کار از کنارش جمع می کند ومی گوید:«باز شروع کردی!»
میان یک مرد حیران ولی متشخص ، و پسرش که جوانکی ست (که تا انتهای داستان فقط دست اش را خواهید دید) با دلی مطمئن (مصرفی که خداشناسی در عرفان مدرن دارد)، هیچ نزدیکی وجود ندارد،دکتر به شرط بندی روی اسب ها در بریتانیا(از طریق جمع دوستان خارج نشین اش) علاقه ء بیشتری دارد.برای اینکه «سرگردانی» مورد ادعای کارگردان درست تر تصویر شود،ازدواج ناموفق اول و رابطه نامشروعی که در شرف شکل گیری با منشی اش در حین متاهل بودن است ،با عیدی دادن و شماره خصوصی دادن به منشی برجسته می شود.پسرک که تمام فیلم شما او را از دریچهء موبایل پدر می شنوید ،صدایی غمگین دارد، اما برای چیزهای دنیا خودش را ناراحت نمی کند،این کمی مسئله را بغرنج می کند: او در عین اینکه دورگه است ، علاقه به ستاره شناسی و دختری محجبه دارد، در برقراری رابطه با پدر مشکل دارد ، ولی چنان محکم و از سر «آرامش خاطر» با پدر از کهکشان می گوید ،که تداعی کننده یک منجی را می کند.

در سیر فیلم ؛پدر سفری را به کویر شروع می کند ،نماهایش شما را با کویریات شریعتی بیش از هرچیز آشنا می کند،تاثیر پذیری که احتمالاً کارگردان از نئو شریعتیست ها دارد ،او را در ساخت این فیلم متاثر کرده است.این تفکر سایه اش در همه جا دیده می شود،این که پسرک را از طریق دیوار آویخته های اتاق اش به شما می شناساند ،هوشمندانه است و البته در این کار موفق بوده است.وجه اثباتی روایت اصلاً به چشم بینندهء معمولی «فرو نمی رود» ، فیلم حداقل در ظاهر شعار نمی دهد،این برجستگی بزرگی برای فیلم در ردهء فیلم های مشابه اش است(مقایسه اش کنید با آژانس شیشه ای).تماشاگران متوسط ،برایشان دیدن فیلمی که در روی شما شعار دهد پولی نمی دهند.اوج این آشنا کردن با «کویرِ» انسانی ، در کاراکتر روحانی دهی ست که به بهای فروش «حاجی نما ها» و دفاع از غربی ها – به این استدلال که هر چیزی دو رو دارد،ما تنها یک رویه این غربی ها را می بینیم – برایش وِجهه خریداری می شود. لبه تیغ انتقاد اما هنوز بر گردن فیلم است : حرف حساب «نو دین گرایان» ،جدای آنکه ازدهان مسیحیت مدرن خارج می شود ، چیست؟چیزی نو دارند که در اندازند؟ جز خیرخواهی و «اطمینان قلب» ،چیزی دارند بر وجوه دین بیافزایند؟ حتی سکانس پایانی فیلم هم که «باز» تمام می شود ، نمی تواند فیلم را از اتهام شعار دادن در سطحی بالاتر مصون کند.علی رغم نیمه ماندن «پِلات» داستان (مسئله ای که قرار است بیننده در تمام فیلم دل مشغولی اش را داشته باشد) ، فیلم پیامی موعظه گونه ،برای «نوع ِ» دکتر – یعنی علم مداران مدرن ، که خدا را فراموش کرده اند – دارد که شاید از نگاه بی خیال تماشاچی ِ عام ،مخفی بماند.
در سکانس های ظرافت ها بسیار به چشم می خورد:
شات هایی بکر از کویر ،که سحر آمیز اند.(گمان کنم میر کریمی خود رادهء کویر است) عمقی که دوربین به صحنه می دهد جذاب است. اما تکنیک نیز در فیلم شایان توجه است: مدلی که از داخل ماشین ساخته شده ، ظرافتی خاص دارد ار این جهت که شما حضور دوربین را در داخل ماشین حس نمی کنید.یک صحنه اما دل مرا بیشتر برد ،نفهمیدم چرا : ماشین در حال عبور از جاده ای کویری ست، دوربین در داخل ماشین از محل صندلی راست جلو ، از سایه ماشین در غروب – از سایه آفتاب می توانید حدس بزنید - که روی تپه های تکرار شونده کنار جاده مرتب کوتاه و بلند و دور و نزدیک می شود ، فیلم گرفته.خیلی این پلان را پسندیدم.

در کل عزیزی «زیر نور ماه » را بیشتر پسندید ، به خاطر سادگی اجرا و رک بودن آماتوری فیلم لابد ، و من این فیلم را شایسته تر دیدم، از این سو که تکنیک و طنز تلخ مدرن در آن موج می زد .دیدن اش را به کسانی که حوصله شنیدن «کویر» دارند توصیه می کنم. در این «کویر فرهنگی» ، یک لنگه کفش پاره هم غنیمت است.

یک پیشنهاد و یک توضیح

2005-08-03T18:46:00.000+04:30

این نویسنده را تازگی پیدا کرده ام!صد البته بنا به تحقیقات موجود ،هیچ بعید نیست قبل از اینکه به دستان مبارک من کشف شود، وجود خارجی داشته!

او به نظرم شجاعانه می نویسد و نه هتاکانه ،در شجاعت اش همین بس که یکی از اشتباهات سنگین خود را در انقلاب بر می شمرد: بزدل خواندن اخوان ثالث بابت فرار از تهران در روزهایی که رژیم بعث بر سر تهران آتش می ریخت.
از منظر دیگر مقالاتی وزین دارد - از بس این فرهنگ منحط انقلابی واژه ها را دستمالی و ماتیکی کرده ،آدم رویش نمی شود به راحتی آنهااستفاده کند- برای نوشتن نامه از گنجی از گاندی مدد می گیرد و در هر جایی اشارتی عمیق دارد به مفاخر علم و ادب.
سوم آنکه شخصاً از لفظ سازی اش،همان طور که در مقاله ای پیشنهاد کرد استقبال می کنم. تعابیر مثل «کلوپ نازی آباد»(اشاره به انحصار طلبی سنتی مذهبی اصلاح طلبان مرحوم)،«کامیکازهء گنجی»(اشاره به این که او خودش را مثل هواپیمای ژاپنی ها پر بمب کرده و به اَبَرناو استبداد سیاسی کوبیده) و چندین و چند کنایه و استعاره وزنی قابل توجه به قلم اش بخشیده:
بنا براین برادران و خواهران را به دوچیز توصیه می کنم:جدای از موعظه های جارییه
یک کلام نوشته هایش را در گویا بخوانید
و او را به سایت هایی مثل روز پیشنهاد کنید.

و اما توضیح:
لوگو گذاشتن را خیلی مناسب نمی دانم،به هزار دلیل که یکی اش پرحجم شدن سایت می شود و دیگر این که اغلب شعاری اند و خواست مشخصی ندارند.
این اصل استثناء هم دارد ،وقتی که جان کسی در خطر باشد.منتها بنده اصلاً از زبان تمپلیت (اچ تی ام ال) سر در نمی آورم،برای همین هر بار که لوگویی می خواستم نصب کنم،مثل مجتبی سمیعی نژاد، صفحه هم لنگ در هوا می شد.دیشب برای اکبر اما دل را به دریا زدم،کمی ور رفتم درست شد.امید که هر که رد شود ببیند.

شلوغی اتمی

2005-08-03T18:38:00.000+04:30

شرایط سه روز اخیر رسانه های دولتی ایران ،هر کسی که بحران هسته ای ایران را دنبال می کند نگران کرده است.به خصوص که این چند روز کلکسیونی از اتفاقات دیگر هم داشته است: عکس های اکبر گنجی که حتی افراد عادی هم با دیدنشان به وخیم بودن حال گنجی اذعان می کنند ، ترور رعب انگیز قاضی دادگاه منکرات و انفجار های تهران به اندازهء کافی نگران کننده بود تا حضور ریاست جمهوری جدید کاملاً در سایه قرار گیرد.احمدی نژاد لابد آن قدر خوشحال و ذوق زده هست که این مسائل برای اش حتی الزام دادن بیانیه هم نداشته باشد.

سوی دیگر این ماجرا ؛بحران به ظاهر وارد فاز جدید شدهء پرونده اتمی ست.تلویزیون دولتی ایران ،با تبلیغات سنگین و با فشردگی بی سابقه خود اثبات می کند که جای نقدی بر سیاست اتمی نظام را نگذاشته.به عبارت ساده تر،سران نظام این مسئله را از پیش «حل» کرده اند،مردم در این میان نهایتاً باید طرف مصاحبه های نمادین و از پیش تمرین شده برای صدا و سیما باشند.از زمان طرح این پرونده به خاطر ندارم در رادیو تلویزیون دولتی ،خبری یا مصاحبه و تحلیلی پخش شده باشد که نظری حتی ممتنع در این باره ارائه شده باشد،وقتی به برنامه های دیگر و مسایل دیگر نظام نگاه می اندازید ،مخالفت های آشکار فراوانی را حتی تلویزیون دولتی در برنامه پرمخاطب تفسیر خبر 22.30 پخش می کند.شاید همین کافی باشد تا معلوم شود ،رهبران نظام برای به نتیجه رسیدن این پرونده «حاضر به دادن هر هزینه ای هستند».

تحلیل های سر راستی مثل بلوف بودن تهدید اخیر ایران ، آماده شدن ایران برای رویارویی با غرب و .. خیلی ذهن را قانع نمی کند.سران نظام به راحتی این قاعده ساده را یافته اند که با دنیا باید از در دیپلوماسی وارد شد.هرگز منطقی نمی نماید که اگر ایران خواهان ورود پرونده به یک بحران باشد ،آن را با دست خود ایجاد کند.اگر در سیر پرونده نقطهء بحرانی هم وجود داشته باشد که ایران از برخورد با آن ناگزیر باشد، احتمالاً به جلو انداختن آن برای کشوری که در مرحله تاسیس دولت جدید است،مناسب ترین زمان به نظر نمی آید.
حتی اگر سخنان سردار حجازی را هم واقعی ارزیابی کنیم که« در روزهای آینده اتفاقاتی در ایران خواهد افتاد»،ما شهروندان که هیچ اثری از آرایش نظامی نمی بینیم ،ولو اینکه روزنامه های نیمه جان ، با دستور معمول نهاد های امنیتی از درج اخبار حمله نظامی به ایران منع شوند.
در حساسیت فراوانی که آمریکا و جناح حاکم اش نسبت به حاکمیت ایران نیز هیچ اثری از شوخی دیده نمی شود،بعید به نظر می رسد بلوف تبلیغاتی که از اتاق مشاوره رهبری با برجسته ترین چهره های انقلاب (با استثناء احمدی نژاد،که شاید بتوان او را مجری این اتاق دید) بیرون می آید در زمانی چنین نابخردانه انتخاب شود.

مسئله وقتی روشن تر می شود که حرف های آفامحمدی را کنار بیانیه وزارت امور خارجه ارزیابی کنیم: یک روز بعد از سخنان به ظاهر قاطع علی آفامحمدی مبنی بر آغاز فعالیت تبدیل اکسید اورانیوم به «کیک زرد»،وزارت امور خارجه در نشستی مطبوعاتی بر «ادامه مذاکرات تاکید می کند» و اعلام می کند که« اصفهان هنوز فک پلمپ نشده است.» این واکنش را وقتی بهتر درک می کنیم که حرف های اتحادیه اروپا را که به بی میلی تمام اصرار بر تحویل پیشنهادات خود در آخر هفته جاری ،و سخنان وزرای آلمان فرانسه و بریتانیا را کنار هم بگذارید: ایرانیان دچار اشتباه محاسباتی شده اند،با این کار یک بحران بین المللی فراهم خواهد شد،ما انتخابی جز شورای امنیت نداریم.

شاید حرف جواد لاریجانی که آشکارا مخالفت خود را با مذاکرات، این بار در مقام «کارشناس»، در مصاحبه با بخش تفسیری خبر ساعت نوزده اعلام می کرد،خیلی هم به مذاق سران نظام خوش نیاید وقتی از واکنش ایالات متحده با خبر شوند: اسکات مک للن ،بعد از سئوالی که از طرف یک خبر نگار مطرح شد،خیلی راحت گفت ته میز مذاکره اورپایی ها، ابتدای جلسه شورای امنیت است.اگرچه وزارت امور خارجه ایالات متحده به نسبت دیگر وقایا ( هم چون اعتصاب غذای گنجی) با تصمیم ایران بی سروصداتر برخورد کرد ،اما مقامات تهرانی احتمالاً می دانند سیاست مداران ایالات متحده تا چه حد اهل «عمل» هستند. این گونه شاید دور از ذهن نباشد که فکر کنیم از همین الان دستگاه دیپلماسی ایالات متحده «قول های مساعد» برای همکاری در زمینه مواجه با ایران در شورای امنیت را جمع آوری می کند.اما همه این ها منوط به این است که قبول کنیم ایران در تهدید اش جدی ست.

ضد حال

2005-08-01T23:27:00.000+04:30

چیزی که عوض داره گله نداره! امروز کمی از نادانی ها یم کاسته شد و بلاخره زبانه های جدیدی در «ند استات» که مدت ها بوده آنجا بوده را تفقدی فرمودم.
عجب چیز بلا نسبت خفنی ست، به شما امکان می دهد بفهمید که از چه شهر هایی بازدید کننده داشتید،آمار تفکیکی ساعات روز را هم به صورت جدا و تراکمی به شما نشان می دهد،بابا دست مریزاد به این کفار.احتمالاً نسخهء ثبت شده و پولی اش،بچه را مدرسه می برد و زیر گاز را هم کم می کند.حالا اصل ماجرا این جا را که نگاه کردم ،متوجه شدم ،شما می توانید بفهمید که مراجعان سایت شما چگونه به وجود بی مثال شما آگاه شده اند.اما من در نگاه اول متوجه نشدم،آخه بدی اش این بود که به زبان این کامپیوتر زبان نافهم بود،خلاصه فونت را «یو تی اف» کردیم و از نوشته به ضربتی رمز گشایی شد.خودتان ملاحظه بفرمایید بیشترین لغت کلیدی که منجر به پیدا شدن سایت من شده چه بوده : گلاب به رویتان «سکسی»!

(حال من را تصور کنید ،نصیب گرگ بیابان های بلاد کفر هم نشود)،غرض این که بنده اصلاً به سکس به عنوان مسئله ممنوعه نگاه نمی کنم اصولاً دید حرفه ای بنده ،این نگاه را منسوخ می داند.اما این جوری هم انتظار نداشتم که از صبح تا شب زمین و آسمان را به هم ببافم و کلی ژست بگیرم از همه چیز ممنوعه ای در این مملکت بنویسم جز سکس – شرمنده از تکرار اش -، آخر سر این جوری بشود که شد!

به نظرم دو راه مانده:
.یا در یک مقاله مفصل ،بحث سکس-روم به دیوار- را از دید پزشکی مطرح کنم که هم شبههء آلودگی و شک دار بودن پیش نیاید و هم بعداً مدعی شوم بعله! همه خوشبختانه به نظر حرفه ای بنده به موضوع عنایت کرده اند!
.یا اینکه از شما خواهش کنم که بروید هر جا خود صلاح می دانید موتور جستجو را با یک تکه از نوشته ام راه بیاندازید،بعد از طریق اش به وبلاگ دوباره سر بزنید و این طوری مرضیه الطرفین قضیه حل شود.حدالمقدور از الفاظ مسئله دار احتمالی که پرانده ام استفاده نشود که کار را دوباره خراب کند!

این هم از این...

اعتراف نامه

2005-07-31T01:24:00.000+04:30

خوانندگان این وبلاگ لابد می دانند که من هر از گاهی دست به پیش بینی هایی می زنم که گاه درست و گاه غلط از آب در می آید.اما آنچه آنها نمی دانند این است که من بابت این پیش بینی ها از خود شرمگین هستم.نه به این دلیل که غلط بوده اند ،به این خاطر که بی پایه بوده اند.از این پس احتمالاً پیش بینی نخواهم کرد.
اما اشاره به چند مورد از آن ها از افضل واجبات است:
.من در انتخابات مرتکب چند اشتباه شدم: اول این که هیچ رایی را برای کروبی در نظر نگرفته بودم،نه به این دلیل که چون پیشنهاد اقتصادی اش را کودکانه ارزیابی می کردم،از این باب که همه آرای اش را متعلق به هاشمی می دانستم، فکر کردم هرکه بخواهد رای دهد ،احتمالاً میان کروبی و هاشمی دومی را انتخاب می کند.اشتباه دیگرم در پیش بینی جایگاه معین بود،این اشتباه دیگر جنبهء علمی نداشت،برداشتم از حمایت قابل توجه وبلاگی از او این بود که می توانند بسیج ارای مناسبی کنند.دست آخر بعد از دور اول آن قدر احساساتی شدم که علی رغم پیش بینی سونامی آرای احمدی نژاد تصور کردم با تجمع آرا پشت سر هاشمی می توان جلوی این طوفان ایستاد و نوشتم :«مثل اینکه باید شناسنامه هایمان را مهری کنیم برای هاشمی».گرچه چنین نکردم و حتی دوئتی کوتاه میان خودم و یک دوست را ساعاتی قبل شروع رای گیری روی وبلاگ گذاشتم که کار را تمام شده می دانست.
.من در مورد اکبر اشتباه فاحشی مرتکب شدم،آنجا که نوشتم اکبر به در آمد.این غلط ترین پیش بینی این وبلاگ بود،دلیل این پیش بینی بخشی اش نگرانی عمیقم برای اکبر، و راه دادن عاطفه در قضاوت بود ،بخشی اش به دلیل ناآگاهی عمیق من از پشت پرده نظام قضایی ایران بر می گشت .به هر روی آن قدر دست پاچه بودم که گفتم دیگر با اکبر کاری ندارند و مستند اش کردم به حرف شاهرودی،غافل از این که شاهرودی را اصلاً به اتاق تصمیم گیری کلان این قوه راه نمی دهند.
.اشتباهات فراوان اند،اما در زمینه دیگرند،فعلاً این ها باشد تا بعد

احمدی نژادیسم و فرهنگ

2005-07-28T00:30:00.000+04:30

جنگ قدرتی که برای کسب مقام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از روی کار آمدن خاتمی وجود داشته را ساده دلی ست به حساب این بگذارید که دل آقای مصباح از بدحجابی به درد می آمده و یا رهبری مخالف شب شعر کانون نویسندگان و تئاتر های مدرن هستند.کارکرد این شاخه های فعالیت های اجتماعی بسیار فراتر از محدودهء روشنفکری ست.لازم است اینجا به نکته ای که واضح هم هست اشاره کنم :
دستگاه ارشاد بر اساس قانون اختیار همه جور دخل و تصرفی در «فرهنگ و هنر» این مملکت را دارد.سخت نیست تشخیص نفوذ ارشاد به عنوان سیاست گذار(سیاست گذار اما نه کارگزار) اصلی عرصه فرهنگ در جامعه،کمی به آمار نشر کتاب در سال های خاتمی و تیراژ روزنامه ها در نیمه اول ریاست جمهوری اش نظر بیاندازید.
روزنامه ، سینما ، کنسرت ها و حتی تا حدودی تئاتر(اگر به اسم ناموران حقیقی به روی اکران روند) می تواند اقشار عادی را «سرگرم» کند ،یعنی کسانی که شاید نتوانند برایت استراتژی میان مدت امریکا را در عراق تحلیل کنند ، اما روز رای گیری (همان طور که ثابت کردند) زنندهء حرف اول(به دلیل کثرت عددی شان) هستند.قضاوتی در کار نیست ،در کشور های پیشرفته هم از آحاد مردم انتظار سیاست مداری نیست،آن ها بر اساس تجربه به حزبی اعتماد کرده و آن را نماینده خود در حاکمیت می کنند،در بازخورد از یک دوره حضور این نمایندگان در حاکمیت ،این اختیار را دارند که در صورت رضایت از کارکرد ایشان دوباره ابقاء شان کنند و یا دیگری را سر کار ریاست بگذارند.کلید گمشدهء ما در این میانه «گردش قدرت» است.ضعف آن هم به نظرم در قانون اساسی ست.حاشیه رفتم،ابزار هایی که بر شمردم ،همگی این پتانسیل را دارند که مردم را علاوه بر سرگرم کردن به فکر کردن هم وادارند.مثلاً از دیدن «مارمولک» کمی به ساده اندیشی خود تامل داشته باشند و یا در شنیدن اشعار لسان الغیب از زبان «عصار» ،علاوه بر شر وشور کنسرت ،دمی هم با تعریض های حضرت حافظ با وجدان خود خلوت کنند.
این خصیصه کمابیش در تمامی تفریحات مدرن غرب حاضر است :
مهم نیست شما پای برنامه طنز «جِی لنو» می نشینید و یا به فیلم های هالیوودی می روید،در هر حال آنها پیامی برای شما دارند.آنچه امروز در قالب اعتراض به مثلاً سرگرمی های هالیوودی می شود ،به خاطر تهی بودن ایشان نیست،به خاطر کم مغز بودن آن هاست.

حال سوی دیگر قضیه ، جناح متحجر(از لحاظ نظری و نه عملی) حاکمیت ،پایگاه خود را در میان اقشار عادی دارد.طبیعی ست که کنترل آن ها از نظر فکری برایش اولویت داشته باشد.با فراوان شدن گزینه های تفریح ،متحجرین این خطر را احساس کردند که دیگر کسی پای منبر شان نخواهد آمد(دقت کنید مراد از منبر ، تمام افعال سنتی مذهبی ست).برای جناح محافظه کار اصلاً ثقیل نبود که عده ای در سالنی دو سه هزار نفری ، با صدای هنرمند «نیمه معترض»؛نیم تنه شان را اندکی بتکانند! و کمی هم بدحجابی کنند.این افراد کسانی هستند که سال هاست با منبر ها قهر اند،یعنی به عنوان پتانسیل قابل هدایت به شمار نمی روند،مشکل از جایی شروع شد ،که این ابزار سرگرمی در حال همه گیری شد : دیگر صبح زود از بقال تا مدیر کل اگر روزنامه صبح خود را نمی گرفت سرکار نمی رفت، برای همه حضور در فیلم های اعتراضی سینما ،واجب شرعی به حساب می آمد(به لطف این اقبال بود که رکورد فروش «کلاه قرمزی» که افسانه ای و در عین حال اسف بارمی نمود ، توسط قرمز شکسته شد).و از همه مهم ترحتی تئاتر های سنگینی هم که روی صحنه می آمد با اقبال قوی عمومی مواجه می شد(دیگر نمایش های سیاه بازی اصغر ترقه نبود که یکه تاز بود ،شازده احتجاب و دندون طلا مخاطبان عادی را به سوی خود می خواندند).این یعنی خالی شدن منبر ها ،اما اجازه دهید کمی لفظ منبر را بیشتر باز کنم :
از نظر من ، منبر جایی ست که یک باور مذهبی ،درست یا غلط به مردم به جای «فاکت» عرضه شود.مثالی روشن می کند قصدم را : مثلاً تمام کارشناسان علوم اجتماعی امروزه می دانند که سن بلوغ دختر را قاعده شدن اش تعیین نمی کند ،بلکه فاکتور های متعدد تربیتی خانوادگی اقلیمی ژنتیکی روانی تعیین می کنند ،اما بر منبر هم چنان اصرار می شود که سن بلوغ 7 یا 9 سال برای دختران به عنوان یک «فاکت» عرضه شود.البته اغلب پا منبری ها سئوال نخواهند کرد که مستند علمی اش کجاست و یا حداقل کدام فقیهی چنین گفته.لازم هم نیست که مستقیم وعظ بگویند ، در تعریف نوحه هم می توانند به شکل غیر مستقیم این را بقبولانند.
پس، از دید من ،مراسم زیارت عاشورا ، ادعیه دیگر ، عاشورا و تاسوعا ، و تمام مراسم مذهبی که در آن تبلیغ افکار قشر مذهبی می شود ،منبر به حساب می آید.تصدیق خواهید کرد که با تعریفی که از منبر کردم، طیف وسیعی از مردم حتی شهر نشین ،جزو «پامنبری» ها به حساب می آیند.
توان پایه گذاری بیانات بروی «فاکت» ها ،میان ایرانیان به همین دلیل ضعیف است، راحتی ادعای گزاف کردن هم احتمالاً از همین زاویه قابل بررسی ست.ما هنوز نمی دانیم که برای حرفی که آنرا «فاکت» می دانیم،احتیاج به ریشه داشتن اش در علم است ، نه مذهب و باور مذهبی.
باز حاشیه رفتم ، با همه گیر شدن سرگرمی هایی که به شکل فوق العاده محدود در زمان قبل خاتمی هم وجود داشت(مثلاً کنسرت ها معدود و اغلب در کیش برگزار می شد)، پامنبری ها از دور و بر نماینده گان جناح مذهبی حاکم در حال پراکنده شدن بودند. اگر فرضیه ام را درست بگیرید ،آن وقت می توان فهمید چرا وزیر ارشاد خاتمی که خودش از خانواده ای مذهبی ست،را به قصد کُشت کتک می زنند ،و حتی در زمان اوج جنبش دوم خرداد جناح محافظه کار و نمایندگان تند رویش هزینه استیضاح اش را- با وجود وقوف به احتمال ابقای وی- به جان خریدند. در حالیکه جناح محافظه کار نقاط افتراق اساسی با اصلاح طلب های روی کار آمده داشت،اما آین وزارت خانه نوک پیکان حملات را پذیرا شد.

با توجه به فرضیه ام، فکر می کنم ،دوران احمدی نژاد ، به نظر فرهنگی حتی از دوران هاشمی بهتر خواهد بود.دلایل اش بی شمارند.نمی خواهم طوطی وار ناممکن بودن برگرداندن چرخ را تکرار کنم،اما به نظرم دوران پیش از هاشمی ،برای این قشر عظیم جوان فقط کابوس نیست،بلکه محرک قوی برای اعتراض است،از سوی دیگر ،کارفرمایان احمدی نژاد به چیزی که می خواستند رسیدند،پس دلیلی ندارند هزینهء سنگین چنین اصطکاکی بر دوش نظام بگذارند،اگر چنین باشند که باید به دولت مستعجل بودنشان خوش بین بود.
اما همهء اینها دلیل بر این نیست که در دوران احمدی نژاد اوضاع لزوماً خوب خواهد بود،طبعاً هنرمندان و هنر در ایران به کندی دوران هاشمی پیش خواهد رفت –احتمالاً – و طبعاً از جامعه به سرعت متحول شونده بیشتر عقب خواهد افتاد.